Είναι όλοι Έλληνες, με τον τρόπο τους

Το σίγουρο είναι ότι σώθηκαν τα κλισέ για την κρίση και τις καθημερινές ραγδαίες (κυριολεκτικά, όμως) εξελίξεις. Οι ταχύτητες είναι δαιμονιώδεις και- όπως απεδείχθη- ουδείς μπορεί να τις παρακολουθήσει. Πλην των ενορχηστρωτών τους: των αγορών. Και από την άλλη ο πολιτικός κόσμος- σε ομόκεντρους κύκλους που ανοίγουν από τα ενδότερα-, με πυρήνα την Αθήνα και ακολούθως τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, την Κομισιόν και την ΕΚΤ, βιώνει μία βαρύτατη ήττα. Με θύματα τους πολίτες. Και πρώτους εμάς τους Έλληνες…

Στο απόγειο του πρώτου κύματος της κρίσης- της χρηματοπιστωτικής- πολλοί (ο γράφων μεταξύ άλλων) βιάστηκαν να μιλήσουν για το τέλος του απολύτως ελεύθερου καπιταλισμού. Υπήρχε η φιλοδοξία ότι το πάθημα θα γινόταν μάθημα. Αλίμονο… το τέρας που εξέθρεψαν επί χρόνια οι λογής κυβερνήσεις του δυτικού κόσμου επέδειξε αντοχές, αναγεννήθηκε με κρατική «αιμοδοσία» και παίρνει εκδίκηση από τους σωτήρες του.

Η Ελλάδα είναι το πρώτο μεγάλο θύμα σε αυτή την κρίση του κρατικού χρέους. Φταίμε διότι επί χρόνια ανεχθήκαμε κυβερνήσεις βλαπτικές για το δημόσιο συμφέρον- που υποθήκευαν διαρκώς το μέλλον χάριν του πρόσκαιρου πολιτικού οφέλους. Και οι πολίτες (μεγάλο μέρος, έστω) έπαιξαν το παιχνίδι τους, σε μία αγαστή συμμαχία πελατειακού χαρακτήρα. Έτσι δομήθηκε το σύστημα της μεταπολίτευσης- έτσι εξεμέτρησε το ζην, τραβώντας στο κενό το σύνολο. Το πολιτικό σύστημα βιώνει την οδυνηρή του ήττα. Η οδύνη ωστόσο είναι μεγαλύτερη για τους πολίτες. Αυτοί πληρώνουν το μάρμαρο.

Το ότι στο προσκήνιο βρίσκεται η Ελλάδα, ενδέχεται να είναι (και) συμπτωματικό. Εμάς βρήκαν μπόσικους- τη χώρα μας μαστιγώνουν. Μαζί με πρόθυμους βασανιστές- παπαγαλάκια, που για λύση στη δυστυχία προτείνουν ακόμα μεγαλύτερη οικονομική δυσανεξία: με ύφεση, επισφάλεια και ανεργία. Ένα εποικοδόμημα κοινωνικής κατάθλιψης.

Στα μέσα του πρώτου κύκλου της κρίσης, οι πλούσιοι της Γης, οι G20, συναντήθηκαν επειγόντως στο Λονδίνο για να βρούνε λύση. Μέρκελ και Σαρκοζί υπερθεμάτιζαν υπέρ της δημιουργίας κανονιστικού πλαισίου για τη χαλιναγώγηση των αγορών. Στα χαρτιά το πέτυχαν. Στην πραγματικότητα η αποτυχία τους είναι εκκωφαντική και ο πρώτος κρότος ακούστηκε στη δημοσιονομικά διάτρητη Ελλάδα.

Η ΕΕ ανήκει στην ομάδα των ηττημένων. Δυσκίνητη και δυσκοίλια. Απέδειξε ότι τα οράματα του παρελθόντος για πολιτική ένωση κοσμούν μόνο τα «κάδρα» της αφήγησης όσων εκπόνησαν τα αρχικά σχέδια να φέρουν την Γηραιά Ήπειρο πιο κοντά, προκειμένου να λειτουργήσουν ανασχετικά προς ένα μελλοντικό όλεθρο, παρόμοιο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι επίγονοι φάνηκαν εξαιρετικά μικροί- πολιτικοί νάνοι. Ρίχνουν το βάρος στα εσωτερικά και αφήνουν την (περιφερειακή) πυρκαγιά να γιγαντώνεται. Όταν οι ίδιοι έχουν το ρόλο του εμπρηστή: Με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να χορηγεί πάμφθηνα δάνεια στις τράπεζες, που με τη σειρά τους δανείζουν πανάκριβα τα κράτη. Με αεράτους σύμμαχους τους οίκους αξιολόγησης- που προβλέπουν ό,τι ζητήσει ο πελάτης- και ορντινάντσα τους τα κράτη.

Με την «ατμομηχανή» του Οργανισμού, τη Γερμανία, να απολαμβάνει τα πλεονάσματα που κέρδισε από το κοινό νόμισμα (…τα ελλείμματα του νότου), να κωλυσιεργεί σχεδόν ύποπτα στις διαδικασίες (με ένα ευρώ στην κατηφόρα…) και να παραδίδει μαθήματα καλβινιστικής ηθικής, την ώρα που από την πίσω πόρτα πουλούσε όπλα σε καταχρεωμένες χώρες και… λάδωνε τη μηχανή της επέκτασης των επιχειρηματικών της κολοσσών. Και όλα αυτά, τη στιγμή που ένας στους πέντε Γερμανούς ζει στα όρια της φτώχειας.

Ο κίνδυνος της… μόλυνσης και άλλων κρατών από τον «ιό της Ελλάδας» είναι υπαρκτός. Ο «Δρ. Καταστροφή», Νούριελ Ρουμπίνι, εκτιμά ότι «η κρίση του κρατικού χρέους θα επιδεινωθεί και οι κερδοσκόποι της αγοράς ομολόγων ενδέχεται να στραφούν σε ακόμη μεγαλύτερες οικονομίες, όπως αυτές των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας, αφού "σαρώσουν" τα ευάλωτα ευρωπαϊκά κράτη».

Η εξέλιξη κινητοποίησε τις ελίτ στην τελευταία στροφή. Ήδη, όμως, υπολείπονται στην κούρσα με τους κερδοσκόπους- σε σημείο που μοιάζουν απλό παρακολούθημα. Και προτείνουν- ως αναπόφευκτες- αποτυχημένες θεραπείες- σοκ, που αποτέλεσμα έχουν (διαχρονικά) την εξαθλίωση των ήδη καθημαγμένων οικονομικά πολιτών.

Στην Ισπανία η ανεργία ξεπέρασε το 20%, η Πορτογαλία είναι ο επόμενος αδύναμος κρίκος, η Ιρλανδία βιώνει σκληρή λιτότητα, ενώ στη σειρά μπαίνει και η Ιταλία. Θέμα δημόσιου χρέους ανοίγει στη Βρετανία, ενώ και οι λοιπές ευρωπαϊκές χώρες δεν έχουν επουλώσει τα τραύματα που άνοιξαν οι μαζικές απολύσεις-«λύση» από το προηγούμενο κύμα της κρίσης. Και από δίπλα οι χώρες του πάλαι ποτέ ανατολικού μπλοκ, που ποτέ δεν κατάφεραν να μπουν στο παιχνίδι. Θύματα μεγάλα σε όλες αυτές τις περιπτώσεις οι πολίτες. Στην Ευρώπη των «27» υπάρχουν 85 εκατομμύρια φτωχοί. Είναι όλοι Έλληνες, με τον τρόπο τους.

Τα ζόμπι του νέο-φιλελευθερισμού πανηγυρίζουν. Χρόνια τώρα βρίσκουν πρόθυμους ηλίθιους ή συμπαίκτες (με το αζημίωτο) σε σημαντικές κυβερνήσεις. Που αδιαφορούν για τους πολίτες- δεν αντιλαμβάνονται ότι η αθλιότητα θα γεννήσει αντιδράσεις σκληρές.

Με την κοινωνική συνοχή να διαρρηγνύεται, τον αριθμό των ανέργων και των «απασχολήσιμων» να αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο, τους πλούσιους να πλουτίζουν περισσότερο και τις κυβερνήσεις να καθεύδουν- όταν δεν προκρίνουν μέτρα λιτότητας για να… σωθούν, τιμωρώντας αυτούς που δεν φταίνε.

Για πόσο ακόμα; Προς το παρόν οι αγορές έχουν το πάνω χέρι. Ο Ρουμπίνι σημειώνει: «Γίνεται λόγος πολύς για καλύτερο ρυθμιστικό πλαίσιο και εποπτεία του χρηματοοικονομικού συστήματος αλλά ο χρηματοοικονομικός κλάδος έχει επανέλθει στις συνήθεις πρακτικές του. Οικοδομεί μόχλευση, εμπλέκεται σε επικίνδυνες επενδυτικές πρακτικές και ανταμείβει με ανάρμοστα μπόνους στελέχη και τρέιντερς, ενώ αντιδρά οργανωμένα στην εφαρμογή καλύτερου ρυθμιστικού και εποπτικού πλαισίου».

Όπως τονίζει σε ένα πρόσφατο άρθρο του ο Ιγκνάσιο Ραμονέ, το ίδιο το ΔΝΤ είχε υποστηρίξει στις 17 Μαρτίου ότι «αν δεν μεταρρυθμιστεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα, θα υπάρξουν κοινωνικές εξεγέρσεις». Κατά πως φαίνεται οι κυβερνήσεις έριξαν λευκή πετσέτα. Λύση τεκτονικού χαρακτήρα μπορούν να δώσουν μόνο οι πολίτες. Στο σύνολο τους. Πανευρωπαϊκά.

Η ταπεινωμένη Δημοσιογραφία

Δεν είχε δα ατονήσει το ιδιαιτέρως προσβλητικό σύνθημα για την πλειονότητα των εργαζομένων στον Τύπο: «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι». Ακουγόταν, αλλά όχι τόσο στεντορείως. Τώρα επέστρεψε στην επικαιρότητα και δη με κρότο. Βγαλμένο από ριπές Καλάσνικοφ, εκρήξεις αμμωνιοδυναμίτιδας και… «επίσημες» διαρροές από την ΕΛ.ΑΣ. Με τις υγείες μας…

Ούτε κι’ όλας εκπλήσσει ο (τηλεοπτικός κατ’ εξοχήν) τρόπος κάλυψης της σύλληψης των έξι που κατηγορούνται για συμμετοχή στον «Επαναστατικό Αγώνα» και της εν γένει εξάρθρωσης της οργάνωσης. Η στάση των τηλεοπτικών δελτίων είναι γνωστή, σαφής, αντί-δεοντολογική, παρέχουσα υλικό για εκπομπές σάτιρας. Κι όμως αυτοί έδωσαν τον τόνο, τροφοδότησαν την απαξία και το υβρεολόγιο προς το σύνολο του Τύπου.

Κρίσεις με ύφος καρδιναλίου και θέαμα- εντυπωσιακό υλικό για την κάμερα. Από τύπους με αλεξίσφαιρα, πομπές με θωρακισμένα οχήματα, σπίτια με καλαμωτές (που εύκολα αποκαλούνται γιάφκες), βιβλιοθήκες με «περίεργα» βιβλία (για να δέσει το ρεπορτάζ). Με δηλώσεις από γείτονες που δεν λένε τίποτα ουσιώδες, με εικόνα... και αδιαφορία για το τεκμήριο της αθωότητας.

Και μπόλικη παπαγαλία. Στοχευμένες διαρροές από την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία που βαφτίζονται «πληροφορίες» ή «πηγές» και παρουσιάζονται αμάσητες και αδιασταύρωτες με την ικανοποίηση του… αποκλειστικού ρεπορτάζ (που το ίδιο ταυτοχρόνως υπάρχει ως «πηγή» και στα λοιπά Μέσα). Μέχρι και ψευδείς ειδήσεις- όπως για το δήθεν τηλεφώνημα λίγο πριν από την έκρηξη στα Κάτω Πατήσια- για τις οποίες ουδέποτε υπήρξε διορθωτικό ρεπορτάζ ή σχόλιο.

Τροφή για μικροαστούς, τους «πελάτες μας»- αυτούς που έχουν «μάθει» να δέχονται εύκολα και αμέριμνα ό,τι παρουσιάζεται και να το εκλαμβάνουν σαν είδηση. Από το… εθνικό τσοντό-dvd, μέχρι την εξάρθρωση μίας τρομοκρατικής ομάδας.

Κάπως έτσι η δημοσιογραφία ως επάγγελμα- και λειτούργημα συνάμα- βυθίζεται στον Καιάδα της ανυποληψίας. Σε δημοσκόπηση που είχε γίνει στη Γαλλία, στα μέσα της δεκαετίας του 90, η δημοσιογραφία βρισκόταν μόλις μία θέση πάνω από τα δύο πιο αναξιοπρεπή επαγγέλματα: την πορνεία και την πολιτική. Στη σημερινή Ελλάδα- δυστυχώς- σε μία αντίστοιχη δημοσκόπηση η πορνεία ενδεχομένως να μην χωρούσε στη λίστα. Οι δύο τελευταίες θέσεις μάλλον είναι καπαρωμένες.

Υγ: Κάποια χρόνια ήδη στο χώρο γνωρίζω από την καλή και την ανάποδη ότι είναι αρκούντως (σε βαθμό ασφυξίας ενίοτε) δύσκολο να γράφεις/ψάχνεις τις ειδήσεις όπως τις αντιλαμβάνεσαι χωρίς να ντρέπεται η ψυχή σου. Δυστυχώς δεν συμβαίνει διότι χίλιοι μύριοι παράγοντες το επιβάλλουν αλλιώς: Εξυπηρέτηση συμφερόντων από τα ΜΜΕ και κάτι σαν ομερτά (για να επιβιώσουμε βρε αδερφέ…) από τους δημοσιογράφους- με την ανάλογη διαβάθμιση ρόλων ασφαλώς.

Για τους δημοσιογράφους αυτό σημαίνει ότι είτε φοράς τη στολή του βασιλικότερου του βασιλέως είτε αυτολογοκρίνεσαι όσο αντέχεις. Το δεύτερο είναι πιο τίμιο. Δεν είναι όμως σωστή δημοσιογραφία. Λίγοι αντέχουν, ελάχιστα τα Μέσα στα οποία μπορείς να την ασκήσεις. Το διαδίκτυο- προς το παρόν- άνοιξε προνομιακό πεδίο, μολονότι έχουν εμφιλοχωρήσει δηλητηριώδη ζιζάνια.

Υγ2: Προ ημερών ομάδα αντιεξουσιαστών κατέλαβε για δύο ώρες τα γραφεία της ΕΣΗΕΑ προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για τον τρόπο κάλυψης της είδησης για την εξάρθρωση του Επαναστατικού Αγώνα. Κάποιοι εξ αυτών έσβησαν με σπρέι το ρητό του ελβετου φιλέλληνα Ιωάννη Ιάκωβου Μάγερ: «Η δημοσίευσις είναι ψυχή της Δικαιοσύνης». Σημειολογικά συνιστά τη μεγαλύτερη ταπείνωση του κλάδου.

Πεθαίνοντας στην Αθήνα

Ζούμε σε μία χώρα που ποτέ δεν πρόκειται να ισχύσει η φράση «τα είδαμε όλα»- μία χώρα που βιώνει περισσότερο χάος από όσο μπορεί να καταναλώσει. Μία βαθιά άρρωστη χώρα, που αφειδώλευτα προσφέρει μαύρες ειδήσεις, χωμένη στο καβούκι της- χώρα σε κρίση.

Εκεί όπου οι βόμβες ενίοτε σκοτώνουν της Γης τους κολασμένους και όχι μόνο... τους κάδους απορριμμάτων. 15χρονος αφγανός πρόσφυγας νεκρός. Η αδερφή του, 11 ετών, τυφλή. Η μάνα τους, ρακοσυλλέκτης σε μία διεφθαρμένη δυτική χώρα, είδε τα παιδιά της να ματώνουν στην Αθήνα και όχι στο Αφγανιστάν- απ’ όπου έφυγε για να τα προστατεύσει από τις βόμβες.

Μία βαθιά αρρωστημένη κοινωνία από τα πάνω ως τα κάτω, έχει μάθει να ανέχεται, να κουκουλώνει, να χώνεται στη λήθη, να αποχαλινώνεται με την ατιμωρησία και στο τέλος να αποχαυνώνεται με πολιτικαντισμούς και (ιδεολογικές…) μπούρδες.

Πέθανε ένας 15χρονος κολασμένος γιατί ήταν δίπλα μας και δεν τον βλέπαμε, διαμελίστηκε το κορμί του γιατί κάποιοι κτήνη έβαλαν βόμβα. Διότι ως κοινωνία ξεπεράσαμε τον πάτο, ξύνουμε την επιφάνεια για να βουτήξουμε πιο βαθιά στο βόρβορο.

Όσο κι αν μοιάζει ως αδόκητος χαμός, ήταν προσχεδιασμένος από τα πράγματα. Το σκηνικό στήθηκε σε μία περιοχή σε παρακμή, ένα γκέτο μοντέρνων αθλίων, μία ζώνη εγκληματικότητας (πασίγνωστη σε όλους) κάτω από τη μύτη της ΕΛ.ΑΣ.

Είχε ως θύματα ζωντανούς- νεκρούς, που από νωρίς τους σκότωσαν την αξιοπρέπεια, τους απαγόρευσαν να είναι άνθρωποι- και έτσι αναζητούσαν μοίρα και τροφή στα απορρίμματα μίας αφιλόξενης πόλης. Και ως θύτες ανεγκέφαλους που παίζουν με βόμβες επικαλούμενοι ιδεολογίες (από όποια ακραία απόχρωση ή αφετηρία), φαιές «επαναστάσεις», «πολιτικά» παραληρήματα- με αλαζονική βεβαιότητα για το «ασφαλές» της δράσης τους, σχετική σιγουριά της ατιμωρησίας και της κοινωνικής ανοχής/αδιαφορίας.

Σε δεύτερο (και αβανταδόρικο) ρόλο, πολιτικάντηδες ανίκανους, αμετροεπείς, καρικατούρες, που παίζουν θέατρο εκφράζοντας αποτροπιασμό- που δηλώνουν ότι δεν θα ανεχθούν (αυτά που έχουν ήδη συμβεί…). Που ενώ έχουν τόσα συμβάντα ως παραδείγματα δράσης, βρίσκουν «λύση» στην επικοινωνιακή τακτική και στο θέαμα. Ένας πολιτικός κόσμος που αντί να δει το πρόβλημα, απαντά με υποσχετικά κλισέ, ψηφοθηρεί, κολλάει στο δέντρο του «εγώ», χάνοντας τη μεγάλη εικόνα: το δάσος με τους ανθρώπους που κάποια μαύρη μοίρα έκανε πρόσφυγες.

Σε ρόλο κράχτη, τους δημοσιογράφους- άκριτους παπαγαλίζοντες: από τα τσιράκια της Ασφάλειας μέχρι αυτούς που ανακυκλώνουν κάθε τρομοκρατική-«ιδεολογική» παραζάλη για να πουλήσουν, να δημιουργήσουν κλίμα και να καλλιεργήσουν το έδαφος για… ατέρμονη κουβέντα και μόνο.

Και για θεατές, μία διχασμένη, αδιάφορη και σε κρίση κοινωνία. Με ανθρώπους που έχουν απεμπολήσει το δικαίωμα του πολίτη, που πιτσιλίζουν αλλήλους με τα λασπόνερα της διαφθοράς, που ασπάζονται το δόγμα «ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν», βουτηγμένοι στην αγένεια του απόκοσμου ατομοκεντρισμού τους- νταήδες της πεντάρας, κοινωνικά απροσάρμοστους, πνευματικά λίγους. Και πάντα με άποψη (εννοείται με ιδεολογικό επίχρισμα!) και μίσος για όσα δεν καταλαβαίνουν.

Αυτό είναι και μόνο. Όλα τα άλλα ανήκουν στη σφαίρα της ντροπής. Και όποιος έχει έστω ψήγματα ανθρωπιάς μέσα του καλό θα ήταν να βουρκώσει για αυτό τον τραγικό θάνατο.

Υγ: Ζούμε άραγε τους τελευταίους σπασμούς του κτήνους; Η λογική απαντά θετικά. Η παράλογη Ελλάδα μας δίνει το δικαίωμα να φοβόμαστε και για άλλα, χειρότερα.

Η χώρα που έβλεπε τα κοράκια να πετούν

Οι εξελίξεις στο πρώτο τρίμηνο του έτους είναι ραγδαίες- κατά διαστήματα υπερέβησαν τους πάντες. Την ίδια την κυβέρνηση, τα ΜΜΕ και τους πολίτες. Πριν καθίσει ο κουρνιαχτός, νέες σελίδες προκύπτουν στην υπόθεση «ελληνική κρίση». Δυσκολοχώνευτη περίπτωση, αν μη τι άλλο.

Τα διεθνή ΜΜΕ μπορεί να μας έβγαλαν εν πολλοίς από τα πρωτοσέλιδα, πλην όμως αφιερώνουν χώρο στις «μέσα σελίδες». Η δημοσιονομική κρίση της χώρας μας παραμένει καυτό θέμα: ξύνει πληγές, βγάζει διακρατικά άπλυτα στη φόρα, ανοίγει ρήγματα σε παραδοσιακούς «άξονες», φέρνει οργανισμούς και συμμαχίες προ των ευθυνών τους.

Είναι κωμικοτραγικό. Από εκεί που πολλοί υποστήριζαν ότι έχουμε γίνει διεθνής περίγελος, ξάφνου μας δίνουν ρόλο ακόμα και καταλύτη για αλλαγές στο ούλτρα γραφειοκρατικό- μονεταριστικό οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μας θεωρούν ακόμα και ιμάντα αλλαγών στην αρχιτεκτονική της διεθνούς οικονομίας.

Ο πρωθυπουργός πραγματοποίησε ένα μαραθώνιο ταξίδι διπλωματίας. Οι επαφές κρίθηκαν θετικές, ακούστηκε ότι «έξω πάμε καλά». Μέσα όμως; Διότι μπορεί το πρωτεύον διακύβευμα για την κυβέρνηση να είναι ο δανεισμός με θεμιτούς όρους, αλλά για τους πολίτες βασικό μέλημα αποτελεί ακόμα και ο επιούσιος.

Το πρώτο κύμα των αντιδράσεων στα μέτρα πέρασε σχετικά αναίμακτα. Είναι όμως ακόμα η αρχή. Στους δρόμους κατέβηκαν- μάλλον- οι «συνήθεις ύποπτοι», μιας και ο μέσος Έλληνας συνήθως αφήνει τη ραστώνη του καναπέ για άλλα «φλέγοντα» θέματα, όπως οι ποδοσφαιρικές επιτυχίες, ο επιτάφιος ή για να αγοράσει dvd. Ενδεχομένως βέβαια να προσδοκά σε κάτι καλό ή απλώς να μην πήρε χαμπάρι.

Η κουβέντα για τα μέτρα μπήκε σε όλα τα σπίτια και αυτό στα θετικά των ημερών πιστώνεται. Από σκάνδαλα και λοιπές λαμογιές, η μέση ελληνική οικογένεια άρχισε να μιλάει για πολιτική. Να μετράει το βαλάντιο της, να ζυγίζει τις δυνατότητες της και να κρίνει τις επιλογές της (μάλλον συναισθηματικά, είναι η αλήθεια, αλλά κι αυτό θεμιτό είναι). Να επιδιώκει κάτι καλύτερο, βουτηγμένη στο άγχος της.

Πολλά από τα μέτρα είναι άδικα προς όλους. Κατ΄ αρχάς επιτείνουν το φόβο σε μία μεγάλη μερίδα πολιτών που προτού ξεσπάσει η κρίση τα έβγαζε πέρα δύσκολα (στο 20% ανέρχεται το ποσοστό των πολιτών που απειλείται από τη φτώχεια, σύμφωνα με Εθνική Στατιστική Υπηρεσία με στοιχεία του 2008).

Στα 832.975 νοικοκυριά που βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχειας, προστίθεται η αγωνία της μεσαίας τάξης, η οποία ζούσε με σχετική αξιοπρέπεια (με δανεικά…), μα τώρα νιώθει ήδη το πρώτο σύγκρυο. Η αγορά κινδυνεύει να «παγώσει». Όλοι αυτοί καλούνται να πληρώσουν το μάρμαρο μίας κρίσης, για την οποία η ευθύνη τους είναι εξαιρετικά μικρότερη από το αυτά που θα επωμισθούν.

Το στοίχημα της κυβέρνησης σε τούτη τη φάση δεν μπορεί να είναι άλλο από το παλιό καλό σύνθημα: «Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη». Δεν μπορεί να προσμένει κοινωνική ειρήνη, εάν δεν κληθούν να πληρώσουν το μερίδιο που τους αναλογεί και με τη μέγιστη αυστηρότητα όλοι όσοι τόσα χρόνια ηγεμόνευσαν/πλούτισαν με δόλιες μεθόδους- αυτοί δηλαδή που κατά πολύ οδήγησαν την κατάσταση στο γκρεμό. Και σε αυτούς οφείλει να είναι άτεγκτη και όχι διπλωματική- αλλιώς αντί για το «αλλάζουμε» πάμε αναπόφευκτα στο «βουλιάζουμε».

«Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς ελπίδα»: ο πολίτης για να αντέξει χρειάζεται και φως στην άκρη του τούνελ: Σαφήνεια στις διατυπώσεις και τις εξαγγελίες (όχι άλλα ήξεις- αφήξεις), χρονοδιάγραμμα λήξης του συναγερμού, και πάνω απ’ όλα μέτρα ανάπτυξης και προοπτικής σε όλες τις κατευθύνσεις- μέτρα θετικά.

Χωρίς αυτά, ο φαύλος κύκλος της ύφεσης και της οπισθοδρόμησης θα είναι το νέο πεδίο πάνω στο οποίο θα κινηθεί η χώρα, ασφυκτιούσα από τα φαινόμενα παρακμής του παρελθόντος, που όλο θα θεριεύουν. Και τριγύρω της κοράκια (εγχώρια και αλλοδαπά) με ποικίλες χρωματικές αποχρώσεις να κανιβαλίζουν ό,τι απέμεινε.

Εικονικό χειρουργείο σε καιρούς οργής

Ένα μαύρο πέπλο μιζέριας απλώνεται πάνω από τη χώρα, μία απελπισία με βάθος- καφκική ατμόσφαιρα. Η Ελλάδα παραμένει η αρνητική πρωταγωνίστρια στις στήλες του διεθνούς Τύπου και η κυβέρνηση παίρνει μέτρα-σοκ για να μαζέψει το έλλειμμα, σε μία επιχείρηση εξευμενισμού των αγορών προκειμένου να δώσει δανειακή ανάσα ζωής. Να ανακτήσει τη χαμένη αξιοπιστία- νομοθετώντας (εν είδει τιμωρίας) επί δικαίων και αδίκων.

Ο σκληρός πυρήνας της Ευρώπης αμφιταλαντεύεται ως προς την αντίδραση του- διερωτάται αν πρέπει να δείξει αλληλεγγύη (έμπρακτη) ή αν ακολουθήσει τη λογική της τιμωρίας για τα «κακά παιδιά του νότου». Και νουθετεί ωσάν να ήταν πλήρως αμέτοχος του δράματος- δεν γνώριζε τίποτα για το φόνο, δεν έβαλε το πιστόλι στο χέρι του αυτόχειρα…

Η εικόνα της Ελλάδας στην αυγή της 2ης δεκαετίας του 2000 έχει σκοτεινές αποχρώσεις. Το πολιτικό σύστημα όπως το γνωρίζαμε από τη μεταπολίτευση και μετά εξεμέτρησε το ζην. Πέθανε στις συνειδήσεις της πλειονότητας των πολιτών και το κοινωνικό μάγμα που έχει παραχθεί είναι εξαιρετικά εύφλεκτο.

Οι πολιτικές ελίτ διαχειρίστηκαν την εξουσία με τρόπο αν όχι πάντα εγκληματικό, τουλάχιστον ανεπαρκή. Ορισμένες φορές με πεισμώδη μονομέρεια, άλλες με πυξίδα τη γκλίτσα του μεγαλοτσιφλικά. Γέννησαν κουλτούρα και νοοτροπία νεοπλουτισμού, θολή λάμψη, κίβδηλο τίποτα που θέριευε αδιάκοπα. Έθρεψαν φαινόμενα ατομικισμού, αδιαφορίας για το διπλανό, τη λογική της καβάτζας και του λαμόγιου- λέξεις που ίσως μόνο στο ελληνικό λεξιλόγιο συναντά κανείς.

Έκαναν μότο τη φράση «ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν- αρκεί να είσαι δικό μας παιδί». Δημιούργησαν μαύρες τρύπες, τροφοδότησαν την κομματοκεντρική συντεχνιακή αντίληψη του δικαίου, κολύμπησαν στα ποτάμια του ψεύδους, χάρισαν ασυδοσία σε τράπεζες και μεγάλες επιχειρήσεις, νταλαβερίστηκαν στο σκοτάδι με επιχειρηματικούς κολοσσούς, ανέδειξαν σε θέσεις ευθύνης «τρωκτικά» (δικά μας όμως…), στελεχώθηκαν από πολιτικούς θλιβερούς, χωρίς γενική αντίληψη του κόσμου που τρέχει, αλλά «τρεχαλητές» του αγίου κόμματος. Και περιχαράκωσαν την ατιμωρησία τους με άσυλο εξοργιστικό.

Η κουλτούρα αυτή διαχύθηκε από τα πάνω προς τα κάτω. Δημιούργησε πολίτες που ανερυθρίαστα ή επειδή «δεν γίνεται αλλιώς» ή «έτσι γίνεται» καπηλεύονταν την ίδια τους την πατρίδα, έκλεβαν από τον εαυτό τους, ζούσαν πάνω από τις δυνάμεις τους, με φρούδα όνειρα, χωρίς ίχνος συλλογικής συνείδησης, με απούσα κάθε λογική του πολίτη.

Είναι ο Έλληνας που κατά τη διάρκεια του 2008 δαπάνησε 800 εκ. ευρώ σε φακελάκια και λοιπά γρηγορόσημα- κυρίως σε δημόσιες υπηρεσίες που δεν έχουν τα στοιχειώδη (μηχανοργάνωση φερ΄ ειπείν) και βασανίζουν (αν δεν βιάζουν ψυχικά) όποιον συναλλάσσεται μαζί τους. Είναι αυτός που κλείνει το δρόμο στον άλλο (γενικώς και ειδικώς), που κανιβαλίζει τους συμπολίτες του, διότι «οι καιροί είναι δύσκολοι», αντί να κοιτάξει πως θα βρουν από κοινού λύση. Φαύλος κύκλος.

Η Ελλάδα βρίσκεται στην κρισιμότερη καμπή της σύγχρονης Ιστορίας της. Λάθη και παραλείψεις μοιάζουν με διάθεση αυτοχειριασμού. Τα βλέμματα όλου του πολιτισμένου κόσμου είναι πάνω μας και η πιθανότητα βύθισης του σκάφους ενδέχεται (αν δεν είναι σίγουρο) να προκαλέσει (ακόμα και) παγκόσμιο οικονομικό όλεθρο (όπως τουλάχιστον οι ειδικοί υποστηρίζουν).

Ο «Έλληνας» έχει μπει σε ένα διεθνές εικονικό χειρουργείο: Εκεί, με το σώμα ανοικτό, όλες οι πασίγνωστες στους εδώ παροικούντες κακοδαιμονίες και παθογένειες είναι σε κοινή θέα. Το τέλος της μεταπολίτευσης- όπως τη γνωρίζαμε- έρχεται με κρότο δυνατό. Τυχόντα λάθη ή (άλλες) χαμένες ευκαιρίες θα προκαλέσουν οργή ανείπωτη. Όχι πως δεν είναι ήδη παρούσα. Μόνο που τη φορά αυτή στην πρώτη γραμμή θα μπουν οι ανιδιοτελείς…