Η χώρα της ατιμωρησίας (… κάνει διεθνή καριέρα)

Οφείλουμε να το παραδεχθούμε. Τόσα πρωτοσέλιδα η χώρα μας δεν είχε ούτε καν κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι άτυχοι που έχουν τη συνήθεια να παρακολουθούν τακτικά τα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης ενδεχομένως βρίσκονται ένα βήμα πριν από τον αυτοκτονικό ιδεασμό ή έστω την κατάθλιψη. Διότι η Ελλάδα για μήνες τώρα φιγουράρει στις πρώτες σελίδες- αμέτρητα τα ρεπορτάζ και οι αναλύσεις, όλα με διόλου κολακευτικό περιεχόμενο.

Με κάποια υπερβολή ενίοτε- ίσως με δόσεις αδικίας και κυνισμού, τα κείμενα των ξένων μέντια δεν παρουσιάζουν ψευδή στοιχεία. Άλλοι το έκαναν αυτό, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή η χώρα μας να είναι ο παγκόσμιος περίγελος.

Προς ημερών έλαβα ηλεκτρονικό μήνυμα από ιάπωνα φίλο μου που εργάζεται στο Ντουμπάι (…στο Ντουμπάι). Αφού με ενημέρωσε ότι διάβασε ρεπορτάζ για την Ελλάδα, αναρωτιόταν εάν είμαι καλά και πως επιβιώνω στην Αθήνα. Λογική αντίδραση. Τα ίδια είχα ρωτήσει όταν το Ντουμπάι βρισκόταν στην επικαιρότητα για την οικονομική του κατάρρευση…

Στη διάρκεια του Δεκεμβρίου του 2008, όταν η χώρα γνώριζε πρωτοφανείς αντιδράσεις και οι δρόμοι έπαιρναν φωτιά, πάλι βρεθήκαμε στα πρωτοσέλιδα του διεθνούς Τύπου. Πολλοί τότε είχαν εκτιμήσει ότι για να καταλάβεις τι συμβαίνει εδώ, πρέπει να διαβάσεις τους ξένους- έβλεπαν το θέμα πολιτικά (και ουχί κομματικά), άπλωναν στις αναλύσεις τους τη μεγάλη εικόνα, απαγκιστρωμένοι από τους εγχώριους δογματισμούς και απαλλαγμένοι από τα εσωτερικά μας πάθη: από τη λεγόμενη... ελληνική ιδιαιτερότητα.

Τώρα οι αναλύσεις ποικίλουν. Τα περισσότερα άρθρα/ρεπορτάζ τοποθετούν τα γεγονότα στην πραγματική τους διάσταση (όσο σκληρή κι αν είναι- δικαίως), ενώ υπάρχουν και έτερα –ειδικά από εφημερίδες σημαιοφόρους της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας- τα οποία σχεδόν παραγοντίζουν εναντίον της χώρας, εύχονται να βουλιάξει ή- έστω- επιδεικνύουν χαιρεκακία απροκάλυπτη. Οι ναυαρχίδες του διεθνούς καπιταλισμού, με ύφος δασκάλου της ενδοχώρας στη δεκαετία του ’60, μας ψέγουν λυσσαλέα, τα κείμενα και ο τρόπος παρουσίασης θυμίζουν ανελέητο μαστίγωμα, ωσάν η Ελλάδα να είναι ο υπαίτιος για έναν επερχόμενο Αρμαγεδδώνα. Και επειδή μάλλον δεν συμβαίνει αυτό, ο στόχος τους είναι άλλος: λέγεται κοινό νόμισμα.

Από τα κείμενα των διεθνών ΜΜΕ μπορούμε να διδαχθούμε πολλά. Προβάλλουν τα διαχρονικά μας λάθη, κι ένα εξ αυτών είναι η δεδομένη ατιμωρησία των υπαιτίων, ως άλλο εθνικό κεκτημένο. Κάθε πολιτικό/οικονομικό σκάνδαλο απλώς συζητείται, γίνεται το απαραίτητο νταβαντούρι και πάμε για άλλα (σκάνδαλα). Αποδόθηκαν ποτέ ευθύνες; Καταφατική απάντηση δεν υπάρχει και προσωπικά δεν αντιλαμβάνομαι τη μη επανεκλογή πολιτικού προσώπου, που ενεπλάκη σε σκάνδαλο, ως τιμωρία, παρά μόνο ως εύλογη εξέλιξη. Απονομή δικαιοσύνης, πάντως, δεν είναι.

Τώρα βιώνουμε το μεγαλύτερο σκάνδαλο της σύγχρονης Ιστορίας μας. Η χώρα έχει καταστεί το μαύρο πρόβατο της παγκόσμιας οικονομίας, κινδυνεύει με χρεοκοπία, και οι συνέπειες όχι μόνο αγγίζουν, αλλά κυριολεκτικά τιμωρούν τους πολίτες με σκληρά μέτρα και –όπως φαίνεται- πολυετή λιτότητα. Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι στοχεύει κυρίως στον πλούτο και τη φοροδιαφυγή, όμως οι παράπλευρες απώλειες σε μισθωτούς και συνταξιούχους είναι σίγουρες.

Παράλληλα, αυτοί που ευθύνονται για το ξεχαρβάλωμα της οικονομίας, τον εξευτελισμό της χώρας με την κοινοποίηση χαλκευμένων στοιχείων στις αρμόδιες κοινοτικές υπηρεσίες, τη μετατροπή της Ελλάδας σε κακόγουστο ανέκδοτο, κυκλοφορούν ελεύθεροι, κάποιοι λαμβάνουν και τον παχυλό μισθό του βουλευτή…

Το ερώτημα-διαπίστωση είναι διττό: Πώς ζητούν (μόνο) από τους πολίτες θυσίες; Και γιατί τα διεθνή ΜΜΕ αδικούν τη χώρα όταν τη θεωρούν βαθύτατα διεφθαρμένη και αμετανόητη; Μάλλον επειδή δεν αντιλαμβάνονται τις έννοιες- κλειδιά του εγχώριου πολιτικού σύμπαντος: Πολιτικό κόστος (τάχα μου) και βαθιά ριζωμένη συντεχνιακή λογική.

Ένα ζόμπι πλανάται πάνω από την Ευρώπη: ο νέο-φιλελευθερισμός

Στις αρχές του Απριλίου του 2009, οι ισχυροί της Γης, οι G20, συναντήθηκαν εκτάκτως στο Λονδίνο, προκειμένου να θέσουν από κοινού τροχοπέδη στη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση. Τα αποτελέσματα της Συνόδου ήχησαν εξαιρετικά αισιόδοξα- πολλοί έσπευσαν να εκφωνήσουν τον επικήδειο του νέο-φιλελευθερισμού, τη νίκη της πολιτικής επί της οικονομίας.

Η συνάντηση είχε διεξαχθεί στις 2 Απριλίου, μόνον που τα συμπεράσματα αποδεικνύονται βιαστικά, βγαλμένα από … πρωταπριλιάτικη ανάλυση. Η συνέχεια αποδεικνύει ότι ο νέο-φιλελευθερισμός- η σπονδή στο κέρδος και η αδιαφορία των κοινωνικών συνεπειών, ο «αόρατος χειρ» της αυτορρύθμισης- παραμένει (νεκρό)ζωντανός και πλανάται σαν ζόμπι πάνω από τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, με επίκεντρο την Ελλάδα.

Για να είμαστε απολύτως δίκαιοι, η παραδοχή ότι η οικονομία της χώρας μας (και η διαχείριση της από τους λογής «τσάρους») έδωσε όλα τα δικαιώματα, είναι απαραίτητη. Αν δεν είχαμε αυτού του μεγέθους τα ανοίγματα, αν υπήρχαν νοικοκυρεμένα δημοσιονομικά και δεν είχαμε καρμικά- λες-… διδαχθεί να ζούμε με δανεικά- με ξένα κόλλυβα- των επίκεντρο των «μετασεισμών» της διεθνούς κρίσης ενδεχομένως να εντοπιζόταν αλλού.

Πλην όμως εστιάστηκε στην Ελλάδα και ξάφνου η χώρα βρέθηκε να φιγουράρει στα πρωτοσέλιδα όλων των μεγάλων ΜΜΕ και δη των «ναυαρχίδων» της διεθνούς κερδοσκοπίας- αυτή τη φορά με αιχμή τη δημοσιονομική κρίση: τα υψηλά ελλείμματα, τα μεγάλα χρέη, την μείωση της πιστοληπτικής ικανότητας και την εφιαλτική αύξηση στα spreads των ομολόγων.

Φρόνιμο είναι να αναλάβουμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης. Αλλά δεν υπάρχει μόνον αυτό. Πάνω από τη χώρα αλωνίζουν κερδοσκοπικά ζιζάνια που «σορτάρουν» με στόχο το άμεσο (υψηλού ρίσκου) κέρδος, χτυπώντας στο τέλος του δρόμου το ευρώ. Κάτι που ο σκληρός πυρήνας της ευρωζώνης, με αιχμή την ΕΚΤ και το γάλλο-γερμανικό άξονα, αρνούνται να δουν.

Περίεργο όντως, με μερική εξήγηση ωστόσο. Ο συνεπής γερμανός φορολογούμενος μάλλον δεν ενθουσιάζεται στην ιδέα ότι η χώρα του θα σώσει τους ευρωπαίους μπαταξήδες- παράλληλα, όμως, στη θέση της καγκελαρίου στη Γερμανία εξακολουθεί να κάθεται η Άνγκελα Μέρκελ. Η ίδια που μαζί με τον γάλλο πρόεδρο, Νικολά Σαρκοζί, έδωσαν τη μάχη στη Σύνοδο των G20 προκειμένου να προκριθεί μία δέσμη κανόνων για τις διεθνείς αγορές. Να μπει τέρμα στην απληστία, κοντολογίς.

Συνοπτικά, πριν από 10 μήνες οι G20 είχαν αποφασίσει να μπει τέλος στην ασυδοσία των αγορών με κανονιστικό πλαίσιο και ελεγκτικούς μηχανισμούς, όχι μόνον στις τράπεζες, αλλά ακόμα και στα Hedge Funds. Δηλαδή, τέλος στις επενδύσεις υψηλού ρίσκου, στα δομημένα ομόλογα, στην κερδοσκοπία των παραγώγων και ούτω καθεξής.

Είχαν επιλέξει το δρόμο της πολιτικής μπροστά στο ρήγμα που είχε προκαλέσει η δηλητηριώδης (απόλυτη) ελευθερία των αγορών. Είχαν τρομάξει με την κρίση και ως μόνη λύση φάνταζε η διεθνής συνεννόηση στο υψηλότερο επίπεδο. Τότε η ύφεση είχε χτυπήσει το δυτικό κόσμο σε επίπεδο ασφυξίας, η ανεργία κάλπαζε σε τρομακτικά επίπεδα, ο χρηματοπιστωτικός τομέας πέραν του ότι έπνεε τα λοίσθια, εκτελούσε και την "τελευταία ευχή": λειτουργούσε ακόμα και στο τέλος του με απληστία και αλαζονεία.

Οι κουρσάροι του νέο-φιλελευθερισμού, ωστόσο, δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη. Η ανταπάντηση είναι η εξελισσόμενη νομισματική κρίση, με το σταδιακό πριόνισμα του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος. Στόχος πρώτος ο αδύνατος κρίκος του ευρώ: η απολύτως εκτεθειμένη Ελλάδα, που βρέθηκε απροστάτευτη από τον εαυτό της και από την ΟΝΕ στη δίνη του κυκλώνα.

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή- τη βιώνουμε άπαντες. Η τελευταία εξέλιξη αφορά στο σκληρό πυρήνα της Ευρώπης που δειλά ανακρούει πρύμναν και αρχίζει να ψελλίζει λόγια αλληλεγγύης. Τρόπον τινά δικαίως, καθώς η Αθήνα έλαβε σκληρά μέτρα για να σταματήσει το δημοσιονομικό εκτροχιασμό και να εξορθολογίσει την οικονομία της. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Η κερδοσκοπική επίθεση κατά του ευρώ μετακινήθηκε νοτιοδυτικά προς την Ιβηρική χερσόνησο, δεν αποκλείεται να πιάσει λιμάνι και στην Ιταλία- το ευρώ είναι στο στόχαστρο. Το πρόβλημα είναι διττό: και ατομικό για κάθε χώρα, αλλά και για την ευρωζώνη ως συλλογική οντότητα.

Μετά από πολλαπλές παραινέσεις διεθνούς φήμης οικονομολόγων και όχι μόνο, οι ευρωπαίοι αρχίζουν να το σκέπτονται. Ο πρόεδρος της ΕΕ, Χέρμαν Βαν Ρομπέι, έθιξε τη δυνατότητα σύστασης μίας «οικονομικής κυβέρνησης» των «27», η οποία θα διευκολύνει τον συντονισμό των πολιτικών των κρατών- μελών. Ο ευρωπαίος επίτροπος αρμόδιος για οικονομικές υποθέσεις, Μισέλ Μπαρνιέ, δήλωσε ότι ελπίζει στην εφαρμογή ενός συνολικού «συντονισμένου σχεδίου» των ευρωπαϊκών χωρών για την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων και του χρέους στην Ευρώπη.

Την Πέμπτη συναντώνται στις Βρυξέλλες οι ηγέτες των «27» και το θέμα θα τεθεί σε αυτή τη βάση. Η Γερμανία στυλώνει τα πόδια, προκρίνοντας την ορθοδοξία της δημοσιονομικής πειθαρχίας- μία πολιτική που εν μέσω κρίσης αποδεικνύεται κοντόφθαλμη. Η ίδια Γερμανία της Μέρκελ, που πριν από 10 μήνες κατακεραύνωνε τους ασύδοτους του νέο-φιλελευθερισμού και ζητούσε κανονιστικό πλαίσιο.

Αν ακόμα πιστεύει σε αυτό, τότε οφείλει να στραφεί στην πολιτική, και να προκρίνει την αλληλεγγύη της ΕΕ- ήρθε η ώρα να αποδειχθεί ότι ο οργανισμός αυτός δεν είναι μόνο νομισματικός μηχανισμός με ποικίλες ταχύτητες, αλλά και πολιτική ένωση. Οι πιθανότητες δεν είναι πολλές, όμως η συγκυρία το απαιτεί. Αλλιώς οι κερδοσκόποι θα συνεχίσουν το πάρτι στο πλοίο φάντασμα του… κατά τα άλλα θαμμένου νέο-φιλελευθερισμού. Αυθάδικοι και αλαζονικοί από τα γρήγορα μεγάλα κέρδη, αδιάφοροι για το μαστίγωνα στην πλάτη των λαών. Που υπομένει… έως ενός σημείου.

Η Ημέρα της Μαρμότας (σπάει καρέκλες, βλέποντας μπάλα)

29 Μαρτίου 2007: στη λεωφόρο Λαυρίου χύνεται αίμα. Νεκρός κατά τη διάρκεια άγριας συμπλοκής οπαδών ο Μ. Φιλόπουλος. 3 Απριλίου 2007: ο υφυπουργός Αθλητισμού, Γ. Ορφανός, ανακοινώνει α) αναστολή λειτουργίας συνδέσμων οπαδών, β) απαγόρευση οργανωμένης μετακίνησης οπαδών, γ) καθιέρωση ονομαστικού- ηλεκτρονικού εισιτηρίου, δ) μετατόπιση των ευθυνών για ό,τι συμβαίνει εντός των γηπέδων στις ομάδες και όχι στην αστυνομία.

Ο Ορφανός οδηγήθηκε εσπευσμένα στη λήψη μέτρων διότι το ποτήρι είχε ξεχειλίσει. Υπήρχε νεκρός. Κι όμως, σύμφωνα με τον τότε εκπρόσωπο Τύπου του ΠΑΣΟΚ, Π. Ευθυμίου, «η κυβέρνηση (…) στη θέση του νόμου που ανέστειλε ψήφισε έναν άλλο που αποτελεί αναδιατύπωση του προηγούμενου, αλλά και αυτός δεν εφαρμόζεται επί τρία χρόνια».

17 Ιανουαρίου 2010: στα γήπεδα της Καβάλας και των Ιωαννίνων σημειώνονται επεισόδια ανάμεσα σε χούλιγκανς. Τα πρώτα εκτεταμένα επί κυβέρνησης Παπανδρέου. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μ. Χρυσοχοΐδης, στέλνει μήνυμα: «Η μηδενική ανοχή ισχύει απολύτως και κατά του χουλιγκανισμού και αυτό θα πρέπει να το αντιληφθούν οι ΠΑΕ, που φέρουν μεγάλες ευθύνες για τη διαιώνιση των φαινομένων αθλητικής βίας».

Ο Χρυσοχοΐδης δεν φείδεται ανακοινώσεων και δη επιθετικών. Εδώ τα βάζει με τις ΠΑΕ. Προς το παρόν στα λόγια. Οι ΠΑΕ, βεβαίως, απαντούν ότι για τα επεισόδια που συμβαίνουν εκτός γηπέδων δεν φέρουν ευθύνη, κάτι που ανήκει στην ΕΛ.ΑΣ, η οποία- όμως- κατηγορεί τις ΠΑΕ, που τροφοδοτούν με εισιτήρια άτομα που ανήκουν σε σκληρούς πυρήνες οπαδών και αποδεδειγμένα συμμετέχουν σε επεισόδια. Μύλος;

Ο γ.γ Αθλητισμού, Π. Μπιτσαξής, απειλεί τη Super League και την Ένωση Β΄- Γ΄ Εθνικής ότι «αν εσείς που είσαστε συντεταγμένη αρχή του ποδοσφαίρου δεν κάνετε όσα πρέπει για την πάταξη της βίας, τότε θα πάρουμε εμείς την κατάσταση στα χέρια μας». Όλες οι πλευρές αποφασίζουν ομόφωνα ότι η οργανωμένη μετακίνηση οπαδών πρέπει να απαγορευτεί.

Από την πλευρά τους, Super League και ΕΠΟ καταθέτουν σειρά προτάσεων, όπως ο περιορισμός του ρόλου της αστυνομίας εκτός γηπέδων, η ανάληψη της ευθύνης για την ασφάλεια των αγώνων από τις ΠΑΕ, κατασκευή νέων γηπέδων, ονομαστικά εισιτήρια, μη απόδοση εισιτηρίων διαρκείας στους οργανωμένους οπαδούς, τη λειτουργία ενός ή δύο συνδέσμων οπαδών σε όλη τη χώρα από τις ΠΑΕ. Ο πρόεδρος της ΕΠΟ πρότεινε, επίσης, να μην έχουν ανασταλτικό χαρακτήρα οι ποινές που επιβάλλουν τα δικαστήρια για επεισόδια στα γήπεδα, διάταξη η οποία εντάχθηκε στην αθλητική νομοθεσία το 2006 και υπό την πίεση ΠΑΕ και οπαδών τροποποιήθηκε το 2008.

Φάρσα; Υποκρισία; Παροιμιώδης αδράνεια; Το σίγουρο είναι ότι στο θέμα του χουλιγκανισμού το κράτος έχει… συνέχεια. Ό,τι ανακοινώνει ο προκάτοχος, ανακοινώνει και ο επόμενος, για να δώσει τη σκυτάλη των παρόμοιων ανακοινώσεων στο μεθεπόμενο. Με τη βία εντός και εκτός των γηπέδων να φουντώνει.

Τα παραδείγματα θα μπορούσαν να συνεχιστούν επ’ άπειρον. Όλοι αποδέχονται την πλήρη αποτυχία τους, η έλλειψη βούλησης είναι βροντώδης, ενώ η κάθε πλευρά γνωρίζει καλά το ρόλο της: να ρίχνει τις ευθύνες στους άλλους και να κάνει… ευφάνταστες προτάσεις- τις ίδιες για εκατοστή (και βάλε) φορά.

Η ανάλυση για τη βία στα γήπεδα είναι πλέον βαρετή, επαναλαμβανόμενη. Είναι γνωστές όλες οι παράμετροι του προβλήματος. Οι αρμόδιες αρχές όταν δεν κωφεύουν, κάνουν ανακοινώσεις. Μέχρι να προστεθεί ο επόμενος κρίκος στη μακρά αλυσίδα της βίας των χούλιγκανς. Και πάλι τα ίδια. Ζούνε τη δική τους ημέρα της Μαρμότας, αποδεικνύοντας πόσο ανεπαρκείς και φοβικές είναι.

Συνεχίζεται…

Η χαλασμένη πυξίδα του Αντώνη Σαμαρά

Ο Αντώνης Σαμαράς έχει πετύχει ένα μικρό θαύμα. Εμφανίζεται- και πείθει- ότι αποτελεί πολιτική παρθενογένεση, μολονότι ανήκει στους αρχαιότερους κοινοβουλευτικούς άνδρες, υπήρξε υπουργός και αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος.

Από τη μία η 11χρονη πολιτική μοναξιά και από την άλλη η καθυστερημένη επιστράτευση στην κυβέρνηση Καραμανλή του έδωσαν αυτό το δικαίωμα- το οποίο εκμεταλλεύτηκε τα μέγιστα κατά την εκλογή του στην ηγεσία της ΝΔ. Βάλτε και την παραδοσιακή λήθη του λαού μας- ελλείψει τηλεοπτικής εικόνας- η εξίσωση βγαίνει.

Ο νέος πρόεδρος της ΝΔ έχει κατορθώσει διάφορα στην καριέρα του. Το τελευταίο; Τον αποκάλεσε «ακραίο» ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ (κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Alter, 18/1/10). Αυτό με αφορμή τη δήλωση του για τις 100 πρώτες ημέρες της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ: «Ο χαρακτηρισμός ακυβερνησία μοιάζει επιεικής».

Ομολογουμένως η δήλωση προκαλεί αίσθηση- δικαιώνει ακόμα και την ατάκα Καρατζαφέρη. Διότι στην πολιτική σημαίνοντα ρόλο παίζει η σύγκριση- και ο Σαμαράς ηγείται του κόμματος που κυβερνούσε τα τελευταία 5,5 χρόνια, ως υπουργός ο ίδιος τους τελευταίους 9 μήνες. Οι μνήμες είναι νωπές, τα επίχειρα της γαλάζιας διακυβέρνησης «χειροπιαστά» και ο λογαριασμός βαρύνει τις πλάτες άλλων: Των πολιτών και της νυν κυβέρνησης.

Περιττό και χρονοβόρο να μνημονεύσουμε τα έργα και τις ημέρες της κυβέρνησης Καραμανλή. Τα είπαν, εξάλλου, τα ίδια τα στελέχη της ΝΔ κατά την εσωκομματική τους σύρραξη, τα λέει κατά διαστήματα και ο ίδιος ο Σαμαράς, όποτε επιχειρεί να λάβει αποστάσεις από το πρόσφατο παρελθόν. Ο χαρακτηρισμός «ακυβερνησία», ειδικά για τον τελευταίο χρόνο –από τον Σεπτέμβριο του 2008-, δεν θα ήταν μόνο επιεικής, θα τράβαγε την πραγματικότητα από τα μαλλιά.

Η επίμαχη δήλωση ενόχλησε και πολλά στελέχη της ΝΔ, την έκριναν υπερβολική. Διότι ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι κάποιος «παραθυράκιας» βουλευτής του κόμματος που έριξε ένα πυροτέχνημα στην τηλε-αντιπαράθεση, αλλά ο πρόεδρος. Και εδώ υπάρχει θέμα…

Ναι, σίγουρα το ΠΑΣΟΚ δεν έχει επιδείξει κυβερνητικές δεξιότητες που συναρπάζουν τα πλήθη, μα είναι στην εξουσία μόλις 3 μήνες και κάτι, και παρά τις όποιες παλινωδίες του, έχει ανοίξει έναν αριθμό θεμάτων, συν τη διαχείριση/αντιμετώπιση του δημοσιονομικού εκτροχιασμού. Το σίγουρο είναι ότι θα κριθεί αυστηρά- αλλά από εκεί μέχρι την αιτίαση για ακυβερνησία η απόσταση είναι μεγάλη, σχεδόν αβυσσαλέα.

Ίσως ούτε και ο ίδιος ο Σαμαράς να πιστεύει σε αυτή τη δήλωση. Το έργο του, άλλωστε, είναι δύσκολο. Αναζητεί αντιπολιτευτική πλατφόρμα και σε αυτή την προσπάθεια είτε περιπίπτει σε λάθη είτε εμφανίζει τον πραγματικό του εαυτό: θα δείξει. Προς το παρόν πάντως εκφράζεται με ηπιότητα στα της οικονομίας και ανεβάζει τους τόνους στο μεταναστευτικό, κάνοντας γκάφες, όπως με τη δήλωση για το «γερμανικό μοντέλο».

Συναινετική διάθεση ή δεξιά/λαϊκιστική στροφή; Προοδευτικός μα αγχωμένος από το φορτίο που κληρονόμησε ή –όπως προσφυώς τον αποκάλεσαν κάποιοι- ένας "Καρατζαφέρης με γραβάτα";

Υγ: Μία από τις πρώτες δηλώσεις Σαμαρά όταν έμπαινε στην κούρσα διαδοχής της ηγεσίας της ΝΔ αφορούσε στους απολυμένους των stage: «Συνθλίβοντας τα όνειρα χιλιάδων νέων ανθρώπων δεν μειώνονται τα δημόσια ελλείμματα, φωτίζεται απλώς το έλλειμμα κοινωνικής ευαισθησίας που χαρακτηρίζει τη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ». Τότε το ΠΑΣΟΚ ήταν στην αφετηρία της διακυβέρνησης του. Ο Αντ. Σαμαράς είχε διακρίνει –ήδη!- έλλειμμα κοινωνικής ευαισθησίας, ενώ αντιλαμβανόταν ως νεανικό όνειρο την ανασφάλιστη εργασία των 550 ευρώ στο Δημόσιο.

Υγ2: Ο πρόεδρος της ΝΔ, σε ομιλία του σε συγκέντρωση της ΟΝΝΕΔ την Κυριακή (17/1), έκανε ειδική αναφορά στο νόμο της κυβέρνησης για τους μετανάστες, τονίζοντας ότι «όσο προσπαθούν να κάνουν τον ελληνικό λαό να ξεχάσει την ταυτότητά του και την ιστορία του, τόσο περισσότερο θα τον συσπειρώνουν γύρω από τις αξίες και τα ιδανικά του». Το πως συνδέεται ένα νομοσχέδιο που αποδίδει την ιθαγένεια σε (νόμιμους) μετανάστες 2ης γενιάς–υπό προϋποθέσεις- με τη λησμονιά της ταυτότητας και της ιστορίας των Ελλήνων, ο γράφων αδυνατεί να το ερμηνεύσει. Παρεκτός κι αν πρόκειται απλώς για λυρική έξαρση του κ. Σαμαρά…

Η παλιά γρίπη (σφηνωμένη σε φακελάκι)

Τον έβαλαν στο χειρουργείο για μία επέμβαση ρουτίνας. Έτοιμος, με την ιατρική ρόμπα, λίγο πριν την αναισθησία, έχοντας περάσει όλο το προαπαιτούμενο στάδιο. Του ανακοινώνεται ότι τελικώς δεν θα χειρουργηθεί, διότι προέκυψε έκτακτο περιστατικό. Παρέμεινε άναυδος απάνω στο χειρουργικό κρεβάτι για μερικά λεπτά και στη συνέχεια περπατώντας μόνος-πάντα με τη ρόμπα- επέστρεψε στο δωμάτιο του. Με απορίες.

Η πρώτη αντίδραση; Ότι κάτι πάει στραβά, η γυναίκα του έπρεπε να δώσει στο γιατρό φακελάκι για να τον περιποιηθούν, να μην τον αφήσουν σύξυλο λίγο πριν το νυστέρι. Ακόμα κι αν ο λόγος που επικαλέστηκε το Νοσοκομείο είναι αληθής και όντως- δεδομένης της έλλειψης προσωπικού- έπρεπε να επισπευτεί το χειρουργείο κάποιου άλλου, ο νους του παρ’ ολίγον… ασθενή πήγε στο πονηρό.

«Αν δεν δώσεις κάτι στο γιατρό δεν θα σε προσέξει». Ρήση επαναλαμβανόμενη σε διαδρόμους νοσοκομείων, απόηχος ενός διαβρωμένου συλλογικού υποσυνείδητου- ενός μεταπολιτευτικού διαχρονικού (και ανήκεστου;) καρκινώματος στα σπλάχνα του ΕΣΥ.

Η Δημόσια Υγεία στην καλύτερη περίπτωση θυμίζει ανέκδοτο με ποικιλώνυμους πρωταγωνιστές. Μπλαζέ μεγαλογιατρούς, εταιρείες με παχιά πακέτα, παραπονεμένους νέους γιατρούς, νοσηλευτές (σε έλλειψη), καχύποπτους ασθενείς, ράντζα (εν έτει 2010), φακελάκια (στον αέρα και σε τσέπες) και αναρίθμητες κατά καιρούς κυβερνητικές… δεσμεύσεις για μαχαίρια και κόκαλα, «χρηστή διαχείριση» και άλλα εγχώρια υπουργικά- όρκος στον Ιπποκράτη με άλλα λόγια.

Η αρμόδια υπουργός, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, δηλώνει ότι εργάζεται νυχθημερόν, δίνει μάχη ενάντια στις μυριάδες παθογένειες του συστήματος. Προς το παρόν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος για να αμφισβητηθεί αυτό, όμως παραμένει μία απορία. Αν κάποιος προχωρούσε σε καταγγελία για φακελάκι απευθείας προς την ίδια, πως θα αντιδρούσε;

Θα απέπεμπε τον επίορκο γιατρό; Με ποια πολιτικά αντισώματα αντιμετωπίζει αυτόν τον ιό του συστήματος; Έστειλε αυστηρό μήνυμα στο ιατρικό προσωπικό ότι η λήψη μαύρων χρημάτων (πολλές φορές και με έμμεσο εκβιασμό) συνεπάγεται επαγγελματική καρατόμηση; Απηύθυνε στους πολίτες το μήνυμα ότι είναι εγκληματικό εκ μέρους τους να δωροδοκούν τον γιατρό προκειμένου να έχουν ευνοϊκή μεταχείριση ή τέλος πάντων να διασφαλίσουν απερίσπαστη νοσηλεία;

Μία αναζήτηση στις δηλώσεις της απ’ όταν ανέλαβε το υπουργείο επιβεβαιώνει το αντίθετο. Η κ. Ξενογιαννακοπούλου εκφράζεται ήπια. Σε συνέντευξη της στον ρ/σ «Αθήνα 9,84» (19/10/09) απαντά σε σχετική ερώτηση: «Εκεί πιστεύω ότι χρειάζεται πραγματικά και ο πολίτης να μπει σε αυτή τη συμμαχία και ο γιατρός. Δηλαδή πρέπει να υπάρχει ένα σύστημα το οποίο να διασφαλίζει και την καταγγελία του πολίτη και τον έλεγχο στα νοσοκομεία και οι ίδιοι οι γιατροί να περιφρουρήσουν την εικόνα των νοσοκομείων».

Την ίδια ευχή θα μπορούσε να κάνει ο οποιοσδήποτε, όχι όμως η υπουργός Υγείας, η οποία ενδεχομένως να γνωρίζει ότι σε έκθεση του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία & Ανάπτυξη (Μάιος, 2009) υπήρχε εύρημα που σημείωνε ότι «το 49% των Ελλήνων-ασθενών, που έχουν νοσηλευτεί σε δημόσιο νοσοκομείο, έχουν δηλώσει πως πλήρωσαν απευθείας το γιατρό τους». Οι μισοί…

Σίγουρα οι πολίτες δεν μπορούν να κάνουν πολλά από μόνοι τους για τη Δημόσια Υγεία. Μπορούν όμως να δράσουν για κάτι που περνάει από το χέρι τους (κυριολεκτικά). Να τους γίνει συνείδηση ότι με το φακελάκι ρίχνουν νερό στο μύλο ενός διεφθαρμένου συστήματος και πως η καταγγελία αυτών των περιστατικών είναι υποχρέωση τους.

Η συμπαθής Μαριλίζα έδωσε το μπράτσο της σε απευθείας σύνδεση για την εκστρατεία υπέρ του εμβολίου για τη νέα γρίπη. Συμβολικά και… ακτιβιστικά. Το ίδιο θα έπρεπε να είχε κάνει και για τη γρίπη των χρημάτων σε φάκελο. Με εκστρατεία, όχι επικοινωνιακούς συμβολισμούς. Διότι το πρόβλημα είναι κοινωνικό, όχι τεχνοκρατικό.

Υγ: Αφιερωμένο στη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου (http://fakellaki.blogspot.com, για όσους δεν θυμούνται)

Υγ2: Υπάρχουν και καλοί (σωστοί μάλλον;) γιατροί. Αναμφίβολα. Αλλά η ύπαρξη τους δεν συνιστά λύση του προβλήματος. Εξαίρεση μόνο.