Στις ρυπαρές γωνίες του αθηναϊκού κέντρου

Το ντοκιμαντέρ της Νορβηγικής Τηλεόρασης έχει τίτλο: «Η μάχη για την Πλατεία Αττικής». Τρομακτικό και αποκαλυπτικό μαζί. Εν πολλοίς εμφανίζει (με πλήγμα σαν κόλαφο) αυτά που η πλειονότητα δεν βλέπει ή δεν επιθυμεί να δει λίγα χιλιόμετρα μακριά από τις οικίες της.

Μπορεί να οφείλεται στη... συνήθεια και την αδιαφορία, μπολιασμένη με τον ατομικό φόβο της επισφάλειας, της ολόπλευρης κρίσης: πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής. Σε έναν άτυπο συμβιβασμό με την εξαθλίωση.

Κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά. Και στην άκρη επωάζεται το αυγό του φιδιού. Μειοψηφικά στην ακραία μορφή της νέο-ναζιστικής δράσης, πλειοψηφικά ως σιωπηρή μάζα με το ρατσισμό να σοβεί σε κάποια γωνία της σκέψης της.

Η αφήγηση του ντοκιμαντέρ έχει αφετηρία τον Έβρο, όπου καθημερινά χιλιάδες πρόσφυγες παίζουν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα, στο κυνήγι κάποιου ονείρου, στην ουσία για να ξεφύγουν από τους κινδύνους ή την ανέχεια της πατρίδας τους. Κάποιοι είναι εκτοπισμένοι, κάποιοι αντιμετωπίζουν κίνδυνο ζωής, κάποιοι απλώς αναζητούν τη δική τους Εδέμ στη Δύση- δύσκολα να πεις, να δώσεις ποσοστά.

Παρουσιάζει τα κέντρα κράτησης, ως άλλα μεσαιωνικά κολαστήρια, με μηδενικές και απάνθρωπες υποδομές, με ανεπάρκεια προσωπικού, με κρατούμενους στοιβαγμένους σαν σαρδέλες, δίχως ίχνος υγιεινής, ανθρώπινες χωματερές με κάγκελα. Στη συνέχεια το σκηνικό της αγριότητας μεταφέρεται στο κέντρο της πρωτεύουσας. Στην Πέτρου Ράλλη, όπου οι μετανάστες συνωθούνται, χωρίς ελπίδα, για την αίτηση ασύλου και στην Πλατεία Αττικής και τον Άγ(ρ)ιο Παντελεήμονα, τη σύγχρονη Κόλαση του Δάντη της Ευρώπης.

Η οπτική του ντοκιμαντέρ είναι ως επί το πλείστον από την πλευρά των μεταναστών. Οι Έλληνες εμφανίζονται είτε με τη στολή της Αστυνομίας που προσάγουν κόσμο είτε με τη «στολή» του… αγανακτισμένου κατοίκου, που εξαπολύει αυτόβουλα πογκρόμ.

Το ντοκιμαντέρ είναι… σχεδόν εξαιρετικό. Διότι ελάχιστα αναφέρει την προβληματική από την πλευρά των Ελλήνων. Πέραν της εμφανούς ανεπάρκειας της επίσημης πολιτείας να αντιμετωπίσει- επί χρόνια- το θέμα, ασχέτως της παντελούς έλλειψης μεταναστευτικής πολιτικής, αναφέρεται ελάχιστα, ίσως μονολεκτικά, στο ότι μία χώρα σε βαριά κρίση, άρρωστη, δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει μόνη της ένα μεταναστευτικό τσουνάμι που τη χτυπάει σε όλο το μήκος της ανατολικής της συνοριακής γραμμής.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Συνθήκη του Δουβλίνου, με την οποία η ευρωπαϊκή χώρα- πρώτος «σταθμός» εισόδου υποχρεούται να παραλάβει πίσω τους παράνομους μετανάστες που μετακινήθηκαν σε τρίτες χώρες, αναφέρεται μία φορά. Κοντολογίς, ηχηρό ράπισμα στους ευρωπαίους, είτε ηγέτες χωρών είτε χαρτογιακάδες των Βρυξελλών, δεν υπάρχει ούτε ως ήχος, όχι ως πρόταση στην αφήγηση.

Το πρόβλημα όμως υπάρχει και γιγαντώνεται καθημερινώς. Μεγάλο μέρος στα βορειοδυτικά του κέντρου (οι περιοχές ανάμεσα στην Ομόνοια και τα Άνω Πατήσια) γκετοποιείται σε όλο και μεγαλύτερο τόξο- η πορνεία (ως ο ορισμός του trafficking!), η διακίνηση ναρκωτικών, η (μικρό)εγκληματικότητα ανεβαίνει προς τα βόρεια, σαν τη μετάσταση του καρκίνου. Οι πολίτες κλειδαμπαρώνονται, έμφοβοι σιχτιρίζουν επί δικαίων και αδίκων. Ακροδεξιές ομάδες κρούσης αναλαμβάνουν δράση, κάποιοι απελπισμένοι ιθαγενείς συναινούν…

Η επίσημη πολιτεία αντιδρά σπασμωδικά, όποτε το θυμάται ή προκύπτει επικοινωνιακή ανάγκη, κυρίως κατασταλτικά, δεν το έχει κάνει μέγα θέμα στα ευρωπαϊκά fora, εκεί που της τραβάνε το αυτί για τα δημοσιονομικά της. Και ο δήμαρχος της πόλης θυμίζει σαλτιμπάγκο τηλεστάρ, το απέδειξε και με τη σύνθεση του ψηφοδελτίου του- τόσα χρόνια η «εστία φωτιάς» ήταν στην πίσω αυλή του, όπισθεν του Δημαρχείου. Ποια ήταν η αντίδραση του; Επικοινωνιακές τηλε-φανφάρες, αστειότητες του τύπου «η Αθήνα έχει αξιολογηθεί ως πιο καθαρή πόλη από το Λονδίνο, το Παρίσι και τη Ρώμη».

Και εν μέσω αυτής της χαοτικής κατάστασης, μίας απερίγραπτης ανθρωπιστικής κρίσης, οι ευρω-χαρτογιακάδες ψέγουν τη χώρα μας (δικαίως...) για το δημοσιονομικό της βυθό. Νοιάζονται, κατά πως φαίνεται, πολύ περισσότερο για τα spreads, τα greek statistics και το Μνημόνιο, παρά για την ανθρώπινη εξαθλίωση στις ρυπαρές γωνίες του αθηναϊκού κέντρου. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τοπικό, ελληνικό. Είναι ευρωπαϊκό και παγκόσμιο συνάμα.

Η κυβέρνηση οφείλει να αντιδράσει δυναμικά, με αιχμή τον ανθρωπισμό και όχι την καταστολή, να διεθνοποιήσει το θέμα και να ζητήσει άμεσα αποτελέσματα. Είναι παράλογο να ζητείς από μία καθημαγμένη οικονομία να διαχειριστεί αυτό το διογκούμενο απόστημα- εδώ που φτάσαμε. Αλλιώς αφήνει τους δόλιους τους μετανάστες και τους δυσαρεστημένους Έλληνες βορρά στις ορέξεις ακραίων στοιχείων. Ειδικά την ώρα που η ακροδεξιά στην Ευρώπη υψώνει ανάστημα- ειδικότερα έχοντας υπόψιν το παράδειγμα της εκλογικής ανόδου ακραίων κομμάτων, όπου κλήθηκε να… συνδράμει το ΔΝΤ.

* Δείτε το ντοκιμαντέρ “The Battle For Attica Square”

Της κάλπης τα κούφια βόλια

Εσχάτως έρχεται (εκ νέου) στο προσκήνιο η κουβέντα περί επικείμενης αποχής από τις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης- ενδεχομένως μεγάλης, ως αντίδραση ή άυλο "μαύρισμα" σε κάθε λογής πολιτικό: Από τον πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο δήμαρχο. Με το άστοχο επιχείρημα ότι «όλοι ίδιοι είναι» και «δεν περιμένω τίποτα από κανέναν».

Πως μπορεί άραγε να απαντηθεί πολιτικά κάτι το τόσο απολίτικο, όπως η αποχή από τις εκλογές; Ίσως θα μπορούσε με κλισέ και τσιτάτα, όπως «η αποχή είναι συνενοχή» ή ότι η «ψήφος είναι δημοκρατικό δικαίωμα». Αμφότερα έχουν ισχυρή δόση αλήθειας, ωστόσο υπογείως ενδυναμώνουν την επιχειρηματολογία των "ιδεολογικά" αποφασισμένων να επιλέξουν την αποχή ως "πολιτική" στάση την ημέρα των εκλογών.

Και αυτό διότι η πλευρά της "αποχής" αντιστρέφει το επιχείρημα, εξίσου με δόση αλήθειας: «η συμμετοχή είναι συνενοχή στη διεφθαρμένη και παρακμάζουσα εικόνα της πολιτικής σκηνής» και «η ψήφος επιβεβαιώνει, αν όχι επιβραβεύει, τους άθλιους της πολιτικής».

Ως εδώ καλά. Με την παραπάνω επιχειρηματολογία οι δυνάμει απέχοντες καλύπτουν τα ιδεολογικά τους νώτα- προσφέρουν επικάλυμμα ηθικής νομιμοποίησης στην αντιδημοκρατική τους συμπεριφορά. Τους καθιστά αυτό καταδικαστέους;

Και ναι και όχι. Από τη μία ρίχνουν "λευκή πετσέτα" στο ρινγκ και δια της απουσίας τους -επί της ουσίας- νομιμοποιούν και ακουσίως επιβραβεύουν πολιτικές πρακτικές- συμπεριφορές. Δεν τις καταδικάζουν, όσο κι αν θεωρούν ότι το πράττουν απέχοντας, διότι η επιλεγμένη "καταδίκη" δεν έχει αντίκτυπο στο υπάρχον σύστημα. Απλώς δεν μετράει… Επιπλέον, δια της αποχής αδυνατούν να επιβραβεύσουν πολιτικές ουσίας.

Παράλληλα, με δεδομένες τις καταιγιστικές αλλαγές που βρίσκονται σε εξέλιξη, είναι φαινομενικά άδικο να θεωρούνται συνυπεύθυνοι του "κακού", να εξισώνονται με τους "δολοφόνους" για το "έγκλημα". Όμως...

Σε μία συντεταγμένη κοινωνία υπάρχει ένα πλέγμα κανόνων, μία βάση με συγκεκριμένες δομές και ένα πλαίσιο μεθόδων με τα οποία είναι δυνατόν να αντιμετωπιστούν τα λεγόμενα κακώς κείμενα της δημοκρατίας.

Ένα εξ αυτών είναι οι εκλογές: Όπου και δύναται να εκφραστεί η λαϊκή βούληση και το αποτέλεσμα να γίνει μήτρα πολιτικών εξελίξεων. Η κάλπη μπορεί να στείλει ηχηρά μηνύματα, έστω κι αν στις 7 Νοεμβρίου φέρει τη σφραγίδα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Το σκηνικό του εγχώριου πολιτικού σύμπαντος είναι… τεκτονικό. Εν μέσω κρίσης, η βίαιη προσαρμογή έχει φέρει μεγάλη μερίδα του πληθυσμού στα όρια των αντοχών της. Δεκτό: Αλλά ποια είναι η θέση του πολίτη απέναντι σε μία πραγματικότητα σαν αυτή; Να δέχεται ότι είναι άρρωστος, αλλά να κατηγορεί την αρρώστια και ως αντίδραση να της γυρνά την πλάτη; Αυτό δεν συνιστά γιατρειά. Ούτε καν ασπιρίνη...

Παράλληλα, τα λογικοφανή μα και συνωμοσιολογικά επιχειρήματα περί μανιπουλαρισμένης ψήφου (μέσω δημοσκοπήσεων, τηλεοπτικής προπαγάνδας "ειδησεογραφικού" χαρακτήρα, πρακτικών από εκδοτικά συγκροτήματα, κ.λπ.), αρχίζουν να απέχουν από την αλήθεια, δοθείσης μίας νέας πραγματικότητας: Του διαδραστικού πολίτη, ο οποίος είναι αρκετά ενημερωμένος, από πολλαπλές πηγές, και -κυρίως- ζει σε αυτή την κοινωνία, βιώνει τα προβλήματα.

Η αποχή είναι εξαιρετικά απολίτικη συμπεριφορά. Κι αν δεχθούμε, με όρους πολιτικής ηθικής και φιλοσοφίας, ότι οι κακοδαιμονίες του πολιτικού κατεστημένου συνιστούν "α-πολίτικη στάση", τότε οι συνειδητά απέχοντες πλησιάζουν επικίνδυνα στο σύμπαν της συνενοχής.

Ο πολίτης που επιδιώκει την αλλαγή παίρνει την κατάσταση στα χέρια του. Στέλνει το μήνυμα, συμμετέχει, αντιδρά, ζητά με νόημα και στόχευση το καλύτερο- το (συν)διαμορφώνει. Και σε αυτό το εγχείρημα αγωνίζεται να πλαισιώσει με περισσότερους τις γραμμές της μάχης. Με επιχειρήματα και (κοινή) λογική. Κάθε αντίθετη συμπεριφορά συνιστά τουφεκιά στον αέρα με άσφαιρα πυρά.

Η ατελείωτη νύχτα του Κ. Καραμανλή

«Αναλαμβάνω το μερίδιο των ευθυνών που μας αναλογεί για την υπόθεση του Βατοπεδίου». Πίσω στο μακρινό (και εξαιρετικά ταραχώδες) 2008. 16 Δεκεμβρίου. Συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ. Ο πρώην πρωθυπουργός βρίσκεται στο βήμα, εμφανώς αγχωμένος…

Η Ελλάδα καίγεται (κυριολεκτικά) από τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, ενώ επί μήνες σέρνεται ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης: Η υπόθεση Βατοπεδίου, που ήρθε στο φως της δημοσιότητας το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς. Μέχρι τότε ο Καραμανλής δεν είχε μιλήσει. Μέσω του κυβερνητικού εκπροσώπου και των (καθιερωμένων ως τροχιοδείκτη του πολιτικού ρεπορτάζ της εποχής) διαρροών, το Μαξίμου «δεν γνώριζε τίποτα». Είχε καλυφθεί πίσω από τη δήλωση Σανιδά περί «παραπλανηθέντων υπουργών».

Στο βήμα της ΚΟ, ο Καραμανλής δεν είχε τη συνήθη θεατρικότητα του- έδειχνε καταπονημένος, το κουβάρι της παρακμής που ακολούθησε είχε αρχίσει να ξεδιπλώνεται. Μιλώντας- για πρώτη φορά δημοσίως- για το Βατοπέδι, είπε ότι αρχικώς υποτίμησε το θέμα και δεν είδε τις πραγματικές διαστάσεις του. Αναφερόμενος σε «όσα σκανδαλώδη έγιναν», τόνισε ότι πρόκειται για «μια θλιβερή ιστορία που ξεκίνησε προ 10ετίας». Συμπλήρωσε ότι η Μονή, παρά το πνευματικό έργο της, λειτούργησε σε βάρος του Δημοσίου, εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία του κράτους και ενέπλεξε φορείς και υπηρεσίες. «Έπρεπε να ήμασταν πιο υποψιασμένοι» συμπλήρωσε ο πρωθυπουργός, αναγνωρίζοντας πως «αργήσαμε να κινηθούμε». «Το λάθος δεν το χρεώνω σε κανέναν άλλο, δικό μου ήταν», κατέληξε.

16 Σεπτεμβρίου 2010. «Ήταν μία καθ’ όλα νόμιμη και αξιοπρεπής απόφαση και η ΝΔ είχε συνομολογήσει ότι ήταν πολιτική απόφαση». Ανακοίνωση της Νέας Δημοκρατίας αναφορικά με την υπόθεση Βατοπεδίου. Εκδόθηκε στον απόηχο της κατάθεσης της Αικ. Πελέκη στην Επιτροπή Προκαταρκτικής Εξέτασης, όπου επέρριψε ευθύνες στον πρώην πρωθυπουργό για την υπόθεση: «Προφανώς υπήρξε κεντρική πολιτική απόφαση που ελήφθη με ευθύνη του πρωθυπουργού και μεταβιβάστηκε στους υπουργούς από τους καθ' ύλην αρμόδιους», είπε η συμβολαιογράφος και σύζυγος Βουλγαράκη.

Την ίδια ώρα, μιλώντας στο ρ/σ ΣΚΑΪ, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, Κ. Τζαβάρας, τόνισε ότι ο τέως πρωθυπουργός έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη, καθώς και έχει αποσαφηνίσει ότι ήταν κεντρική πολιτική η απόφαση των ανταλλαγών προκειμένου να απεγκλωβιστούν οι ακτήμονες αλιείς της Βιστωνίδας.

Παράλληλα εμφανίστηκε και η ενόχληση των… «κύκλων» Καραμανλή, (του μοναδικού πρώην πρωθυπουργού που κρατάει μούτρα στον κόσμο και δεν μιλάει). Οι «κύκλοι» έλεγαν πως όλα αυτά (σ.σ. οι αιτιάσεις Πελέκη) δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Στην ανακοίνωση της ΝΔ, όμως, αναφέρεται ότι «η κ. Πελέκη με την κατάθεσή της επιβεβαιώνει όσα λέει και η ΝΔ, ότι δηλαδή δεν υπάρχει ροή πολιτικού χρήματος, ότι δεν υπάρχει χρηματισμός προσώπων και ότι δεν υπάρχει σκάνδαλο. (…) Τα πορίσματα που έχουν κατατεθεί δεν δείχνουν ζημία. Αν υπάρχει έκθεση με άλλη μεθοδολογία υπολογισμού, να την δούμε».

Κατά τη ΝΔ δεν υπάρχει σκάνδαλο, μολονότι ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός είχε χαρακτηρίσει την υπόθεση «σκανδαλώδη», προσθέτοντας και λοιπά απολογητικά επιχειρήματα.

Την Πέμπτη (16/9) κατέθεσε ο Λέανδρος Ρακιντζής, Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης. Φέρεται να δήλωσε ότι η ζημιά του Δημοσίου από την ανταλλαγή με τη Μονή ξεπερνά τις 73.000 ευρώ, που είναι το όριο για χαρακτηρισμό της πράξης ως κακουργήματος. Πρόσθεσε, όμως, ότι απαιτείται και πραγματογνωμοσύνη.

Στη Ρηγίλλης και σε λοιπά γαλάζια γραφεία μάλλον θεωρούν ότι απευθύνονται σε αμνήμονες ή ηλίθιους. Προφανώς ποντάρουν στη συλλογική λήθη. Πως είναι δυνατόν να γίνει πιστευτό το επιχείρημα περί «νόμιμης απόφασης», όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός τους (όταν πρωθυπούργευε μάλιστα!) είτε κρυβόταν είτε κατόπιν έπαιρνε αποστάσεις και αναλάμβανε με το στανιό την «πολιτική ευθύνη» της «σκανδαλώδους» υπόθεσης, αλλά ως εκεί. Μετά κρύφτηκε πάλι.

Η ΝΔ βρίσκεται ξεκάθαρα σε δυσχερή θέση και η νέα ηγεσία της πληρώνει ακόμα τις αμαρτίες της παλιάς. Το ερώτημα είναι γιατί επιμένουν να αντιμετωπίζουν τον Καραμανλή σαν ιερό τοτέμ, παρά τη σιγήν ιχθύος που τηρεί και για ακόμα πιο σοβαρά θέματα, όπως αυτό των παραποιημένων στατιστικών στοιχείων, που εκτόξευσαν το έλλειμμα και έβαλαν τη χώρα στο βαθύ πηγάδι της κρίσης.

Υγ: Και ένα προσωπικό ερώτημα: Πόσο λαϊκιστικό ή βιτριολικό είναι να διαμαρτύρεται κανείς για την αργομισθία του Καραμανλή στη Βουλή; Από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι σήμερα έχει μιλήσει μόλις μία φορά (και αυτό στις προγραμματικές δηλώσεις, καθώς δεν μπορούσε κι αλλιώς), δεν πατάει ποτέ, δεν έχει καταθέσει καμία ερώτηση, δεν κάνει τίποτα. Κι όμως πληρώνεται και χρεώνει το Δημόσιο με όλες τις προνομίες ενός βουλευτή.

Το soundtrack της κρίσης

Αν κάναμε παραπομπή στην Ιστορία, το μουσικό χαλί θα ήταν σχεδόν αυτονόητο: Παίζει ο Καζαντζίδης, ο χώρος γεμίζει με αχ-βαχ, μπουζοκοπενιές και κλαυθμούς- λύθηκε το θέμα. Τώρα όμως έχουμε 2010 και το soundtrack της κρίσης, ειδικά δε για τους νέους ανθρώπους, μάλλον είναι άλλο...

Προσφάτως δημοσιεύτηκε δημοσκόπηση της Κάπα Research αναφορικά με τις διαθέσεις των νέων της χώρας σε σχέση με τον εργασιακό τους βίο. Τα αποτελέσματα… συνθλιπτικά. Επτά στους δέκα, οι οποίοι είτε έχουν ολοκληρώσει είτε ολοκληρώνουν τις σπουδές τους, θα εγκατέλειπαν ευχαρίστως την Ελλάδα για μια δουλειά στο εξωτερικό. Τέσσερις στους δέκα έχουν ξεκινήσει τις απαραίτητες ενέργειες. Πολλοί το έχουν κάνει ήδη.

Το παραπάνω ενδεχομένως διαβάζεται ως μία ακόμα στατιστική- εσχάτως έχουμε πήξει από δαύτες, νούμερα μας έχουν παραζαλίσει. Ωστόσο, δηλώνει πολλά περισσότερα: την απόλυτη χρεοκοπία της χώρας- που δεν μπορεί να κρατήσει τα καλύτερα μυαλά της, σ’ αυτόν τον ερειπιώνα.

«Μια οικονομία και μια κοινωνία που δεν μπορούν να δώσουν ευκαιρίες εργασίας στους νέους, αντίστοιχες των προσόντων που απέκτησαν με δυσκολία, είναι αποτυχημένες». Τάδε έφη, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, υπουργός Οικονομικών.

Το ζήτημα είναι εξαιρετικά σοβαρό. Τα εγχώρια ΜΜΕ, βεβαίως, κόπτονται περισσότερο- εδώ και μέρες- για την ονοματολογία (ανασχηματισμολογία, εκλογολογία, κ.λπ.), αφήνοντας τις σοβαρές ερωτήσεις για ξένα Μέσα, όπως η βελγική εφημερίδα «Libre Belgique», η οποία και έθεσε το θέμα στον κ. Παπακωνσταντίνου.

Η απάντηση είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, έως σχιζοειδής. Παραδέχεται την αποτυχία της κυβέρνησης στην οποία μετέχει, αλλά και του εαυτού του, καθώς είναι εκ των αρμοδιότερων υπουργών. Βεβαίως, θα απαντούσε ότι η διακυβέρνηση Παπανδρέου παρέλαβε χάος και κρίση- θα έχει δίκιο-, «κληροδοτημένα» από τη διακυβέρνηση Καραμανλή και τις προηγούμενες- απολύτως δεκτό.

Όμως η διακυβέρνηση Παπανδρέου συμπληρώνει ένα έτος,- ναι- διαχειρίζεται μία εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία, όμως το θέμα της ανεργίας των νέων (ή αν θέλετε των ευκαιριών, εν γένει) βρίσκεται στα χαμηλότερα πατώματα της ατζέντας, αν υπάρχει καν.

Στην ίδια συνέντευξη, ο υπουργός τονίζει ότι «δεν πρόκειται μόνο για ένα ζήτημα που σχετίζεται με την ανάπτυξη, αλλά για ένα βαθύτερο πρόβλημα που συνδέεται με τη νοοτροπία, τις δομές και την κοινωνία της χώρας». Θεμιτό, πλην εξαιρετικά ακαδημαϊκό. Την ώρα που ο κ. Παπακωνσταντίνου διατυπώνει τις απόψεις αυτές, εκατοντάδες χιλιάδες νέων βρίσκονται στη στενωπό της κατάθλιψης και της απελπισίας, δεν «βλέπουν» φως και ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους για αλλαχού. Οι περισσότεροι είναι εγγράμματοι, ικανοί, με όρεξη, με πτυχία από καλά Πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Στην προσπάθεια του- μάλλον- να αποτινάξει τον ακαδημαϊκό χαρακτήρα των απόψεων του, ο Παπακωνσταντίνου μιλάει ως… υπουργός Οικονομικών: «Χρειάζεται να αλλάξουμε ριζικά το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Θα πρέπει να αλλάξουμε τη δημόσια διοίκηση ώστε ο πολίτης να βλέπει, σε συνθήκες διαφάνειας, πώς δαπανώνται οι φορολογικές εισφορές του. Θα πρέπει να του δοθεί η δυνατότητα να συμμετέχει, κάτι που δεν συμβαίνει σήμερα. Είμαστε σε διαδικασία αλλαγής του εκλογικού μας συστήματος προκειμένου να θέσουμε τέλος στις πελατειακές σχέσεις».

Όλα καλά, αλλά πως η αλλαγή του εκλογικού συστήματος θα μπορούσε να αποτρέψει τη μαζική φυγή; Αφανίζοντας τις πελατειακές σχέσεις, δημιουργείς θέσεις εργασίας (άμεσα), την ώρα που τα «λουκέτα» πέφτουν βροχηδόν, και η συλλογική ψυχολογία είναι στα τάρταρα;

Μην αδικούμε, όμως, τον κ. Παπακωνσταντίνου- έχει αναλάβει έναν από τους πιο άχαρους πολιτικούς ρόλους της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας. Ας πάμε στους αρμοδιότερους. Μέχρι πρότινος, υπουργός Εργασίας ήταν ο Ανδρέας Λοβέρδος, ο οποίος από τη θέση αυτή ασχολήθηκε περισσότερο με τις μαύρες τρύπες στα Ταμεία και το Ασφαλιστικό. Για το θέμα της ανεργίας, περιορίστηκε σε ρόλο Κασσάνδρας (σκέτο, χωρίς προτάσεις ή λύσεις): Ανακοίνωνε με την απαραίτητη θεατρικότητα ότι η ανεργία στη χώρα αγγίζει τα ισπανικά ποσοστά (20%). Ως εκεί, συν κάτι κουπόνια…

Τώρα έχουμε νέα αρμόδια υπουργό, «προϊόν» της κυβερνητικής αναδόμησης. Η Λούκα Κατσέλη, πρώην υπουργός Οικονομίας και εξαιρετικά αντιδημοφιλής (αν πιστέψουμε τις σχετικές δημοσκοπήσεις) δήλωσε κατά την ανάληψη των καθηκόντων της ότι «προτεραιότητα θα είναι οι πολιτικές ενεργού απασχόλησης σε μια συγκυρία δύσκολη όπου θα πρέπει να στηριχθούν οι άνεργοι». Σε επίπεδο ανακοινώσεων παίρνει άριστα. Στην πράξη; Πως θα το κάνει όταν η αγορά στενάζει, όταν επί ένα χρόνο τώρα η κυβέρνηση λειτουργεί (για το θέμα) σε επίπεδο διαπιστώσεων, αν όχι τρομολαγνείας;

Και τα σημάδια δεν είναι τα καλύτερα: Ο ανασχηματισμός έδειξε ότι η κυβέρνηση στρέφει το ενδιαφέρον της στο… χρώμα του χάρτη (για τη νύχτα των εκλογών), εξ ου και η επιστράτευση σειράς «παλαιοπασόκων», καθώς και η υφυπουργοποίηση στελεχών από κάθε γωνιά. Όλοι ευτυχείς (εκεί), λες και ο κόσμος που ταλανίζεται έχει μία σκασίλα επιπλέον: Αν ο χάρτης βαφτεί πράσινος ή γαλάζιος.

Η ανεργία στους νέους τείνει να δημιουργήσει μία «χαμένη γενιά». Μία γενιά που μαθαίνει να αντιπαθεί τη χώρα της, να μισεί τον «άλλο», να μην ελπίζει σε τίποτα, να μηδενίζει τα πάντα. Και να παίρνει των ομματιών της για το εξωτερικό (όπου να’ ναι), τραγουδώντας- τη φορά αυτή- όχι Καζαντζίδη, άλλα ένα άλλο soundtrack: «So fuck you anyway», των Archive.

B.D. Foxmoor & Prohja - Στα μεγάλα σκοτάδια

B.D.Foxmoor & Prohja-Στα μεγάλα Σκοτάδια

Πήρα τις ευχές στον ώμο φορεσιά με καμάρι
απ' του ονείρου δανεική του καπετάνιου τη χάρη
κι είπα ταξίδι μου πρώτο να που ήρθε η σειρά σου
στο βορρά και στο νότο θα 'μαι πάντα κοντά σου.
Βαριά η ανάσα, το βήμα μου όμως δεν κόβω
στο μαξιλάρι μου άφησα τον τελευταίο μου φόβο.
Λέω να αφήσω την καρδιά μου ήσυχη να το χαρεί
μπορεί της τύχης μου να 'ναι το πιο μεγάλο σκαρί.
Σα χαλασμένη πυξίδα που απέφυγα και δεν είδα
μη μου αλλάξει πορεία πριν να πατήσω σανίδα
που ίσως με πάει σε όσα φαντάστηκα μέρη
κι ίσως με φέρει πίσω πιο πλούσιο ποιος ξέρει.
Μπάρκο πρώτο λοιπόν βάζω ψυχή και σάρκα
και τα νιάτα μου στην πιο μεγάλη μου τσάρκα
γι' αυτό σου λέω καπετάνιε εγώ είμαι για το τιμόνι
το καλό και το κακό στο πλευρό μου στοιχειώνει.
Με φοβάται ο ουρανός με προσέχουν τα αστέρια
χωράει ο ωκεανός μέσα στα δυο μου τα χέρια
αλήθεια λέω με είχα δεί στο όνειρό μου ένα βράδυ
με ένα τιμόνι στο χέρι και στο μεγάλο σκοτάδι.

Ναυαγός σε λάθος μέρος ουρανέ μου δε σ' είδα
ξύπνησα γέρος σε καινούργια πατρίδα
ψάχνω κάτι να δω κι έχω τ' άστρα σημάδια
μα είμαι ακόμα εδώ στα μεγάλα σκοτάδια.

Άρχισα λίγο να τρέμω στην πρώτη φουσκοθαλασσιά
εκεί που η νύχτα με τη μέρα έχουν το φως μοιρασιά
με κάθε κύμα από θάλασσα βλέπω ουρανό
παρακαλώ τους θεούς να στείλουν το γαλανό.
Βρεγμένα κι ανοιχτά έχω απ' το φόβο τα μάτια
φέρμα τα πανιά τρίζουνε τα κατάρτια
μα δε μιλάω σε κανέναν μόνος μου πρέπει ν' αντέξω
μ' ακούς δε θα γυρίσω ντροπιασμένος εκεί έξω.
Μα τις λέξεις ο αέρας γύρω μου τις σφυρίζει
και στο μυαλό κι εκεί μια καταιγίδα αρχίζει
τα χέρια μου χαλαρώνουν πάνω στο τιμόνι
το κύμα μ΄αφήνει κι ύστερα με σηκώνει.
Τότε σπάω δεν αντέχω και στους άλλους φωνάζω
δε μ' ακούει κανείς και πιο πολύ τρομάζω
είμαι μόνος σαν να ήπιε ο χρόνος τους ναύτες
και μου ζητάει ο βυθός του ονείρου μου τους χάρτες.
Και μαυρίζουν όλα απ' τη ζερβή μου μεριά
με το σκαρί παρέα μας πήρε αγκαλιά η στεριά
και τότε η θάλασσα σαν παγωμένο χάδι
με σπρώχνει να βγω στο μεγάλο σκοτάδι.