Urban Rat X

Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ: ένας μαιτρ της διπλωματίας

2010-12-13T18:44:00.000-08:00

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 69 ετών ένας μαιτρ της αμερικανικής διπλωματίας, ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ. Υπηρέτησε τα συμφέροντα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής σχεδόν για μισό αιώνα, πρωταγωνιστώντας σε κομβικές διαπραγματεύσεις, μεταξύ άλλων στο Βιετνάμ και τη Βοσνία. Στους διπλωματικούς κύκλους ήταν γνωστός με το παρατσούκλι "μπουλντόζας", έχοντας κερδίσει τη φήμη σκληρού διαπραγματευτή.

Νοσηλευόταν από την Παρασκευή στην Ουάσιγκτον, όπου υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση καθώς είχε υποστεί ρήξης αορτής, κατά τη διάρκεια συνάντησης του με την υπουργό Εξωτερικών, Χίλαρι Κλίντον.

Ο Χόλμπρουκ υπηρέτησε ως πρεσβευτής των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη και τη Γερμανία και δύο φορές ως αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών. Την τελευταία περίοδο είχε οριστεί από τον πρόεδρο Ομπάμα ως ειδικός απεσταλμένος στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν.

Το χρονικό μίας καριέρας στους μαιάνδρους της διπλωματίας

Ξεκίνησε την καριέρα του το 1962, με τον πόλεμο του Βιετνάμ να σημαδεύει τα πρώτα του βήματα στον κόσμο της διπλωματίας. Στα μέσα της δεκαετίας του '60 υπηρέτησε στο Βιετνάμ, ενώ το 1966 εργάστηκε για το ίδιο θέμα στο Λευκό Οίκο, υπό την προεδρία του Λίντον Τζόνσον. Συνέταξε, μάλιστα, ένα μέρος από τα λεγόμενα "Pentagon Papers", τα οποία στη συνέχεια διέρρευσαν στους New York Times. Ο ίδιος βίωσε από κοντά και την ολοκλήρωση του πολέμου στο Βιετνάμ, συμμετέχοντας στην αμερικανική αποστολή στις ειρηνευτικές συνομιλίες, στο Παρίσι.

Η διπλωματία οδήγησε τον Χόλμπρουκ σε όλες της γωνίες της υφηλίου. Στις αρχές του 1970 υπηρέτησε ως επικεφαλής ειρηνευτικής αποστολής στο Μαρόκο και εν συνεχεία, υπό την προεδρία του Τζίμι Κάρτερ, διορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, υπεύθυνος για την Ασία.

Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Μπιλ Κλίντον, ανέλαβε τη θέση του πρεσβευτή των ΗΠΑ στον ΟΗΕ.

Στα μέσα της δεκαετίας του '90, ως αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, με ευθύνη την ευρωπαϊκή ήπειρο, είχε καταλυτικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις που έβαλαν τέλος στον πόλεμο στη Βοσνία, με την ειρηνευτική συμφωνία του Ντέιτον.

Ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, εκτός από διπλωμάτης καριέρας, εργάστηκε ως διευθυντής σύνταξης στο περιοδικό Foreign Policy, σε διευθυντικές θέσεις σε δύο τράπεζες της Wall Street και -λίγο πριν το νέο του ρόλο επί προεδρίας Ομπάμα- ως αντιπρόεδρος στην επενδυτική εταιρεία Perseus LLC.

Ομπάμα: Γίγαντας της εξωτερικής πολιτικής ο Χόλμπρουκ

Ο Μπαράκ Ομπάμα δήλωσε ότι ο Χόλμπρουκ ήταν "ένας από τους γίγαντες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, που υπηρέτησε το έθνος για περίπου 50 χρόνια". Υπενθύμισε, επίσης, τη συμβολή τού στις διαπραγματεύσεις του Ντέιτον, το 1995, οπότε και τερματίστηκε ο πόλεμος στη Βοσνία.

"Όλοι όσοι έχουν εργαστεί μαζί του- ή είχαν την ατυχία να διαπραγματευτούν με εκείνον στην απέναντι πλευρά του τραπεζιού- γνωρίζουν ότι ο Ρίτσαρντ ήταν αμείλικτος. Δεν σταματούσε ποτέ, δεν εγκατέλειπε ποτέ, καθώς πίστευε ότι εάν παραμένουμε συγκεντρωμένοι, εάν δράσουμε με αιχμή τα αμοιβαία μας συμφέροντα, η πρόοδος είναι εφικτή. Πόλεμοι μπορεί να τελειώσουν και η ειρήνη να σφυρηλατηθεί", πρόσθεσε ο Ομπάμα.

Η Χίλαρι Κλίντον, σε ανακοίνωση της, τόνισε ότι "η Αμερική έχασε έναν από τους πιο δεινούς υποστηρικτές της και έναν από τους πιο αφοσιωμένους υπηρέτες της. Ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ υπηρέτησε τη χώρα που αγαπούσε επί σχεδόν μισό αιώνα".

Το βιβλίο του για το χρονικό των συµφωνιών του Ντέιτον, υπό τον τίτλο "Σταµατήστε τον πόλεµο" χαρακτηρίστηκε από τους New York Times ως ένα από τα έντεκα καλύτερα του 1998.

BBC World News America

Τζούλιαν Ασάντζ: Ήρωας ή διάβολος;

2010-12-02T16:04:00.000-08:00

Θα μπορούσε να είναι ήρωας σε βιβλίο του Τζον Λε Καρέ ή του Ρόμπερτ Λάντλαμ, ενδεχομένως φιγούρα σε ταινία του Τζέιμς Μποντ. Θα μπορούσε… διότι η πραγματικότητα αποδείχθηκε ισχυρότερη από τη μυθιστορία, επιβεβαιώνοντας τη σύγχρονη θεωρία του χάους, με το πέταγμα της πεταλούδας και τα συναφή. Αυτός ο μυστήριος τύπος, ο Τζούλιαν Ασάντζ, με το Wikileaks του, έχει ανάψει ένα βραδυφλεγές φιτίλι, προκαλώντας αλλεπάλληλες εκρήξεις στην «καρδιά» της υπερδύναμης, στη διπλωματία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η ζημιά που έκανε ο Ασάντζ στο Λευκό Οίκο υπερβαίνει κάθε πρόβλεψη- σε σημείο που στο θεωρητικό δίλημμα: «Μπιν Λάντεν ή Τζούλιαν Ασάντζ στο πιάτο;», η απάντηση δεν θα ήταν καθόλου εύκολη για τους επιτελείς του Ομπάμα. Πως άλλωστε; Ο διεθνής Τύπος μίλησε για την «11η Σεπτέμβρη» της αμερικανικής διπλωματίας...

Ο Ασάντζ είναι μυθιστορηματικός τύπος. Γεννήθηκε το 1971 στην Τάουνσβιλ της βόρειας Αυστραλίας και από τα μικράτα του έζησε νομαδικό βίο, καθώς οι γονείς του εργάζονταν σε θίασο. Στα 18 του χρόνια απέκτησε παιδί, ενώ λίγο μετά εντόπισε το χάρισμα που είχε στη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών και δη στο χάκινγκ. Το 1995 συνελήφθη με την κατηγορία των κακόβουλων ηλεκτρονικών επιθέσεων, και αφού πλήρωσε αρκετές χιλιάδες αυστραλιανά δολάρια ως αποζημίωση, αφέθηκε ελεύθερος υπό τον όρο ότι δεν θα υπέπιπτε ξανά στο ίδιο σφάλμα. Ποιος θα το’ λέγε στους δικαστές που τότε έλαβαν αυτή την απόφαση…

Μετά την περιπέτεια του με τη Δικαιοσύνη, ασχολήθηκε με την έρευνα στο Ιντερνέτ, σπουδάζοντας παράλληλα φυσική και μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης. Την περίοδο εκείνη συνέγραψε το βιβλίο “Underground”- κάτι σαν Βίβλος για την κοινότητα των χάκερς-, ενώ ταυτόχρονα διέπρεψε στα μαθηματικά κερδίζοντας την αναγνώριση της τοπικής ακαδημαϊκής κοινότητας.

Συνάδελφοι του υποστήριζαν ότι ο Ασάντζ είναι εξαιρετικός ερευνητής, με ιδιαίτερη αντίληψη αναφορικά με τις έννοιες της ηθικής, της δικαιοσύνης και της λειτουργίας των κυβερνήσεων. Αυτό το τρίπτυχο τον οδηγεί στη δημιουργία του Wikileaks, το 2006- και έμελλε να βάλει φωτιά στη διπλωματική σκηνή, γελοιοποιώντας (αν όχι γονατίζοντας) ως άλλος Δαυίδ τον σύγχρονο Γολιάθ, τις ΗΠΑ.

Συνέντευξη στο CNN

Την Κυριακή (28/11) η ιστοσελίδα Wikileaks, σε συνεργασία με πέντε από τα σπουδαιότερα διεθνή έντυπα, την El Pais, τη Le Monde, το Spiegel, τον Guardian και τους New York Times, ξεκινά ένα κρεσέντο αναρτήσεων διαβαθμισμένων αμερικανικών εγγράφων, που εν πολλοίς αποκαλύπτουν το μύχιο τρόπο σκέψης, δράσης και αντίληψης της εξωτερικής πολιτικής της Ουάσιγκτον. Ο βασιλιάς είναι γυμνός, με άλλα λόγια. Η δημοσιοποίηση των στοιχείων γίνεται σταδιακά, μοιάζει με το μαρτύριο της σταγόνας, και κάθε αποκάλυψη ηχεί με κρότο.

Λίγους μήνες πριν ο Ασάντζ και η σκοτεινή ομάδα του- καθώς μόνο αυτός εκπροσωπεί στο φως το Wikileaks- είχαν δημοσιοποιήσει τα λεγόμενα «Ημερολόγια του Ιράκ και του Αφγανιστάν», χιλιάδες έγγραφα που αποδείκνυαν το ρητό ότι «σε έναν πόλεμο το πρώτο θύμα είναι η αλήθεια». Είχε προηγηθεί ως αναγνωριστική βολή ένα βίντεο που εμφάνιζε αμερικανικά μαχητικά να ανοίγουν πυρ εναντίον αμάχων στο Ιράκ, παρασύροντας στο θάνατο 12 ανθρώπους, μεταξύ των οποίων και δύο δημοσιογράφους του Reuters. Το Wikileaks είχε δείξει τις διαθέσεις του και ο Ασάντζ είχε γίνει διάσημος.

Έδωσε δεκάδες συνεντεύξεις σε μεγάλα ΜΜΕ, υποστηρίζοντας ότι οι διαρροές έρχονται στη δημοσιότητα για να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς της δημοσιογραφικής έρευνας- ότι δίνει στο κοινό τις αποδείξεις για την αλήθεια. Δεν δίσταζε μάλιστα να προαναγγέλλει νέες αποκαλύψεις.

Στο μεσοδιάστημα κατηγορήθηκε από τη σουηδική Δικαιοσύνη για βιασμό και σεξουαλική παρενόχληση δύο γυναικών. Οι κατηγορίες κατέπεσαν, για να επανέλθουν με μεγαλύτερη ένταση λίγα 24ωρα αφότου άνοιξε η «κάνουλα» των διαρροών. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι πρόκειται για σκευωρία, και πως πίσω από την υπόθεση βρίσκεται η προσπάθεια να μπει φρένο στις αποκαλύψεις του Wikileaks. Η Interpol, δε, εξέδωσε διεθνές ένταλμα σύλληψης, ειδοποιώντας όλα τα κράτη-μέλη της να συλλάβουν αμέσως τον Ασάντζ όπου τον εντοπίσουν.

Συνέντευξη στο Al Jazeera

Πως όμως και κυρίως που; Ο Αυστραλός ζει τον περισσότερο καιρό σαν… σκιά και ειδικά τώρα που το όνομα του έγινε πασίγνωστο σε όλα τα μήκη και πλάτη της οικουμένης, απλώς αποφεύγει να εμφανιστεί. Έχει ζήσει κατά το πρόσφατο παρελθόν στη Βρετανία, τη Σουηδία και την Ισλανδία, ωστόσο από νωρίς έχει μάθει να παίρνει τα μέτρα του. Ζει σαν φυγάς και σπάνια κοιμάται δυο φορές στο ίδιο σημείο ή ακόμα και στην ίδια χώρα. Το ότι είναι εξαιρετικός χάκερ και διάνοια στην κρυπτογράφηση, αποτελεί την ασπίδα του.

Για πολλούς ο Ασάντζ είναι ένας γενναίος θιασώτης της αλήθειας που δεν δίστασε να τα βάλει με θηρία, έχοντας μοναδικό σκοπό την αποκάλυψη της αλήθειας। Οι επικριτές του τον χαρακτηρίζουν δημοσιομανή, που με τις πράξεις του θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.

Όσοι συνεργάστηκαν μαζί του, τον θεωρούν εξαιρετικά ευφυή, φλογερό ως προσωπικότητα, με μοναδική ικανότητα στο να σπάει κωδικούς. Δημοσιογράφος του περιοδικού New Yorker, ο οποίος για αρκετές εβδομάδες τον ακολούθησε στο πλαίσιο ενός ρεπορτάζ, έγραψε ότι ο Ασάντζ μπορεί να περάσει μέρες χωρίς να φάει, με ελάχιστο ύπνο και απίστευτη προσήλωση στην εργασία του.

Το Wikileaks είναι το πνευματικό του τέκνο, κομμένο και ραμμένο με το… πατρόν του σκοτεινού χαρακτήρα του: Ομιχλώδες και δυναμικό- Μυστηριώδες και παρεμβατικό. Μιλώντας στο BBC, πριν από μερικούς μήνες, είπε ότι κάνουν τα πάντα- αξιοποιώντας τις σύγχρονες τεχνολογίες και το νομικό πλαίσιο διαφόρων χωρών- προκειμένου να διαφυλάξουν τις πηγές τους. Η χρηματοδότηση του εγχειρήματος είναι εξίσου σκοτεινή- ο ίδιος υποστηρίζει ότι η βασική πηγή των πόρων προέρχεται από προσφορές πολιτών, καθώς επίσης από ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα και εκπροσώπους της ερευνητικής δημοσιογραφίας.

Αυτός, λοιπόν, ο οστεώδης κύριος συντάραξε τον κόσμο. Προκαλώντας σεισμό στις ΗΠΑ, αναστατώνοντας συμμάχους και εχθρούς. Εγείροντας ταυτόχρονα σειρά ερωτημάτων για τα όρια και τη φύση της δράσης του: εάν συνιστά μία νέα μορφή αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας ή εάν απλώς θέτει σε κίνδυνο την παγκόσμια σταθερότητα. Ο ίδιος, πάντως, έχει προαναγγείλει νέες αποκαλύψεις που θα προκαλέσουν πάταγο. Το σίγουρο είναι ότι γίνεται κάτι παραπάνω από πιστευτός…

Δηλώσεις του Τζούλιαν Ασάντζ στον απόηχο των διαρροών

Ρεπορτάζ του Russian Today κατά την πρώτη ημέρα των αποκαλύψεων

Ο Ασάντζ αποχωρεί από συνέντευξη στο CNN

Διαβάστε επίσης:

Χάρτης του Guardian με τις χώρες για τις οποίες υπάρχουν αναφορές

Χάρτης του Spiegel με τις χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα

WikiLeaks: Αποκαλύψεις 250.000 μυστικών εγγράφων

Wikileaks: Αποκαλύψεις για τα ελληνοτουρκικά

Θύελλα αντιδράσεων από τις αποκαλύψεις του Wikileaks

Ποινική έρευνα για τις διαρροές στις ΗΠΑ

Όπως δημοσιεύθηκε στο nooz.gr

Γ. Αμυράς: Ένα- καθόλου τυχαίο- πολιτικό φαινόμενο της εποχής

2010-11-21T17:09:00.000-08:00

«Το σύστημα τώρα μας υποτίμησε ή πες, το πιάσαμε στον ύπνο. Ήμασταν ένα πειρατικό που δεν το έπιασαν τα ραντάρ». Τα λόγια αυτά προέρχονται από μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις- αν όχι τη μεγαλύτερη- των πρόσφατων αυτοδιοικητικών εκλογών. Του Γιώργου Αμυρά, ο οποίος από το πουθενά, με τη συνδρομή μερικών δεκάδων φίλων του και εθελοντών, έβαλε φωτιά στη σκηνή και οδήγησε του πολιτικούς αναλυτές σε νέες αναζητήσεις. Πολλοί μίλησαν για πολιτικό φαινόμενο. Ήταν;

Μία δημοφιλής διαφήμιση έχει ως σλόγκαν το «Τυχαίο; Δεν νομίζω». Ανάλογα ενδεχομένως απαντάται και η επιτυχία του εγχειρήματος του δημοσιογράφου- θεατρικού συγγραφέα. Το εκλογικό αποτέλεσμα έμοιαζε μεν σαν βολίδα που συνέλαβε άπαντες εξ απίνης, ωστόσο μία βαθύτερη ανάγνωση των πραγμάτων, σε καιρούς κρίσης, μπορεί να δώσει απαντήσεις για το εκκωφαντικό 7,37% στον Ά γύρο των εκλογών για το δήμο Αθηναίων.

Σε μία περίοδο που εν πολλοίς χαρακτηρίζεται από την απαξίωση του πολιτικού κόσμου (υπό την έννοια του προσωπικού που το συνθέτει), ο Γ. Αμυράς έκανε πράξη το λεγόμενο «σεμνά και ταπεινά», σε σημείο… εξοργιστικό. Όταν το nooz τον συνάντησε στο… εκλογικό του κέντρο (δλδ, μία ομπρέλα, μερικές καρέκλες, ένα παλιό ΙΧ τυλιγμένο με πολύχρωμα υφάσματα και κάτι ποδήλατα να κρέμονται σε στύλους) στην Παλιά Βουλή, έθεσε το ερώτημα στον ίδιο και τους συνεργάτες του, «γιατί δεν τα βάζετε επί της Σταδίου για να έρχεστε σε άμεση επαφή με τον κόσμο, αλλά τα τοποθετήσατε τόσο μέσα, που δεν φαίνεστε καν;». Η απάντηση ήταν αφοπλιστική: «Για να μην ενοχλούμε τους διαβάτες, να μην τους κόβουμε το δρόμο». Σίγουρα μία διαφορετική προσέγγιση του πολιτικού μάρκετινγκ.

Πως κινήθηκε προεκλογικά; Είπαμε: σεμνά και ταπεινά. Όπως ο ίδιος λέει, δεν χάλασαν ούτε ένα ευρώ σε διαφήμιση ή εκτύπωση φυλλαδίων. Κάτι λίγα ευρώ δαπάνησαν για τη δημιουργία ενός μικρού πανό, στο τέλος μάλιστα της προεκλογικής διαδρομής, για να το κρεμάσουν στο «αρχηγείο» τους, στην πλατεία Κολοκοτρώνη. Ο επικεφαλής του συνδυασμού «Επιμένουμε Αθήνα» κινείτο αποκλειστικά με ποδήλατο ή με μετρό. Αυτή η προεκλογική στάση ζωής μέτρησε στο μέσο ψηφοφόρο, που του ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι όταν βλέπει πολυδάπανες καμπάνιες, με άχρηστα ιλουστρασιόν φυλλάδια και διαφημίσεις με ξύλινα συνθήματα.

Τα ΜΜΕ άργησαν να τον «ανακαλύψουν»- μάλλον δεν είχε σημαντική προβολή. Μία ήταν, πάντως, αυτή που τον έβαλε στον εκλογικό χάρτη, που όπως μας είπε και ο ίδιος ισοδυναμούσε με δέκα συνεντεύξεις. Ο Ν. Χατζηνικολάου στο Alter είχε καλέσει τους υποψήφιους δημάρχους για το δ. Αθηναίων. Όλους. Μαζί και ο Γ. Αμυράς- ο οποίος εμφανίζεται με βερμούδα και ένα t-shirt, στο οποίο αναγράφονται τα «Πέντε Π», άλλως πως το μανιφέστο του Συνδυασμού. Μέσα σε πέντε λεπτά, συνοπτικά και στοχευμένα (βοήθησε ασφαλώς και η τηλεοπτική του εμπειρία), αναφέρει τους στόχους και παρουσιάζει το πρόγραμμα του. Είχε μπει στο «χάρτη» και στις μετρήσεις των δημοσκοπήσεων.

Ποια είναι τα «Πέντε Π»; Ποδήλατο, Πεζοδρόμια, Πράσινο, Πάρκινγκ, Πολιτισμός. Με άλλα λόγια βασικές ανάγκες του αθηναίου πολίτη- ανάγκες που λείπουν. Ο υποψήφιος Αμυράς μιλούσε για την καρδιά των προβλημάτων και όχι με συναισθηματισμούς στην «καρδιά» των πολιτών. Και για όλα πρότεινε λύσεις- εφικτές, όπως λέει, δοκιμασμένες σε άλλες μεγάλες πόλεις του εξωτερικού. Επίσης, οι απαντήσεις του στις ερωτήσεις (ακόμα και στις παγίδες) ήταν έξυπνες, με χιούμορ, χωρίς αποστέωση και κενολόγους βερμπαλισμούς. Κάπως έτσι το νερό είχε μπει στο αυλάκι.

Κάποιοι «διάβασαν» την υποψηφιότητα Αμυρά ως γραφικότητα ή απολίτικη ψήφο. Μάλλον χρησιμοποίησαν σκουριασμένα εργαλεία πολιτικής ανάλυσης. Με τη συνδρομή των social media, η υποψηφιότητα απέκτησε φτερά, καταφέρνοντας να προσελκύσει το ενδιαφέρον και τη στήριξη από ετερόκλητες ομάδες δράσης, οι οποίες στο πρόσωπο του Αμυρά είδαν τον εκπρόσωπο τους: Ποδηλάτες, φιλόζωους, μπλόγκερς, ακτιβιστές κηπουρούς, ανθρώπους της τέχνης, το κίνημα των πεζών, αναπηρικές οργανώσεις, νέους με απέχθεια στον κομματισμό, εν γένει ανήσυχους πολίτες που αναζητούν το καινούργιο, με τη λογική του καινοτόμου. Ήταν στα μάτια τους ο «τρελός του χωριού» που ανέβαινε στη σκηνή φωνάζοντας: «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε». Έχοντας παράλληλα σχέδιο, που έβγαινε από το «εργαστήρι» της χαοτικά δημιουργικής ομάδας του. Το αποτέλεσμα γνωστό: 14.237 ψήφοι- τέταρτη δύναμη στον δήμο Αθηναίων.

Ο Γ. Αμυράς είναι άνθρωπος της δράσης- αυτό που ονομάζουμε ακτιβιστής. Κάπως έτσι προσέλκυσε τους ψηφοφόρους του. Έτσι θέλει να κινηθεί και μετεκλογικά, ως δημοτικός σύμβουλος. Σε συνέντευξη του στο «Κ» της Καθημερινής, λέει χαρακτηριστικά: «Στόχος μου είναι να γίνω η βουβουζέλα στο αυτί του κ. Καμίνη για κάθε πρόβλημα που βλέπω στην Αθήνα. Του εύχομαι να έχει δυνατό τύμπανο, γιατί δεν θα τον αφήσω σε ησυχία».

Δημοκρατική επανάσταση απέναντι στο σκοτάδι

2010-11-11T18:59:00.000-08:00

Στην τελική ευθεία δεν χωράνε πολυτέλειες. Ειδικά εάν το δίλημμα είναι από αυτά που τα φτιάχνει η ίδια η ζωή, κεντημένα με τις κλωστές της πραγματικότητας, όχι πολιτικάντικα- κίβδηλα και κενά. Και στο δήμο Αθηναίων, μπροστά από την κάλπη της Κυριακής έχει τεθεί ένα δίλημμα σκληρό- χωρίς αμφισβητήσεις. Ένα δίλημμα σχεδόν στα όρια της επιβίωσης για μία πόλη που σχοινοβατεί.

Η αποχή πυροδότησε αντανακλαστικά εν υπνώσει, οι κουβέντες στις παρέες υπερέβησαν τα εσκαμμένα, στον ορίζοντα ξεπρόβαλε η μεγάλη εικόνα, τα παραδοσιακά ΜΜΕ κοιτάχτηκαν (έστω για λίγο) αγχωμένα στον καθρέπτη- βλέποντας το διασταλτικό, υπερβολικό, παραμορφωτικό τους είδωλο, πλην με αίσθηση προβληματισμού. Η εκλογική Κυριακή της αδιαφορίας, με την κάλπη των πολλών εκπλήξεων, έδωσε τη σκυτάλη σε μία εβδομάδα πολιτικής- πραγματικής πολιτικής.

Την Κυριακή το διακύβευμα είναι σαφές, πέραν κάθε πολιτικής αμφισβήτησης, κομματικής ενατένισης, δογματικού δοσίματος των γεγονότων. Την Κυριακή εκλέγονται δήμαρχοι και περιφερειάρχες- τα πρόσωπα που εν πολλοίς με τη στάση/δράση τους θα κρίνουν μεγάλο μέρος της καθημερινότητας μας.

Οι προβολείς αναπόφευκτα εστιάζονται στη «μάχη» της Αθήνας. Για πάμπολλους λόγους, πέραν του γεγονότος ότι ο δήμαρχος Αθηναίων, ατύπως, είναι και ο δήμαρχος όσων δουλεύουν, ψωνίζουν, διασκεδάζουν, περιφέρονται στο κέντρο της πρωτεύουσας. Και οι επιλογές είναι συγκεκριμένες. Καμίνης ή Κακλαμάνης.

Η θητεία του απερχόμενου δημάρχου κρίνεται από πολλούς ως η χειρότερη της μεταπολίτευσης (τουλάχιστον). Η Αθήνα γύρισε δεκαετίες πίσω- μία πόλη βρώμικη, παρατημένη, με ζώνες και περιοχές βουτηγμένες στο βάλτο της παρακμής. Ο δήμαρχος Κακλαμάνης επί 4 χρόνια ήταν απών από τα προβλήματα, παρών στις επικοινωνιακές φούσκες, στην κενολογία, στη φαυλότητα. Με τη στάση του- και όχι την αδιαφορία του…- καλλιεργήθηκαν τριτοκοσμικές συνθήκες σε πάμπολλες εκδοχές της «ζωής στην πόλη». Από την εγκληματικότητα (στην πίσω αυλή του, όπισθεν του δημαρχείου) μέχρι τις περιοχές γκέτο. Από την έλλειψη πρασίνου, στην ισοπεδωτική λογική του «Ομέρ Πριόνη». Στην αλαζονεία και συμπεριφορά Μαρίας Αντουανέτας- στη λογική «αν δεν σας αρέσει η πόλη, να πάτε να μείνετε αλλού». Στα συνεργεία καθαριότητας που ξεπρόβαλαν τις τελευταίες εβδομάδες- εκλογές γαρ. Και τώρα, στην τελευταία στροφή, στα υποδόρια φιλικά νεύματα στο 5,3% που ψήφισε τη Χρυσή Αυγή- με ακροδεξιές προτάσεις/αντιλήψεις για το μεταναστευτικό, με λάσπη και διαστροφή της πραγματικότητας όσον αφορά στον ανθυποψήφιο του, για τη δράση/στάση του ως συνηγόρου του Πολίτη. Η αρνητική ψήφος στον απερχόμενο δήμαρχο ισοδυναμεί με φιλί της ζωής για μία καθημαγμένη πόλη.

Απέναντι βρίσκεται ο Γ. Καμίνης. Με έξωθεν καλή μαρτυρία και απτά δείγματα γραφής από τον πρότερο επαγγελματικό του βίο. Υποψήφιος που δεν αγκυλώνεται σε κομματικές γραμμές. Με πολυκομματική στήριξη, που εκτείνεται από το χώρο της πολιτικής οικολογίας και της ανανεωτικής αριστεράς, ως τη φιλελεύθερη ή/και πεφωτισμένη δεξιά. Που ακούγοντας τον, νιώθεις ότι απέναντι σου έχεις έναν εγγράμματο κοσμοπολίτη, ένα ευρωπαίο πολιτικό και όχι πολιτικάντη βαλκανικής κοπής με επαρχιώτικες αντιλήψεις. Που ξεκίνησε ως άγνωστος στο ευρύ (τηλεοπτικό) κοινό και αφού έκανε την έκπληξη στον Α’ γύρο, παίζει με αξιώσεις και για την παρτίδα. Η θετική ψήφος στο κ. Καμίνη μοιάζει με συμβόλαιο: φρένου στον κατήφορο, ελπίδας για το καλύτερο.

Οι επιλογές είναι σαφείς και είναι στο τραπέζι. Από τη μία επικίνδυνο βλαχομπαρόκ, περιστοιχισμένο από πρωταγωνιστικές φιγούρες της lifestyle ευτέλειας, από την άλλη ευρωπαϊκός διαφωτισμός, με ορθή λογική και πολιτική (όχι κομματική) διάθεση προσφοράς. Από τη μία τέσσερα χρόνια οπισθοδρόμησης, από την άλλη πεποίθηση για παροχή… οξυγόνου.

Την Κυριακή δεν κρίνεται ούτε το Μνημόνιο, ούτε το μέλλον της χώρας, ούτε η σχέση της με τους δανειστές, ούτε οι συντάξεις, ούτε οι μισθοί. Κρίνεται η καθημερινότητα των δημοτών της Αθήνας και κατ’ επέκταση η ζωή όσων κινούνται στην πόλη. Η αποχή- εδώ- είναι απολίτικη, εάν όχι αφασική, αδιαφορία. Η κομματικά προσδιορισμένη «μη θέση» είναι καρφί στο φέρετρο της πόλης. Οι ευθύνες είναι απ’ όλους προς όλους. Και τώρα είναι η ώρα της ευθύνης. Η εκλογή Καμίνη πλέον μοιάζει με δημοκρατική επανάσταση απέναντι στο σκοτάδι.

«Δεν θα σε ψηφίσω ρε»

2010-11-08T17:24:00.001-08:00

Σε εκλογές που έχουν «ποδοσφαιροποιηθεί» σε βαθμό ασφυξίας, με διλήμματα πολλών αποχρώσεων, τότε στο αποτέλεσμα χωρά και η ανάλογη έκβαση: με το στοιχείο της έκπληξης, το κακό θέαμα, την κοκορομαχία, την ανουσιότητα. Και νικητής; Η εκκωφαντική σιωπή της αποχής…

Στην Ελλάδα οι εκλογές θυμίζουν πανηγύρι, μόνο που σταδιακά –συν τω χρόνω- η χαρμόσυνη πτυχή περιορίζεται από το θόρυβο. Μοιάζουν, επίσης, με φοιτητικές εκλογές, όταν η κάλπη βγάζει τους πάντες… νικητές. Έτσι και τώρα όλοι νίκησαν. Πλην των πολιτών.

Διότι γενικά στην πολιτική συζήτηση και ειδικότερα στην προεκλογική περίοδο, τα πραγματικά προβλήματα (ή θέματα) απουσίασαν από το δημόσιο λόγο (είτε στα ΜΜΕ είτε στην κομματική δράση). Επικράτησε ως επί το πλείστον η πολιτικολογία, η τροφοδότηση ενός ανούσιου πολιτικού παιγνίου.

Σε αυτό το πλαίσιο κινήθηκε ο πρωθυπουργός όταν έθετε το δίλημμα- απειλή των πρόωρων εκλογών. Σήκωσε, είπαν, το γάντι που είχαν ρίξει τα κόμματα της αντιπολίτευσης- δεξιά και αριστερά- εναντίον του Μνημονίου: Χωρίς να προτείνουν εφικτή εναλλακτική, παρά μόνο τη λογική «εμείς είμαστε καλύτεροι (άλλο μείγμα πολιτικής)» από τη ΝΔ ή κατάρες εναντίον του καπιταλισμού και μαξιμαλιστικές ιδέες από την Αριστερά και δη το ΚΚΕ. Τα κόμματα επέλεξαν το πολιτικό πόκερ αντί της πολιτικής, δηλαδή της διαδικασίας που αναδεικνύει θέματα, λύνει προβλήματα, εκπονεί και εφαρμόζει στρατηγικές.

Με αυτά απόντα, αναπόφευκτα η πραγματική εικόνα μπήκε στο περιθώριο. Και η κάλπη, δια της συμπεριφοράς των πολιτών, πήρε εκδίκηση. Το 40% γύρισε την πλάτη, δεν ψήφισε. Έστειλε μήνυμα βροντώδες, ότι όλοι αυτοί κινούνται πολιτικώς ελεύθερα ή ζητούν κάτι το διαφορετικό ή δεν πιστεύουν στο υπάρχον πολιτικό προσωπικό ή σκέφτονται μηδενιστικά/ισοπεδωτικά ή απλώς δεν τους νοιάζει. Βάσει του εκλογικού συστήματος η απουσία τους είναι ανώδυνη. Το πολιτικό σκηνικό, όμως, οφείλει να νιώσει τους κλυδωνισμούς- αυτή η ανεξέλεγκτη μάζα ανθρώπων μπορεί ανά πάσα στιγμή να στραφεί προς οπουδήποτε. Και η μετατόπιση των τεκτονικών πλακών στο υπάρχον πολιτικό σύστημα να γεννήσει μία εντελώς διαφορετική εικόνα.

Στο ίδιο πλαίσιο κινήθηκε και το 9% (επί των ψηφισάντων) που επέλεξε λευκό ή άκυρο. Έστειλε σαφές μήνυμα ότι παρίσταται στη δημοκρατική διαδικασία, αλλά δεν ελπίζει, αποδοκιμάζει τους πάντες. Σημαντικά ποσοστά κατέγραψαν και αρκετές ανεξάρτητες υποψηφιότητες. Γεγονός που δείχνει ότι οι υποδείξεις των κομμάτων βρίσκουν ολοένα και λιγότερα ευήκοα ώτα.

Και εντός της κάλπης, την έκπληξη έκαναν όσοι ασχολήθηκαν με πραγματικά θέματα. Στην περίπτωση του δήμου Αθηναίων, για παράδειγμα, υπήρξαν δύο χαρακτηριστικές περιπτώσεις- μία θετική και μία αρνητική. Το 7,4% του Γ. Αμυρά, ο οποίος έθεσε πέντε πράγματα που αφορούν στην καθημερινότητα των πολιτών- μιλώντας με διαφορετική, απλή και εναλλακτική γλώσσα, καθόλου ξύλινη, ουδόλως πολιτικάντικη. Και το 5,26% της Χρυσής Αυγής, ενός ακρότατου σχηματισμού, που έθεσε επιτακτικά (με άθλιο τρόπο) το υπαρκτό θέμα των μεταναστών και των οιονεί γκέτο στις συνοικίες κάτω και πέρα από την Ομόνοια.

Την επόμενη ημέρα άπαντες αναζήτησαν το λεγόμενο «μήνυμα των εκλογών». Στα τηλεοπτικά ΜΜΕ το πραγματικό μήνυμα ουδέποτε πήγε- η κατάσταση παρέμεινε αφασική, ιδρυματική. Πάλι τα πραγματικά προβλήματα απουσίαζαν, και όποιος αποτολμούσε να πει κάτι άλλο, τον επανέφεραν στην τάξη. Μεταξύ άλλων και η Τοπική Αυτοδιοίκηση, για χάρη της οποίας υποτίθεται διεξήχθησαν οι εκλογές. Αυτή κι αν ήταν χαμένη…

Η πραγματικότητα πήρε εκδίκηση δια της προσέλευσης ή μη στην κάλπη. Και το πολιτικό προσωπικό, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, εξακολουθεί να κωφεύει. Αντί να δείξει σοβαρότητα εν μέσω κρίσης, παίζει πολιτικό πόκερ, μετρώντας ποσοστά και δυνάμεις. Αντί να δει τη μεγάλη εικόνα και να προτείνει ή να εφαρμόσει λύσεις, περιχαρακώνεται στο δογματισμό του. Στο εάν έβαλε γκολ. Με τέτοιο θέαμα, όμως, το γήπεδο αδειάζει και γιουχάρει τους παίκτες. Οι θεατές εύκολα θα στραφούν σε κάτι καινούργιο, ακόμα και ρισκάροντας, εάν στη σκηνή δεν ακουστεί έγκαιρα ο ήχος από την αυλαία που πέφτει (με κρότο…).

Η Νέμεσις μυρίζει δακρυγόνα

2010-10-14T18:36:00.000-07:00

Όταν σπέρνεις ανέμους, θερίζεις θύελλες. Στοιχειώδες στην πολιτική, σχεδόν νομοτελειακό. Την Πέμπτη (14/10) η κυβέρνηση βίωσε μία μίνι νέμεση, με τη δυσφορία από το «άρωμα» των δακρυγόνων να αναδίδεται κάτω από την Ακρόπολη.

Η ρίζα του κακού βρίσκεται στην εκμετάλλευση μίας κατηγορίας εργαζομένων που έχουν βαφτιστεί «συμβασιούχοι» και είναι επί της ουσίας όμηροι, παιδιά του πελατειακού κράτους, που η παρούσα κυβέρνηση ομνύει στην εξαφάνιση του.

Ναι, ουδείς έχει το δικαίωμα να κλείνει την Ακρόπολη. Δεν ανήκει σε κανέναν, είναι σύμβολο αιώνιο, παγκόσμια κληρονομία, ίσως ό,τι σπουδαιότερο διαθέτει η χώρα. Δεν είναι βιλαέτι κανενός. Όμως…

Από μία σοβαρή κυβέρνηση περιμένεις να μεριμνεί πριν οι φλόγες μπουν στο σπίτι. Οι άνθρωποι που διαδήλωναν ζητούν τη μονιμοποίηση τους, επειδή –όπως λένε- καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και προσεχώς λήγει η σύμβαση τους (δηλαδή βγαίνουν στην ανεργία), ενώ παράλληλα υποστηρίζουν ότι δεν έχουν πληρωθεί για 22 μήνες. Για το πρώτο η κυβέρνηση απαντά αρνητικά, καθώς θέλει να βάλει σε μία ρότα την εξάλειψη του φαινομένου των συμβασιούχων. Για το δεύτερο όμως; Πως μπορεί ένας άνθρωπος να ζει απλήρωτος για 22 μήνες; Και πως αυτός κατηγορείται από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο ως κομματικά καθοδηγούμενος;

Ένας τέτοιος άνθρωπος ζει στις παρυφές της απελπισίας. Μετατρέπεται σε οριακή προσωπικότητα. Και τα παίζει όλα για όλα. Εν ανάγκη κλείνει (κακώς…) και την Ακρόπολη. Ποιος, όμως, τον έφερε σε αυτόν το βαθμό της απόγνωσης;

Η απάντηση γνωστή. Ένα φαύλο κράτος που οφείλει να πεθάνει για να ξαναγεννηθεί μέσα σε έναν ενάρετο κύκλο. Τώρα ζούμε τους σπασμούς του κτήνους, τον επιθανάτιο ρόγχο του. Η κυβέρνηση που ομνύει στην αξιοκρατία και δηλώνει πως φέρει το δόρυ για τη χαριστική βολή στο τέρας, πως και δεν πήρε χαμπάρι; Ή καλύτερα, γιατί άφησε την κατάσταση να φτάσει στο απροχώρητο, ενώ γνωρίζει ότι και το ΠΑΣΟΚ φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τη γιγάντωση (από την πίσω κομματική πόρτα) της εργασιακής ντροπής των συμβασιούχων;

Άλλωστε το επίμαχο θέμα ήταν γνωστό. Τον περασμένο Αύγουστο οι συμβασιούχοι αρχαιοφύλακες είχαν αρνηθεί να εργαστούν τη νύχτα της Πανσέληνου στην Ακρόπολη και το Σούνιο, διεκδικώντας τα δεδουλευμένα. Το πρόβλημα είχε έρθει στη δημοσιότητα, ο υφυπουργός αρμόδιος για τον Τουρισμό είχε προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις μαζί τους. Γιατί δεν λύθηκε;

Προσφάτως ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε εαυτόν και κυβέρνηση «πυροσβέστες» που σβήνουν τις «φωτιές» της ΝΔ. Ως ευφυολόγημα καλό, αλλά τι γίνεται στην πράξη; Τα προβλήματα τα λύνεις αμέσως, αλλιώς σε εκδικούνται.

Κάποιος λαμπρός εγκέφαλος αποφάσισε να επιληφθούν τα ΜΑΤ (με τις ίδιες διαχρονικά «ευγενέστατες» πρακτικές). Καταστολή αντί λύσης. Και αποτέλεσμα; Η κυβέρνηση κατόρθωσε να κατατροπώσει τη διεθνή εικόνα της, που κοπιωδώς φιλοτεχνεί. Από τα -προ ημερών- διθυραμβικά δημοσιεύματα για τα φθίνοντα spreads, στις εικόνες με ΜΑΤ που εφορμούν, ψεκάζουν και χτυπούν συμβασιούχους και δημοσιογράφους. Για ποιο λόγο;

Η κυβέρνηση μιμήθηκε τις πιο σκοτεινές πρακτικές της διακυβέρνησης Καραμανλή. Αβελτηρία και μετά καταστολή. Έδειξε σιδηρά πυγμή στους λίγους και αδύναμους, όταν κατ’ επιλογή της είχε επιδείξει (ενίοτε εξοργιστική) ανοχή σε άλλες ομάδες που διεκδικούσαν «κεκτημένα» και όχι δεδουλευμένα.

Τι κατάφερε; Να κάνουν το γύρο του κόσμου οι εικόνες της ντροπής και να μάθει η οικουμένη ότι στην Ελλάδα ενδέχεται να εργάζεσαι –για το κράτος- απλήρωτος επί 22 μήνες. Συγχαρητήρια…

Υγ 1: «Πίσω από τις κινητοποιήσεις κρύβονται τα προβλήματα». Δήλωση Γ. Παπανδρέου στις 3 Φεβρουαρίου του 2009. Είχε δεχθεί δακρυγόνα, όταν επισκέφθηκε αγρότες της Κρήτης στον Πειραιά. Η τότε κυβέρνηση είχε χαρακτηρίσει υποκινούμενες τις κινητοποιήσεις. Ο τότε εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, Γ. Παπακωνσταντίνου, την είχε κατηγορήσει για απώλεια αίσθησης του δημοκρατικού μέτρου. Τώρα ο Γ. Πεταλωτής κατηγορεί τους συμβασιούχους ως κομματικά υποκινούμενους. Και η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα…

Υγ 2: Από την ώρα που τοποθετήθηκε στη θέση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, ο Χρ. Παπουτσής έχει χαθεί από τα ΜΜΕ. Ο άλλοτε λαλίστατος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, που έψεγε από το βήμα της Βουλής τον Φ. Σαχινίδη, υπενθυμίζοντας του «σε ποια κυβέρνηση είναι υπουργός», αγνοείται… Ούτε μισή δήλωση για να εξηγήσει το σκεπτικό με το οποίο τα ΜΑΤ έλαβαν την εντολή να δείρουν και να ψεκάσουν.

Amel Mathlouthi - Palestina

2010-10-08T17:28:00.000-07:00

Στις ρυπαρές γωνίες του αθηναϊκού κέντρου

2010-10-06T19:06:00.000-07:00

Το ντοκιμαντέρ της Νορβηγικής Τηλεόρασης έχει τίτλο: «Η μάχη για την Πλατεία Αττικής». Τρομακτικό και αποκαλυπτικό μαζί. Εν πολλοίς εμφανίζει (με πλήγμα σαν κόλαφο) αυτά που η πλειονότητα δεν βλέπει ή δεν επιθυμεί να δει λίγα χιλιόμετρα μακριά από τις οικίες της.

Μπορεί να οφείλεται στη... συνήθεια και την αδιαφορία, μπολιασμένη με τον ατομικό φόβο της επισφάλειας, της ολόπλευρης κρίσης: πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής. Σε έναν άτυπο συμβιβασμό με την εξαθλίωση.

Κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά. Και στην άκρη επωάζεται το αυγό του φιδιού. Μειοψηφικά στην ακραία μορφή της νέο-ναζιστικής δράσης, πλειοψηφικά ως σιωπηρή μάζα με το ρατσισμό να σοβεί σε κάποια γωνία της σκέψης της.

Η αφήγηση του ντοκιμαντέρ έχει αφετηρία τον Έβρο, όπου καθημερινά χιλιάδες πρόσφυγες παίζουν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα, στο κυνήγι κάποιου ονείρου, στην ουσία για να ξεφύγουν από τους κινδύνους ή την ανέχεια της πατρίδας τους. Κάποιοι είναι εκτοπισμένοι, κάποιοι αντιμετωπίζουν κίνδυνο ζωής, κάποιοι απλώς αναζητούν τη δική τους Εδέμ στη Δύση- δύσκολα να πεις, να δώσεις ποσοστά.

Παρουσιάζει τα κέντρα κράτησης, ως άλλα μεσαιωνικά κολαστήρια, με μηδενικές και απάνθρωπες υποδομές, με ανεπάρκεια προσωπικού, με κρατούμενους στοιβαγμένους σαν σαρδέλες, δίχως ίχνος υγιεινής, ανθρώπινες χωματερές με κάγκελα. Στη συνέχεια το σκηνικό της αγριότητας μεταφέρεται στο κέντρο της πρωτεύουσας. Στην Πέτρου Ράλλη, όπου οι μετανάστες συνωθούνται, χωρίς ελπίδα, για την αίτηση ασύλου και στην Πλατεία Αττικής και τον Άγ(ρ)ιο Παντελεήμονα, τη σύγχρονη Κόλαση του Δάντη της Ευρώπης.

Η οπτική του ντοκιμαντέρ είναι ως επί το πλείστον από την πλευρά των μεταναστών. Οι Έλληνες εμφανίζονται είτε με τη στολή της Αστυνομίας που προσάγουν κόσμο είτε με τη «στολή» του… αγανακτισμένου κατοίκου, που εξαπολύει αυτόβουλα πογκρόμ.

Το ντοκιμαντέρ είναι… σχεδόν εξαιρετικό. Διότι ελάχιστα αναφέρει την προβληματική από την πλευρά των Ελλήνων. Πέραν της εμφανούς ανεπάρκειας της επίσημης πολιτείας να αντιμετωπίσει- επί χρόνια- το θέμα, ασχέτως της παντελούς έλλειψης μεταναστευτικής πολιτικής, αναφέρεται ελάχιστα, ίσως μονολεκτικά, στο ότι μία χώρα σε βαριά κρίση, άρρωστη, δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει μόνη της ένα μεταναστευτικό τσουνάμι που τη χτυπάει σε όλο το μήκος της ανατολικής της συνοριακής γραμμής.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Συνθήκη του Δουβλίνου, με την οποία η ευρωπαϊκή χώρα- πρώτος «σταθμός» εισόδου υποχρεούται να παραλάβει πίσω τους παράνομους μετανάστες που μετακινήθηκαν σε τρίτες χώρες, αναφέρεται μία φορά. Κοντολογίς, ηχηρό ράπισμα στους ευρωπαίους, είτε ηγέτες χωρών είτε χαρτογιακάδες των Βρυξελλών, δεν υπάρχει ούτε ως ήχος, όχι ως πρόταση στην αφήγηση.

Το πρόβλημα όμως υπάρχει και γιγαντώνεται καθημερινώς. Μεγάλο μέρος στα βορειοδυτικά του κέντρου (οι περιοχές ανάμεσα στην Ομόνοια και τα Άνω Πατήσια) γκετοποιείται σε όλο και μεγαλύτερο τόξο- η πορνεία (ως ο ορισμός του trafficking!), η διακίνηση ναρκωτικών, η (μικρό)εγκληματικότητα ανεβαίνει προς τα βόρεια, σαν τη μετάσταση του καρκίνου. Οι πολίτες κλειδαμπαρώνονται, έμφοβοι σιχτιρίζουν επί δικαίων και αδίκων. Ακροδεξιές ομάδες κρούσης αναλαμβάνουν δράση, κάποιοι απελπισμένοι ιθαγενείς συναινούν…

Η επίσημη πολιτεία αντιδρά σπασμωδικά, όποτε το θυμάται ή προκύπτει επικοινωνιακή ανάγκη, κυρίως κατασταλτικά, δεν το έχει κάνει μέγα θέμα στα ευρωπαϊκά fora, εκεί που της τραβάνε το αυτί για τα δημοσιονομικά της. Και ο δήμαρχος της πόλης θυμίζει σαλτιμπάγκο τηλεστάρ, το απέδειξε και με τη σύνθεση του ψηφοδελτίου του- τόσα χρόνια η «εστία φωτιάς» ήταν στην πίσω αυλή του, όπισθεν του Δημαρχείου. Ποια ήταν η αντίδραση του; Επικοινωνιακές τηλε-φανφάρες, αστειότητες του τύπου «η Αθήνα έχει αξιολογηθεί ως πιο καθαρή πόλη από το Λονδίνο, το Παρίσι και τη Ρώμη».

Και εν μέσω αυτής της χαοτικής κατάστασης, μίας απερίγραπτης ανθρωπιστικής κρίσης, οι ευρω-χαρτογιακάδες ψέγουν τη χώρα μας (δικαίως...) για το δημοσιονομικό της βυθό. Νοιάζονται, κατά πως φαίνεται, πολύ περισσότερο για τα spreads, τα greek statistics και το Μνημόνιο, παρά για την ανθρώπινη εξαθλίωση στις ρυπαρές γωνίες του αθηναϊκού κέντρου. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τοπικό, ελληνικό. Είναι ευρωπαϊκό και παγκόσμιο συνάμα.

Η κυβέρνηση οφείλει να αντιδράσει δυναμικά, με αιχμή τον ανθρωπισμό και όχι την καταστολή, να διεθνοποιήσει το θέμα και να ζητήσει άμεσα αποτελέσματα. Είναι παράλογο να ζητείς από μία καθημαγμένη οικονομία να διαχειριστεί αυτό το διογκούμενο απόστημα- εδώ που φτάσαμε. Αλλιώς αφήνει τους δόλιους τους μετανάστες και τους δυσαρεστημένους Έλληνες βορρά στις ορέξεις ακραίων στοιχείων. Ειδικά την ώρα που η ακροδεξιά στην Ευρώπη υψώνει ανάστημα- ειδικότερα έχοντας υπόψιν το παράδειγμα της εκλογικής ανόδου ακραίων κομμάτων, όπου κλήθηκε να… συνδράμει το ΔΝΤ.

* Δείτε το ντοκιμαντέρ “The Battle For Attica Square”

Της κάλπης τα κούφια βόλια

2010-10-04T18:06:00.000-07:00

Εσχάτως έρχεται (εκ νέου) στο προσκήνιο η κουβέντα περί επικείμενης αποχής από τις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης- ενδεχομένως μεγάλης, ως αντίδραση ή άυλο "μαύρισμα" σε κάθε λογής πολιτικό: Από τον πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο δήμαρχο. Με το άστοχο επιχείρημα ότι «όλοι ίδιοι είναι» και «δεν περιμένω τίποτα από κανέναν».

Πως μπορεί άραγε να απαντηθεί πολιτικά κάτι το τόσο απολίτικο, όπως η αποχή από τις εκλογές; Ίσως θα μπορούσε με κλισέ και τσιτάτα, όπως «η αποχή είναι συνενοχή» ή ότι η «ψήφος είναι δημοκρατικό δικαίωμα». Αμφότερα έχουν ισχυρή δόση αλήθειας, ωστόσο υπογείως ενδυναμώνουν την επιχειρηματολογία των "ιδεολογικά" αποφασισμένων να επιλέξουν την αποχή ως "πολιτική" στάση την ημέρα των εκλογών.

Και αυτό διότι η πλευρά της "αποχής" αντιστρέφει το επιχείρημα, εξίσου με δόση αλήθειας: «η συμμετοχή είναι συνενοχή στη διεφθαρμένη και παρακμάζουσα εικόνα της πολιτικής σκηνής» και «η ψήφος επιβεβαιώνει, αν όχι επιβραβεύει, τους άθλιους της πολιτικής».

Ως εδώ καλά. Με την παραπάνω επιχειρηματολογία οι δυνάμει απέχοντες καλύπτουν τα ιδεολογικά τους νώτα- προσφέρουν επικάλυμμα ηθικής νομιμοποίησης στην αντιδημοκρατική τους συμπεριφορά. Τους καθιστά αυτό καταδικαστέους;

Και ναι και όχι. Από τη μία ρίχνουν "λευκή πετσέτα" στο ρινγκ και δια της απουσίας τους -επί της ουσίας- νομιμοποιούν και ακουσίως επιβραβεύουν πολιτικές πρακτικές- συμπεριφορές. Δεν τις καταδικάζουν, όσο κι αν θεωρούν ότι το πράττουν απέχοντας, διότι η επιλεγμένη "καταδίκη" δεν έχει αντίκτυπο στο υπάρχον σύστημα. Απλώς δεν μετράει… Επιπλέον, δια της αποχής αδυνατούν να επιβραβεύσουν πολιτικές ουσίας.

Παράλληλα, με δεδομένες τις καταιγιστικές αλλαγές που βρίσκονται σε εξέλιξη, είναι φαινομενικά άδικο να θεωρούνται συνυπεύθυνοι του "κακού", να εξισώνονται με τους "δολοφόνους" για το "έγκλημα". Όμως...

Σε μία συντεταγμένη κοινωνία υπάρχει ένα πλέγμα κανόνων, μία βάση με συγκεκριμένες δομές και ένα πλαίσιο μεθόδων με τα οποία είναι δυνατόν να αντιμετωπιστούν τα λεγόμενα κακώς κείμενα της δημοκρατίας.

Ένα εξ αυτών είναι οι εκλογές: Όπου και δύναται να εκφραστεί η λαϊκή βούληση και το αποτέλεσμα να γίνει μήτρα πολιτικών εξελίξεων. Η κάλπη μπορεί να στείλει ηχηρά μηνύματα, έστω κι αν στις 7 Νοεμβρίου φέρει τη σφραγίδα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Το σκηνικό του εγχώριου πολιτικού σύμπαντος είναι… τεκτονικό. Εν μέσω κρίσης, η βίαιη προσαρμογή έχει φέρει μεγάλη μερίδα του πληθυσμού στα όρια των αντοχών της. Δεκτό: Αλλά ποια είναι η θέση του πολίτη απέναντι σε μία πραγματικότητα σαν αυτή; Να δέχεται ότι είναι άρρωστος, αλλά να κατηγορεί την αρρώστια και ως αντίδραση να της γυρνά την πλάτη; Αυτό δεν συνιστά γιατρειά. Ούτε καν ασπιρίνη...

Παράλληλα, τα λογικοφανή μα και συνωμοσιολογικά επιχειρήματα περί μανιπουλαρισμένης ψήφου (μέσω δημοσκοπήσεων, τηλεοπτικής προπαγάνδας "ειδησεογραφικού" χαρακτήρα, πρακτικών από εκδοτικά συγκροτήματα, κ.λπ.), αρχίζουν να απέχουν από την αλήθεια, δοθείσης μίας νέας πραγματικότητας: Του διαδραστικού πολίτη, ο οποίος είναι αρκετά ενημερωμένος, από πολλαπλές πηγές, και -κυρίως- ζει σε αυτή την κοινωνία, βιώνει τα προβλήματα.

Η αποχή είναι εξαιρετικά απολίτικη συμπεριφορά. Κι αν δεχθούμε, με όρους πολιτικής ηθικής και φιλοσοφίας, ότι οι κακοδαιμονίες του πολιτικού κατεστημένου συνιστούν "α-πολίτικη στάση", τότε οι συνειδητά απέχοντες πλησιάζουν επικίνδυνα στο σύμπαν της συνενοχής.

Ο πολίτης που επιδιώκει την αλλαγή παίρνει την κατάσταση στα χέρια του. Στέλνει το μήνυμα, συμμετέχει, αντιδρά, ζητά με νόημα και στόχευση το καλύτερο- το (συν)διαμορφώνει. Και σε αυτό το εγχείρημα αγωνίζεται να πλαισιώσει με περισσότερους τις γραμμές της μάχης. Με επιχειρήματα και (κοινή) λογική. Κάθε αντίθετη συμπεριφορά συνιστά τουφεκιά στον αέρα με άσφαιρα πυρά.

Η ατελείωτη νύχτα του Κ. Καραμανλή

2010-09-16T18:05:00.001-07:00

«Αναλαμβάνω το μερίδιο των ευθυνών που μας αναλογεί για την υπόθεση του Βατοπεδίου». Πίσω στο μακρινό (και εξαιρετικά ταραχώδες) 2008. 16 Δεκεμβρίου. Συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ. Ο πρώην πρωθυπουργός βρίσκεται στο βήμα, εμφανώς αγχωμένος…

Η Ελλάδα καίγεται (κυριολεκτικά) από τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, ενώ επί μήνες σέρνεται ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης: Η υπόθεση Βατοπεδίου, που ήρθε στο φως της δημοσιότητας το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς. Μέχρι τότε ο Καραμανλής δεν είχε μιλήσει. Μέσω του κυβερνητικού εκπροσώπου και των (καθιερωμένων ως τροχιοδείκτη του πολιτικού ρεπορτάζ της εποχής) διαρροών, το Μαξίμου «δεν γνώριζε τίποτα». Είχε καλυφθεί πίσω από τη δήλωση Σανιδά περί «παραπλανηθέντων υπουργών».

Στο βήμα της ΚΟ, ο Καραμανλής δεν είχε τη συνήθη θεατρικότητα του- έδειχνε καταπονημένος, το κουβάρι της παρακμής που ακολούθησε είχε αρχίσει να ξεδιπλώνεται. Μιλώντας- για πρώτη φορά δημοσίως- για το Βατοπέδι, είπε ότι αρχικώς υποτίμησε το θέμα και δεν είδε τις πραγματικές διαστάσεις του. Αναφερόμενος σε «όσα σκανδαλώδη έγιναν», τόνισε ότι πρόκειται για «μια θλιβερή ιστορία που ξεκίνησε προ 10ετίας». Συμπλήρωσε ότι η Μονή, παρά το πνευματικό έργο της, λειτούργησε σε βάρος του Δημοσίου, εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία του κράτους και ενέπλεξε φορείς και υπηρεσίες. «Έπρεπε να ήμασταν πιο υποψιασμένοι» συμπλήρωσε ο πρωθυπουργός, αναγνωρίζοντας πως «αργήσαμε να κινηθούμε». «Το λάθος δεν το χρεώνω σε κανέναν άλλο, δικό μου ήταν», κατέληξε.

16 Σεπτεμβρίου 2010. «Ήταν μία καθ’ όλα νόμιμη και αξιοπρεπής απόφαση και η ΝΔ είχε συνομολογήσει ότι ήταν πολιτική απόφαση». Ανακοίνωση της Νέας Δημοκρατίας αναφορικά με την υπόθεση Βατοπεδίου. Εκδόθηκε στον απόηχο της κατάθεσης της Αικ. Πελέκη στην Επιτροπή Προκαταρκτικής Εξέτασης, όπου επέρριψε ευθύνες στον πρώην πρωθυπουργό για την υπόθεση: «Προφανώς υπήρξε κεντρική πολιτική απόφαση που ελήφθη με ευθύνη του πρωθυπουργού και μεταβιβάστηκε στους υπουργούς από τους καθ' ύλην αρμόδιους», είπε η συμβολαιογράφος και σύζυγος Βουλγαράκη.

Την ίδια ώρα, μιλώντας στο ρ/σ ΣΚΑΪ, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, Κ. Τζαβάρας, τόνισε ότι ο τέως πρωθυπουργός έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη, καθώς και έχει αποσαφηνίσει ότι ήταν κεντρική πολιτική η απόφαση των ανταλλαγών προκειμένου να απεγκλωβιστούν οι ακτήμονες αλιείς της Βιστωνίδας.

Παράλληλα εμφανίστηκε και η ενόχληση των… «κύκλων» Καραμανλή, (του μοναδικού πρώην πρωθυπουργού που κρατάει μούτρα στον κόσμο και δεν μιλάει). Οι «κύκλοι» έλεγαν πως όλα αυτά (σ.σ. οι αιτιάσεις Πελέκη) δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Στην ανακοίνωση της ΝΔ, όμως, αναφέρεται ότι «η κ. Πελέκη με την κατάθεσή της επιβεβαιώνει όσα λέει και η ΝΔ, ότι δηλαδή δεν υπάρχει ροή πολιτικού χρήματος, ότι δεν υπάρχει χρηματισμός προσώπων και ότι δεν υπάρχει σκάνδαλο. (…) Τα πορίσματα που έχουν κατατεθεί δεν δείχνουν ζημία. Αν υπάρχει έκθεση με άλλη μεθοδολογία υπολογισμού, να την δούμε».

Κατά τη ΝΔ δεν υπάρχει σκάνδαλο, μολονότι ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός είχε χαρακτηρίσει την υπόθεση «σκανδαλώδη», προσθέτοντας και λοιπά απολογητικά επιχειρήματα.

Την Πέμπτη (16/9) κατέθεσε ο Λέανδρος Ρακιντζής, Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης. Φέρεται να δήλωσε ότι η ζημιά του Δημοσίου από την ανταλλαγή με τη Μονή ξεπερνά τις 73.000 ευρώ, που είναι το όριο για χαρακτηρισμό της πράξης ως κακουργήματος. Πρόσθεσε, όμως, ότι απαιτείται και πραγματογνωμοσύνη.

Στη Ρηγίλλης και σε λοιπά γαλάζια γραφεία μάλλον θεωρούν ότι απευθύνονται σε αμνήμονες ή ηλίθιους. Προφανώς ποντάρουν στη συλλογική λήθη. Πως είναι δυνατόν να γίνει πιστευτό το επιχείρημα περί «νόμιμης απόφασης», όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός τους (όταν πρωθυπούργευε μάλιστα!) είτε κρυβόταν είτε κατόπιν έπαιρνε αποστάσεις και αναλάμβανε με το στανιό την «πολιτική ευθύνη» της «σκανδαλώδους» υπόθεσης, αλλά ως εκεί. Μετά κρύφτηκε πάλι.

Η ΝΔ βρίσκεται ξεκάθαρα σε δυσχερή θέση και η νέα ηγεσία της πληρώνει ακόμα τις αμαρτίες της παλιάς. Το ερώτημα είναι γιατί επιμένουν να αντιμετωπίζουν τον Καραμανλή σαν ιερό τοτέμ, παρά τη σιγήν ιχθύος που τηρεί και για ακόμα πιο σοβαρά θέματα, όπως αυτό των παραποιημένων στατιστικών στοιχείων, που εκτόξευσαν το έλλειμμα και έβαλαν τη χώρα στο βαθύ πηγάδι της κρίσης.

Υγ: Και ένα προσωπικό ερώτημα: Πόσο λαϊκιστικό ή βιτριολικό είναι να διαμαρτύρεται κανείς για την αργομισθία του Καραμανλή στη Βουλή; Από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι σήμερα έχει μιλήσει μόλις μία φορά (και αυτό στις προγραμματικές δηλώσεις, καθώς δεν μπορούσε κι αλλιώς), δεν πατάει ποτέ, δεν έχει καταθέσει καμία ερώτηση, δεν κάνει τίποτα. Κι όμως πληρώνεται και χρεώνει το Δημόσιο με όλες τις προνομίες ενός βουλευτή.

Το soundtrack της κρίσης

2010-09-07T17:48:00.000-07:00

Αν κάναμε παραπομπή στην Ιστορία, το μουσικό χαλί θα ήταν σχεδόν αυτονόητο: Παίζει ο Καζαντζίδης, ο χώρος γεμίζει με αχ-βαχ, μπουζοκοπενιές και κλαυθμούς- λύθηκε το θέμα. Τώρα όμως έχουμε 2010 και το soundtrack της κρίσης, ειδικά δε για τους νέους ανθρώπους, μάλλον είναι άλλο...

Προσφάτως δημοσιεύτηκε δημοσκόπηση της Κάπα Research αναφορικά με τις διαθέσεις των νέων της χώρας σε σχέση με τον εργασιακό τους βίο. Τα αποτελέσματα… συνθλιπτικά. Επτά στους δέκα, οι οποίοι είτε έχουν ολοκληρώσει είτε ολοκληρώνουν τις σπουδές τους, θα εγκατέλειπαν ευχαρίστως την Ελλάδα για μια δουλειά στο εξωτερικό. Τέσσερις στους δέκα έχουν ξεκινήσει τις απαραίτητες ενέργειες. Πολλοί το έχουν κάνει ήδη.

Το παραπάνω ενδεχομένως διαβάζεται ως μία ακόμα στατιστική- εσχάτως έχουμε πήξει από δαύτες, νούμερα μας έχουν παραζαλίσει. Ωστόσο, δηλώνει πολλά περισσότερα: την απόλυτη χρεοκοπία της χώρας- που δεν μπορεί να κρατήσει τα καλύτερα μυαλά της, σ’ αυτόν τον ερειπιώνα.

«Μια οικονομία και μια κοινωνία που δεν μπορούν να δώσουν ευκαιρίες εργασίας στους νέους, αντίστοιχες των προσόντων που απέκτησαν με δυσκολία, είναι αποτυχημένες». Τάδε έφη, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, υπουργός Οικονομικών.

Το ζήτημα είναι εξαιρετικά σοβαρό. Τα εγχώρια ΜΜΕ, βεβαίως, κόπτονται περισσότερο- εδώ και μέρες- για την ονοματολογία (ανασχηματισμολογία, εκλογολογία, κ.λπ.), αφήνοντας τις σοβαρές ερωτήσεις για ξένα Μέσα, όπως η βελγική εφημερίδα «Libre Belgique», η οποία και έθεσε το θέμα στον κ. Παπακωνσταντίνου.

Η απάντηση είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, έως σχιζοειδής. Παραδέχεται την αποτυχία της κυβέρνησης στην οποία μετέχει, αλλά και του εαυτού του, καθώς είναι εκ των αρμοδιότερων υπουργών. Βεβαίως, θα απαντούσε ότι η διακυβέρνηση Παπανδρέου παρέλαβε χάος και κρίση- θα έχει δίκιο-, «κληροδοτημένα» από τη διακυβέρνηση Καραμανλή και τις προηγούμενες- απολύτως δεκτό.

Όμως η διακυβέρνηση Παπανδρέου συμπληρώνει ένα έτος,- ναι- διαχειρίζεται μία εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία, όμως το θέμα της ανεργίας των νέων (ή αν θέλετε των ευκαιριών, εν γένει) βρίσκεται στα χαμηλότερα πατώματα της ατζέντας, αν υπάρχει καν.

Στην ίδια συνέντευξη, ο υπουργός τονίζει ότι «δεν πρόκειται μόνο για ένα ζήτημα που σχετίζεται με την ανάπτυξη, αλλά για ένα βαθύτερο πρόβλημα που συνδέεται με τη νοοτροπία, τις δομές και την κοινωνία της χώρας». Θεμιτό, πλην εξαιρετικά ακαδημαϊκό. Την ώρα που ο κ. Παπακωνσταντίνου διατυπώνει τις απόψεις αυτές, εκατοντάδες χιλιάδες νέων βρίσκονται στη στενωπό της κατάθλιψης και της απελπισίας, δεν «βλέπουν» φως και ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους για αλλαχού. Οι περισσότεροι είναι εγγράμματοι, ικανοί, με όρεξη, με πτυχία από καλά Πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Στην προσπάθεια του- μάλλον- να αποτινάξει τον ακαδημαϊκό χαρακτήρα των απόψεων του, ο Παπακωνσταντίνου μιλάει ως… υπουργός Οικονομικών: «Χρειάζεται να αλλάξουμε ριζικά το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Θα πρέπει να αλλάξουμε τη δημόσια διοίκηση ώστε ο πολίτης να βλέπει, σε συνθήκες διαφάνειας, πώς δαπανώνται οι φορολογικές εισφορές του. Θα πρέπει να του δοθεί η δυνατότητα να συμμετέχει, κάτι που δεν συμβαίνει σήμερα. Είμαστε σε διαδικασία αλλαγής του εκλογικού μας συστήματος προκειμένου να θέσουμε τέλος στις πελατειακές σχέσεις».

Όλα καλά, αλλά πως η αλλαγή του εκλογικού συστήματος θα μπορούσε να αποτρέψει τη μαζική φυγή; Αφανίζοντας τις πελατειακές σχέσεις, δημιουργείς θέσεις εργασίας (άμεσα), την ώρα που τα «λουκέτα» πέφτουν βροχηδόν, και η συλλογική ψυχολογία είναι στα τάρταρα;

Μην αδικούμε, όμως, τον κ. Παπακωνσταντίνου- έχει αναλάβει έναν από τους πιο άχαρους πολιτικούς ρόλους της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας. Ας πάμε στους αρμοδιότερους. Μέχρι πρότινος, υπουργός Εργασίας ήταν ο Ανδρέας Λοβέρδος, ο οποίος από τη θέση αυτή ασχολήθηκε περισσότερο με τις μαύρες τρύπες στα Ταμεία και το Ασφαλιστικό. Για το θέμα της ανεργίας, περιορίστηκε σε ρόλο Κασσάνδρας (σκέτο, χωρίς προτάσεις ή λύσεις): Ανακοίνωνε με την απαραίτητη θεατρικότητα ότι η ανεργία στη χώρα αγγίζει τα ισπανικά ποσοστά (20%). Ως εκεί, συν κάτι κουπόνια…

Τώρα έχουμε νέα αρμόδια υπουργό, «προϊόν» της κυβερνητικής αναδόμησης. Η Λούκα Κατσέλη, πρώην υπουργός Οικονομίας και εξαιρετικά αντιδημοφιλής (αν πιστέψουμε τις σχετικές δημοσκοπήσεις) δήλωσε κατά την ανάληψη των καθηκόντων της ότι «προτεραιότητα θα είναι οι πολιτικές ενεργού απασχόλησης σε μια συγκυρία δύσκολη όπου θα πρέπει να στηριχθούν οι άνεργοι». Σε επίπεδο ανακοινώσεων παίρνει άριστα. Στην πράξη; Πως θα το κάνει όταν η αγορά στενάζει, όταν επί ένα χρόνο τώρα η κυβέρνηση λειτουργεί (για το θέμα) σε επίπεδο διαπιστώσεων, αν όχι τρομολαγνείας;

Και τα σημάδια δεν είναι τα καλύτερα: Ο ανασχηματισμός έδειξε ότι η κυβέρνηση στρέφει το ενδιαφέρον της στο… χρώμα του χάρτη (για τη νύχτα των εκλογών), εξ ου και η επιστράτευση σειράς «παλαιοπασόκων», καθώς και η υφυπουργοποίηση στελεχών από κάθε γωνιά. Όλοι ευτυχείς (εκεί), λες και ο κόσμος που ταλανίζεται έχει μία σκασίλα επιπλέον: Αν ο χάρτης βαφτεί πράσινος ή γαλάζιος.

Η ανεργία στους νέους τείνει να δημιουργήσει μία «χαμένη γενιά». Μία γενιά που μαθαίνει να αντιπαθεί τη χώρα της, να μισεί τον «άλλο», να μην ελπίζει σε τίποτα, να μηδενίζει τα πάντα. Και να παίρνει των ομματιών της για το εξωτερικό (όπου να’ ναι), τραγουδώντας- τη φορά αυτή- όχι Καζαντζίδη, άλλα ένα άλλο soundtrack: «So fuck you anyway», των Archive.

B.D. Foxmoor & Prohja - Στα μεγάλα σκοτάδια

2010-08-25T17:35:00.000-07:00

B.D.Foxmoor & Prohja-Στα μεγάλα Σκοτάδια

Πήρα τις ευχές στον ώμο φορεσιά με καμάρι
απ' του ονείρου δανεική του καπετάνιου τη χάρη
κι είπα ταξίδι μου πρώτο να που ήρθε η σειρά σου
στο βορρά και στο νότο θα 'μαι πάντα κοντά σου.
Βαριά η ανάσα, το βήμα μου όμως δεν κόβω
στο μαξιλάρι μου άφησα τον τελευταίο μου φόβο.
Λέω να αφήσω την καρδιά μου ήσυχη να το χαρεί
μπορεί της τύχης μου να 'ναι το πιο μεγάλο σκαρί.
Σα χαλασμένη πυξίδα που απέφυγα και δεν είδα
μη μου αλλάξει πορεία πριν να πατήσω σανίδα
που ίσως με πάει σε όσα φαντάστηκα μέρη
κι ίσως με φέρει πίσω πιο πλούσιο ποιος ξέρει.
Μπάρκο πρώτο λοιπόν βάζω ψυχή και σάρκα
και τα νιάτα μου στην πιο μεγάλη μου τσάρκα
γι' αυτό σου λέω καπετάνιε εγώ είμαι για το τιμόνι
το καλό και το κακό στο πλευρό μου στοιχειώνει.
Με φοβάται ο ουρανός με προσέχουν τα αστέρια
χωράει ο ωκεανός μέσα στα δυο μου τα χέρια
αλήθεια λέω με είχα δεί στο όνειρό μου ένα βράδυ
με ένα τιμόνι στο χέρι και στο μεγάλο σκοτάδι.

Ναυαγός σε λάθος μέρος ουρανέ μου δε σ' είδα
ξύπνησα γέρος σε καινούργια πατρίδα
ψάχνω κάτι να δω κι έχω τ' άστρα σημάδια
μα είμαι ακόμα εδώ στα μεγάλα σκοτάδια.

Άρχισα λίγο να τρέμω στην πρώτη φουσκοθαλασσιά
εκεί που η νύχτα με τη μέρα έχουν το φως μοιρασιά
με κάθε κύμα από θάλασσα βλέπω ουρανό
παρακαλώ τους θεούς να στείλουν το γαλανό.
Βρεγμένα κι ανοιχτά έχω απ' το φόβο τα μάτια
φέρμα τα πανιά τρίζουνε τα κατάρτια
μα δε μιλάω σε κανέναν μόνος μου πρέπει ν' αντέξω
μ' ακούς δε θα γυρίσω ντροπιασμένος εκεί έξω.
Μα τις λέξεις ο αέρας γύρω μου τις σφυρίζει
και στο μυαλό κι εκεί μια καταιγίδα αρχίζει
τα χέρια μου χαλαρώνουν πάνω στο τιμόνι
το κύμα μ΄αφήνει κι ύστερα με σηκώνει.
Τότε σπάω δεν αντέχω και στους άλλους φωνάζω
δε μ' ακούει κανείς και πιο πολύ τρομάζω
είμαι μόνος σαν να ήπιε ο χρόνος τους ναύτες
και μου ζητάει ο βυθός του ονείρου μου τους χάρτες.
Και μαυρίζουν όλα απ' τη ζερβή μου μεριά
με το σκαρί παρέα μας πήρε αγκαλιά η στεριά
και τότε η θάλασσα σαν παγωμένο χάδι
με σπρώχνει να βγω στο μεγάλο σκοτάδι.

Κ. Κιτίδη: Έτσι έζησα το ισραηλινό ρεσάλτο

2010-06-10T15:09:00.001-07:00

Κείμενο/συνέντευξη: Λουκάς Βελιδάκης

Δευτέρα 31 Μαΐου 2010, ώρα 4.10. Ο «Στολίσκος της Ελευθερίας», αποτελούμενος από έξι σκάφη που μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια και 700 ακτιβιστές βρίσκεται εν πλω για τη Γάζα. Κινείται σε διεθνή χωρικά ύδατα, περίπου 70 ναυτικά μίλια μακριά από το Ισραήλ.

Ισραηλινοί κομάντο πραγματοποιούν ρεσάλτο και καταλαμβάνουν τα πλοία. Στο τουρκικό Mavi Marmara εννέα ακτιβιστές πέφτουν νεκροί από ισραηλινά πυρά. Παραδίπλα πλέει το υπό ελληνική σημαία «Σφενδόνη», το οποίο δέχεται επίσης επίθεση. Εντός του σκάφους βρίσκεται η δημοσιογράφος Κατερίνα Κιτίδη, καλύπτοντας την αποστολή για το μέσο στο οποίο εργάζεται (tvxs.gr).

Το nooz.gr μίλησε μαζί της. Αφηγείται τη βίαιη περιπέτεια που έζησε στη θάλασσα, τον εγκλεισμό και τις ανακρίσεις στις φυλακές της Μπερσίβα, τις ώρες αγωνίας πριν την απελευθέρωση και τη λύτρωση του τελικού επαναπατρισμού τρία 24ωρα μετά την ισραηλινή επέμβαση.

Ώρες αγωνίας στη γέφυρα της Σφενδόνης

Στο ερώτημα «πως είναι να δέχεσαι επίθεση από ισραηλινούς κομάντο;», απαντά ότι στην αποστολή ήταν έτοιμοι για όλα τα ενδεχόμενα. Είχαν εξ αρχής μελετήσει κάθε σενάριο, ακόμα και αυτό της ρίψης ρουκέτας. Ομολογεί ότι η ίδια δεν ανέμενε αυτή την αντίδραση από το Τελ Αβίβ, αντιθέτως εκτιμούσε ότι το Ισραήλ θα επιδιώξει να τους αναγκάσει σε αλλαγή πορείας ή να υπερφαλαγγίσει το Στολίσκο, αφήνοντας τον για μέρες ακίνητο στα ανοιχτά. Γι’ αυτό, άλλωστε, υπήρχαν στα σκάφη εφόδια για ένα μήνα.

Από τις 23.30 της Κυριακής τα μέλη της αποστολής είχαν αντιληφθεί την παρουσία του ισραηλινού πολεμικού ναυτικού. Σκάφη πραγματοποιούσαν προσέγγιση, κάνοντας κυκλωτικές κινήσεις. Είχε προηγηθεί, στις 23.00, η πρώτη από ασυρμάτου επικοινωνία με τον ισραηλινό στρατό. «Προβαίνετε σε παράνομη πράξη» ειπώθηκε στον καπετάνιο, τον οποίο κατέστησαν υπεύθυνο για ό,τι γίνει. Ο καπετάνιος απαντά: «Δεν διαπράττουμε καμία παρανομία, είμαστε σε διεθνή χωρικά ύδατα».

Η Κατερίνα βρισκόταν στη γέφυρα της Σφενδόνης, δίπλα στον καπετάνιο. Η απόφαση ήταν να συνεχίσουν μέχρι το τέλος. Είχαν ήδη υπερβεί πολλαπλά εμπόδια, στην Ελλάδα και ειδικότερα στην Κύπρο, η οποία δεν επέτρεψε στα σκάφη να ελλιμενιστούν.

Πειρατεία σε διεθνή χωρικά ύδατα

Προσεγγίζουν ισραηλινά Zodiac που μεταφέρουν κομάντο. Είχε ξεκινήσει η αιματηρή επέμβαση στο Mavi Marmara, ωστόσο η Κατερίνα δεν έχει οπτική επαφή. Οι Ισραηλινοί ανεβαίνουν στη Σφενδόνη υπό τις έντονες αποδοκιμασίες των μελών της αποστολής. Η στάση τους είναι βίαιη. Ρίχνουν βόμβες κρότου-λάμψης και δακρυγόνα, ενώ ακούγονται και πυρά. Στη Σφενδόνη οι ακτιβιστές είχαν αποφασίσει να εφαρμόσουν την τακτική της παθητικής αντίστασης. «Δεν είχαμε άλλο τρόπο να προστατευτούμε. Πρόθεση μας δεν ήταν να έρθουμε σε σύγκρουση με τον ισραηλινό στρατό», τονίζει η Κατερίνα.

Επικρατούσε πυκνό σκοτάδι. «Όταν προσέγγισαν το μόνο που ακούσαμε ήταν οι πυροβολισμοί και οι κραυγές τους».

- Δεν φοβήθηκες εκείνη τη στιγμή;
- Όχι. Δεν το παίζω τολμηρή. Έπρεπε να αντιμετωπίσουμε αυτό που ερχόταν. Αν δεν διατηρήσεις τη ψυχραιμία σου δεν μπορείς να αντιδράσεις.

«Το άγχος μου ήταν να καταφέρω να λύσω τεχνικά προβλήματα και να κρύψω το υλικό, ώστε να μην μου το κατασχέσουν», προσθέτει. Και επιμένει σε αυτό, ακόμα και όταν μνημονεύει τη στιγμή που κομάντο απείλησε να τη ρίξει στη θάλασσα, αν δεν του έδινε την κάμερα της, που τελικά απέσπασε βιαίως. «Αν δεν είσαι ψύχραιμος δεν μπορείς να κάνεις τη δουλειά σου, να αντιμετωπίσεις ό,τι σου τύχει».

Βίντεο- ντοκουμέντο της Κ. Κιτίδη

Κληθείσα να σχολιάσει εάν εκείνη τη στιγμή ένιωθε περισσότερο δημοσιογράφος ή ακτιβίστρια, διστάζει να δώσει εύκολη απάντηση. «Ένα μείγμα των δύο. Ήταν στιγμές που κρατούσα την κάμερα, αλλά σταματούσα και φώναζα όταν έβλεπα να γίνεται κάποιος ξυλοδαρμός». Οι σχέσεις μεταξύ των μελών της αποστολής είχαν συσφιχτεί. «Δεν έτρεξε κανένας να φύγει, να προστατεύσει τον εαυτό του. Όταν βλέπαμε να χτυπούν κάποιον τρέχαμε όλοι και φωνάζαμε ‘σταματήστε’». Η αλληλεγγύη ανάμεσα τους ήταν αυτονόητη, όσο οι ανάσες τους.

Αίμα και χειροπέδες

Ενδιαφέρον έχει η διαχείριση του φόβου από την πλευρά τους. Σε όλη την κουβέντα η Κατερίνα δείχνει ξεκάθαρα ότι σε καμία στιγμή δεν φοβήθηκε. Όπως και τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής. Είχαν προετοιμαστεί για όλα τα ενδεχόμενα. Άλλωστε μπροστά στο θηρίο κυριαρχείς επί του φόβου σου, αλλιώς το θηρίο θα σε καθυποτάξει χωρίς κόπο. Από πού πήγαζε αυτή η τόλμη; «Είχαμε δίκιο ρε παιδί μου», απαντά.

Άνδρες των ειδικών δυνάμεων προσεγγίζουν το πιλοτήριο. Μέλη της αποστολής έχουν πραγματοποιήσει «αλυσίδα» γύρω από αυτό. Ο καπετάνιος αρνείται να παραδώσει τον έλεγχο του σκάφους, δέχεται χτυπήματα. Του σκίζουν το αυτί, μελανιάζουν τα πλευρά και τα πόδια του. Τραυματίζεται επίσης ο υποπλοίαρχος και αριθμός ακτιβιστών.

Η Κατερίνα δέχεται σφαιρίδιο χρώματος (paintball) στο πόδι. Διαπληκτίζεται λεκτικά με τους κομάντο. Έχει προλάβει να κρύψει σε ασφαλές σημείο του σώματος της την ηλεκτρονική κάρτα μνήμης από την βιντεοκάμερα, την οποία της κατέσχεσαν κατόπιν. Έτσι κατάφερε να σώσει οπτικό-ακουστικό υλικό από την επίθεση. «Για’ μένα ήταν απόλυτη προτεραιότητα να υπάρχουν ντοκουμέντα εκείνης της στιγμής», λέει.

Περιγράφει σκηνές από την επίθεση. Μία μικροκαμωμένη γάλλο-παλαιστίνια, 26 ετών, αψηφά κάθε φόβο και ορθώνει το ανάστημα της. Απευθυνόμενη στον επικεφαλής φωνάζει: «Γιατί το κάνετε αυτό; Θέλουμε να πάμε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα. Στα παιδιά που πεθαίνουν, που πεινάνε εξαιτίας σας. Ντροπή σας!». Στο μέτωπο της κοπέλας- όσο μιλάει- σχηματίζεται μία κόκκινη κουκκίδα από λέιζερ ισραηλινών πολυβόλων. «Ήταν έτοιμοι να την πυροβολήσουν. Ήταν συγκλονιστικές εικόνες αυτές».

Ο αμερικανός ακτιβιστής, Πωλ Λαρουντύ, πέφτει στη θάλασσα για να δώσει χρόνο στους συντρόφους του να οργανωθούν. Οι στρατιώτες τον χτυπάνε, αφού τον ανέβασαν. «Δεν μπορείς να μην αντισταθείς. Ήταν μία αίσθηση απόλυτης αδικίας που διέπρατταν εις βάρος μας εκείνη τη στιγμή».

Η στάση των Ισραηλινών είναι εξαιρετικά εχθρική μολονότι δεν συνάντησαν καμία βίαιη αντίσταση. Περνούν χειροπέδες σε κάποιους ακτιβιστές, ενώ έχουν πλαστικοποιημένες λίστες με ονόματα και φωτογραφίες συγκεκριμένων προσώπων.

Έχει ξημερώσει. Οι ακτιβιστές βρίσκονται συγκεντρωμένοι σε σημείο του σκάφους. Κοιτάζονται για να διαπιστώσουν αν όλοι είναι εκεί. Οι στρατιώτες δεν τους επιτρέπουν να κινηθούν. Οι μασκοφόροι κομάντος ρίχνουν άγρια βλέμματα. Ακόμα και οι γιατροί τους φοράνε μάσκες. Το πρώτο μέρος της πειρατείας είχε ολοκληρωθεί με εξαιρετικά ασύμμετρο τρόπο. Πάνοπλοι στρατιώτες εναντίον άοπλων πολιτών σε διεθνή ύδατα.

Ρεπορτάζ του Al Jazeera κατά τη διάρκεια της επέμβασης στο Mavi Marmara

Αιχμάλωτοι ενός κράτους

Μεσημέρι Δευτέρας, 31 Μαΐου. Μετά το ισραηλινό ρεσάλτο στα διεθνή χωρικά ύδατα, την κατάληψη του «Στολίσκου της Ελευθερίας» και την αιχμαλωσία των 700 περίπου ακτιβιστών, ξεκινά η διαδικασία της μεταφοράς σκαφών και επιβαινόντων στο λιμάνι του Ασντότ.

Ένα- ένα τα σκάφη δένουν στο λιμάνι, συναντώντας την ποικιλομορφία της πολεμικής μηχανής και την ανεπάρκεια της γραφειοκρατίας του κράτους του Ισραήλ. Άλλοι με χειροπέδες και άλλοι όχι, οδηγούνται συνοδευόμενοι από δύο στρατιώτες έκαστος προς μία υπερμεγέθη τέντα. «Δεν χρειάζεται να με κουβαλάς, μπορώ να περπατήσω και μόνη μου», λέει η Κατερίνα στη γυναίκα στρατιώτη που είχε στο πλευρό της. Δεν της έδωσε σημασία.

Διασχίζουν περίπου 100 μέτρα από τα πλοία μέχρι το χώρο ανάκρισης, περνώντας ανάμεσα από αστυνομικούς και κουκουλοφόρους άνδρες και γυναίκες των ειδικών δυνάμεων, καθώς επίσης φωτογράφους και τηλεοπτικά συνεργεία- όλα ισραηλινά (της κυβέρνησης…). Ξένοι ανταποκριτές δεν υπήρχαν- δεν τους είχε επιτραπεί η πρόσβαση στο σημείο.

Η βίαιη συμπεριφορά των στρατιωτών συνεχίζεται, καθώς όποιος αποτολμήσει να πει/κάνει κάτι, δέχεται ξυλοδαρμό, προσβολές και λιντσάρισμα. Ακολουθεί έλεγχος από τις αρχές. Αρχικώς σωματικός. Πολλούς τους γδύνουν και τους χλευάζουν. Παράλληλα δεν υπάρχει συντονισμός: Χαλασμένοι υπολογιστές και έλλειψη μεταφραστών μετατρέπει την εικόνα σε μία βίαιη οπερέτα.

Υπογραφή ή φυλακή;

Οι ακτιβιστές βρέθηκαν μπροστά από τις εξής επιλογές: ή υπογράφεις ένα χαρτί με το οποίο αποδεχόσουν ότι ήταν παράνομη η δράση του Στολίσκου (παραβίαση χωρικών υδάτων)- άρα άρχιζε η διαδικασία του επαναπατρισμού- ή έπαιρνες το δρόμο της φυλακής. Το κόλπο της παραδοχής δεν έπιασε, ουδείς υπέγραψε. Κατόπιν εμφάνισαν έγγραφο που ανέφερε: «Δέχομαι να απελαθώ από τη χώρα». Όσοι έπρεπε να φύγουν άμεσα το υπέγραψαν.

Η Κατερίνα έχει μονίμως δίπλα της έναν ογκώδη στρατιώτη. Παρατηρεί ότι όταν κάθεται για να δώσει τα στοιχεία της στους γραφειοκράτες, εκείνος αμυδρά της αγγίζει το παπούτσι με το δικό του. Δεν είναι σίγουρη. Ίσως πρόκειται για ψυχολογική βία του τύπου “είσαι υπό τον έλεγχο μου” είτε αφορά σε στρατιωτική μέθοδο κράτησης (αν γίνει οποιαδήποτε κίνηση την αντιλαμβάνεται αμέσως).

Δεν υπέγραψε κάποιο έγγραφο, αντιθέτως ανέφερε ότι είναι δημοσιογράφος και διεκδικεί τα δικαιώματα της- να μιλήσει με δικηγόρο και εκπρόσωπο της ελληνικής πρεσβείας. Υπήρχε κάποιος διαχωρισμός στη συμπεριφορά απέναντι της λόγω της δημοσιογραφικής της ιδιότητας; «Όχι. Κανένας διαχωρισμός. Δεν υπήρχε άλλωστε κανένας σεβασμός στην ελευθερία του Τύπου», σημειώνει. «Αυτό είχε φανεί και πάνω στο σκάφος, όταν στρατιώτης με απείλησε να με πετάξει στη θάλασσα όταν δεν του έδινα την κάμερα».

Ο δρόμος προς την Μπερσίβα

Η τύχη της προς το παρόν είναι προδιαγεγραμμένη. Επόμενη στάση οι φυλακές της Μπερσίβα στην έρημο Νεγκέβ. Οι περισσότεροι αυτό το δρόμο πήραν, πλην των «επικίνδυνων για το Ισραήλ» που οδηγήθηκαν απομονωμένοι σε διαφορετικές φυλακές.

Μαζί με άλλες γυναίκες μεταφέρεται σε μία σιδερόφραχτη κλούβα. Η διαδρομή προς τις φυλακές διαρκεί περίπου 1,5 ώρα. Οι κρατούμενοι δεν γνώριζαν που βρίσκονταν, ενώ η κλούβα δεν είχε παράθυρα και οι συνθήκες είναι ασφυκτικές. Μία κοπέλα λιποθυμά. Η Κατερίνα αποφασίζει να έρθει σε μία πρώτη επαφή με την κοινωνία του Ισραήλ κοιτώντας ανάμεσα από τις γρίλιες του παραθύρου της κλούβας.

Οι εικόνες είναι ενδεικτικές της ατμόσφαιρας που επικρατεί στην πάλαι ποτέ «γη της Επαγγελίας». Μητέρες τραβούσαν τα παιδιά τους μακριά, ηλικιωμένοι σχημάτιζαν σαρδόνια χαμόγελα στη θέα της κλούβας, οδηγοί έκαναν άσεμνες χειρονομίες. Ελάχιστοι τους ένευσαν με το σήμα της νίκης. Η ισραηλινή κοινωνία έδινε ψήφο εμπιστοσύνης στη βαρβαρότητα της κυβέρνησης για ακόμα μία φορά. Η συντριπτική πλειονότητα άλλωστε είχε πει «ναι» στη επέμβαση στη Γάζα, το Δεκέμβριο του 2008.

«Οι γυναίκες που ήμασταν μαζί στην κλούβα είχαμε αποφασίσει ότι αν δεν έρθουμε σε επαφή τις επόμενες δύο ημέρες με δικηγόρο ή με άνθρωπο της Πρεσβείας μας, θα προχωρούσαμε σε απεργία πείνας. Ήταν μία συλλογική απόφαση». Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη πριν το μπουντρούμι.

Russia Today: Εικόνες από την ισραηλινή επίθεση

Το σοκ της φυλακής

Οι ακτιβιστές… έκαναν ποδαρικό στις φυλακές, οι οποίες είναι καινούργιες. Στην πρώτη επαφή της με το χώρο η Κατερίνα νιώθει να βαδίζει στο κενό. Ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που έμπαινε σε φυλακή. «Εκεί έπαθα το πρώτο σοκ. Δεν περίμενα ότι θα μας πάνε σε φυλακές, αλλά σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου θα μας κρατούσαν μέχρι να μας απελάσουν».

Ακολουθεί νέος έλεγχος. Οι ερωτήσεις λίγο πολύ οι ίδιες. Εντύπωση της προκαλεί το ότι την ρωτούν για το θρήσκευμα της και το πόσες γλώσσες μιλάει. Δεν απαντά. Επαναλαμβάνει ότι είναι δημοσιογράφος. Η ατελείωτη ημέρα ολοκληρώθηκε στο ντιβάνι μέσα στο κελί. Οι περισσότεροι ακτιβιστές «έσβησαν» από εξάντληση.

Άνδρες και γυναίκες έχουν χωριστεί σε διαφορετικές πτέρυγες. Από το ξημέρωμα οι ακτιβίστριες παραμένουν συγκεντρωμένες στον ίδιο χώρο υπό την επιτήρηση στρατιωτικών δυνάμεων. Οι ώρες που περνούν είναι βασανιστικές. Δεν γνωρίζουν σε τι κατάσταση είναι οι άνδρες σύντροφοι τους.

Έχει γίνει γνωστό ότι στο Mavi Marmara υπήρχαν θύματα- μία Τουρκάλα μάλιστα κλήθηκε να αναγνωρίσει τον νεκρό άνδρα της από φωτογραφία που της έφεραν στο κελί. Ο άνδρας της, σημειωτέον, είχε πεθάνει στα χέρια της, από σφαίρα στο κεφάλι. Ήταν ο χειριστής των διαδικτυακών γραμμών στο πλοίο και μέχρι την τελευταία του ανάσα αρνιόταν να παραδώσει τον έλεγχο στους Ισραηλινούς, κρατώντας- με τίμημα τη ζωή του- ανοιχτή την επικοινωνία με τον κόσμο.

Από το μεσημέρι και μετά εμφανίστηκαν δικηγόροι, καθώς και ο έλληνας πρέσβης. Η Κατερίνα θυμάται πως ξαφνικά δονήθηκε η ατμόσφαιρα από το σύνθημα «Free- Free Palestine». Οι ακτιβίστριες είχαν ενημερωθεί για τη διεθνή κατακραυγή.

“Hi. This is Katerina calling from the prison”

Μέχρι το βράδυ της Τρίτης δεν είχε επικοινωνήσει με τους οικείους της στην Ελλάδα. Λίγο μετά τις 21.30 της δόθηκε η δυνατότητα να κάνει ένα τηλεφώνημα, αφού είχαν προηγηθεί ένα κάρο δικαιολογίες για να μην τους δώσουν τη δυνατότητα. Οι προϋποθέσεις είναι σαφείς: Να μην υπερβεί το ένα λεπτό και να μιλάει αγγλικά. Κάλεσε το tvxs (το ΜΜΕ που εργάζεται). Είπε ότι είναι καλά, ζήτησε να υπάρξει επικοινωνία με την οικογένειά της και ρώτησε για την υγεία των υπόλοιπων συναδέλφων της που βρίσκονταν στον «Στολίσκο της Ελευθερίας».

Η επιστροφή…

Η Τετάρτη ήταν εξίσου ατελείωτη ημέρα. Από το πρωί είχε ξεκινήσει η διαδικασία της απέλασης, ωστόσο οι Ισραηλινοί προέβαλαν διαρκώς προσκόμματα. Στο αεροδρόμιο η Κατερίνα οδηγήθηκε για κάποιο διάστημα και πάλι σε ένα μικρό κελί και αυτό… για να είναι πιο άνετη. Λυτρωτική για τους έλληνες ακτιβιστές ήταν η στιγμή που άνδρες και γυναίκες συναντήθηκαν. Η αγωνία είχε λήξει.

Το C-130 της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας, που είχε μεταβεί στο Τελ Αβίβ για να παραλάβει τους 31 έλληνες ακτιβιστές (συν τρεις Γάλλους και έναν Αμερικάνο), ανέβηκε στον αέρα λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Στις 3 το ξημέρωμα της Πέμπτης η ομάδα των ακτιβιστών έφτασε στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ελευσίνας και χάθηκε στις αγκαλιές οικείων και συντρόφων. Ανέμενε αυτή την υποδοχή; «Όχι. Ήταν πολύ συγκινητικό».

- Μετάνιωσες καθόλου για το όλο εγχείρημα;
- Όχι. Εγώ τη δουλειά μου έκανα.
- Θα το έκανες και πάλι; Θα ξαναπήγαινες;
Ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται στο πρόσωπο της. Η απάντηση λες και είναι το πιο αυτονόητο πράγμα του κόσμου.
- Ναι. Αλλά αν το δει αυτό η μάνα μου θα με σκοτώσει!..

Ποιος ήταν ο αντίκτυπος της αποστολής; «Ήταν ένα πολύ σημαντικό εγχείρημα, είχε θετικό αντίκτυπο। Είχε βέβαια το ανθρώπινο τίμημα που είναι τραγικό, δεν αναπληρώνονται αυτές οι ζωές. Νομίζω όμως ότι συντέλεσε στην απομόνωση του Ισραήλ ως ένα βαθμό, στη δημιουργία ενός παγκόσμιου κλίματος αλληλεγγύης. Οι πολίτες ξεπέρασαν τις κυβερνήσεις τους».

Αρχική δημοσίευση στο nooz.gr

Ο πολιτικός Καιάδας

2010-06-07T16:52:00.000-07:00

Ο άλλοτε βουλευτής Δωδεκανήσου Βασίλης Παπανικόλας σε άρθρο του («Περί χρισμάτων», 7 Ιουνίου 2010) με το οποίο πραγματεύεται τη μεταρρύθμιση στον τομέα της αυτοδιοίκησης, με έμφαση στον τρόπο επιλογής των υποψηφίων υπό τις νέες πολιτικές συνθήκες, μεταξύ άλλων γράφει: «Η βαθιά κρίση της ίδιας της πολιτικής, οδηγεί σε αποπολιτικοποίηση την κοινωνία και αλληλοτροφοδοτεί έναν φαύλο κύκλο, από τον οποίο η μόνη ελπίδα εξόδου της είναι να κατανοήσει τις πολιτικοκοινωνικές διεργασίες που συντελούνται αυτό τον καιρό».

Ιδού στην περίπτωση μας μία "φάκα" στην οποία ενδέχεται να πέσουν κάποια παλαιότερα μυαλά της πολιτικής (και δεν το αναφέρω υποτιμητικά τούτο, κυριολεκτικά το εννοώ).

Η κρίση επιταχύνει τις εξελίξεις σε όλες τις εκδοχές της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής. Η ταχύτητα αυτή έφερε αρχικώς αιφνιδιασμό, που με τη σειρά του κατασταλάζει και οδηγεί κατά περιπτώσεις σε πολιτικό μπόλιασμα- μόνο που τη φορά αυτή είναι όντως πολιτικό και όχι κομματικοκεντρικό.

Μέσα στην οικογένεια, σε παρέες, στη δουλειά, ο κόσμος συζητάει για το σήμερα και το αύριο στη σκιά της κρίσης, η οικονομία (ακόμα και δύσκολες περιοχές της- βλέπε spreads) μπήκε - βιαίως, κακά τα ψέματα- στην καθημερινότητα. Συζητά πολιτικά, αγωνιά για το τι θα του ξημερώσει, και –ω του θαύματος!- αναστοχάζεται για λάθη ή επιπόλαιες επιλογές του παρελθόντος. Οι ψευδαισθήσεις καταρρίφθηκαν από την πραγματικότητα και κατέπεσαν. Με κρότο.

Ταυτόχρονα, ο συνδυασμός της οικονομικής δυσανεξίας με τον καταιγισμό αποκαλύψεων και «αποκαλύψεων» για σκάνδαλα τροφοδοτεί την πλήρη απαξίωση του πολιτικού προσωπικού και ουχί της πολιτικής, η οποία αναπόφευκτα πλέον αποτελεί και το μέγιστο ζητούμενο.

Η απαξίωση των πολιτικών που οδήγησαν με τις πράξεις τους (την ανεπάρκεια, τις παραλείψεις, τις μίζες, την τρυφηλότητα, την πελατειακή αντίληψη της πολιτικής, και βάλε…) τη χώρα στη σημερινή της κατάσταση μάλλον δείγμα υγείας είναι και όχι λόγος ανησυχίας.

Ναι μεν ελλοχεύει ο κίνδυνος εμφάνισης ενός «πολιτικού Καιάδα», όπου θα ριχθούν άπαντες συλλήβδην, ωστόσο διανοίγεται πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης με ρεαλιστικούς και όχι κίβδηλους όρους, χώρος ξεκαθαρίσματος της ήρας από το στάρι- κάπου εκεί θα γίνει η αναμέτρηση και θα επιβιώσουν όλοι όσοι αξίζουν και όχι οι ικανοί στην επικοινωνία και τον πολιτικαντισμό. Κάπου εκεί ενταφιάζεται ο Μαυρογιαλούρος, κάπου εκεί αναδιατάσσεται το πολιτικό σκηνικό.

Δεν πρόκειται λοιπόν για αποπολιτικοποίηση, αλλά για ηχηρή αποκομματικοποίηση της κοινωνίας- ίσως το τέλος ενός κύκλου (που αποδείχθηκε εξαιρετικά φαύλος, μεταξύ άλλων). Αν αφήναμε κατά μέρος τα της οικονομίας, ίσως μιλούσαμε για τη μεγάλη ευκαιρία. Δυστυχώς η πραγματικότητα υψώνει τείχη. Και αντί για πολιτική εξέλιξη βιώνουμε κοινωνική κατάθλιψη.

Με τη χώρα στο επίκεντρο της διεθνούς οικονομικής κρίσης, με μνημόνια βίαιης και ασφυκτικής αναδιάταξης του ιδιωτικού και δημόσιου βίου (λέγε με και φτωχοποίηση), με μέτρα τιμωρίας επί δικαίων και αδίκων, ο πολίτης αδυνατεί να δει φως ελπίδας, αντιθέτως εκών άκων οδηγείται στην πολυθρόνα του ψυχαναλυτή, αν καταφέρει να αποφύγει την εντατική (για την τσέπη του, ή ακόμα καλύτερα τη ζωή του).

- Διαβάστε το άρθρο του Β. Παπανικόλα

Aljazeera: Interview with Jamal Elshayyal

2010-06-03T07:29:00.000-07:00

Η μαρτυρία του δημοσιογράφου Τζαμάλ Ελσαγιάλ του Aljazeera για την ισραηλινή επέμβαση σε διεθνή ύδατα και τις συνθήκες κράτησης των ακτιβιστών

Κράτος- παρίας

2010-06-01T17:24:00.000-07:00

Το θέμα του απάνθρωπου αποκλεισμού της Γάζας επανήλθε στη δημοσιότητα διεθνώς. Βιαίως, όπως πάντα. Τη φορά αυτή δεν χρειάστηκαν ούτε οι ερπύστριες των τεθωρακισμένων, ούτε μία Ιντιφάντα. Ένας στόλος μικρών καραβιών με ανθρωπιστική βοήθεια, ο «Στολίσκος της Ελευθερίας», με περίπου 700 τολμητίες ανθρωπιστές στάθηκε ικανός να ταράξει τα αιματοβαμμένα ύδατα του χρονίζοντος Παλαιστινιακού ζητήματος και δη της βαρβαρότητας στη Λωρίδα της Γάζας.

Οι θαρραλέοι ακτιβιστές γνώριζαν ότι δεν πηγαίνουν για κρουαζιέρα. Ήταν έτοιμοι για δυσάρεστες συνέπειες. Αλλά όχι για την έκβαση που πήρε τελικώς η υπόθεση. Ουδείς μπορούσε να υποψιαστεί ότι η σημερινή ηγεσία του Ισραήλ πάσχει από αυτοκτονικό ιδεασμό, ότι θα αποτολμούσε να βάλει ένα ολόκληρο κράτος στη λαιμητόμο της παγκόσμιας κατακραυγής, για να προστατεύσει τον αποκλεισμό της Γάζας και να διατηρήσει ζωντανό το «δόγμα» της εξουδετέρωσης της Χαμάς.

Κι όμως. Πραγματοποίησε καταδρομική επίθεση εναντίον του στολίσκου σε διεθνή ύδατα, δολοφονώντας 9 ακτιβιστές. Και συνέχισε την (επιεικώς) παράλογη τακτική της. Αιχμαλώτισε (και βασάνισε, σύμφωνα με μαρτυρίες) τους επιβαίνοντες, τους απαγόρευσε την επικοινωνία με τον έξω κόσμο, την πρόσβαση σε νομική βοήθεια, χωρίς μάλιστα να μπορεί να αιτιολογήσει επαρκώς το νομικό πλαίσιο πάνω στο οποίο λειτουργούσε. Ήταν παράνομο.

Παράλληλα εξαπέλυσε κατηγορώ, υποστηρίζοντας ότι οι εξαιρετικά εκπαιδευμένοι καταδρομείς του ισραηλινού στρατού… κινδύνευσαν κατά τη διάρκεια της πειρατικής (έτσι είναι) επέμβασης τους από τον «οπλισμό» των ακτιβιστών. Μεταξύ άλλων το υπουργείο Εξωτερικών δημοσίευσε και βίντεο, στο οποίο παρουσιάζονται «φονικά όπλα», όπως σφεντόνες, μπίλιες, σφυριά και σιδερένιοι βραχίονες για ομπρέλες. Φθηνή προπαγάνδα, που προκάλεσε τη χλεύη διεθνώς. Παρεκτός κι αν το Τελ Αβίβ ανέμενε υποδοχή στους από αέρος κομάντος με λουλούδια, ενώ ο στολίσκος έπλεε σε διεθνή ύδατα και δεχόταν επίθεση από στρατό ξένης δύναμης. Ή πάλι, αν όντως πιστεύει ότι ένα τσούρμο ακτιβιστών με μικρά πλοία ερχόταν για να καταλάβει τη χώρα.

Το Ισραήλ με τις αιματηρές επιλογές του πολλαπλασίασε τις καταγγελτικές φωνές. Η κατακραυγή της παγκόσμιας κοινότητας ήταν ηχηρή. Με εξαίρεση τις ΗΠΑ- και τον νομπελίστα Ειρήνης πρόεδρο της- που αρκέστηκαν σε μία χλιαρή αντίδραση, οι περισσότερες χώρες καταδίκασαν απερίφραστα το γεγονός. Ο γγ του ΟΗΕ μάλιστα ζήτησε την άρση του αποκλεισμού της Γάζας, ενώ την απελευθέρωση των ακτιβιστών αξίωσε ο γγ του ΝΑΤΟ.

Το χορό των αντιδράσεων έσυρε η Τουρκία. Από τη μία διότι οι νεκροί ήταν τούρκοι υπήκοοι και το καράβι Μαρμαρά –που δέχθηκε και το ισχυρότερο πλήγμα- ήταν τουρκικό και από την άλλη λόγω των εξαιρετικά αρνητικών σχέσεων που έχουν εσχάτως οι δύο πάλαι ποτέ συμμαχικές χώρες. Η Άγκυρα κινήθηκε δυναμικά εξ αρχής: έφερε το θέμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ (την ίδια ημέρα) και χρησιμοποίησε οξύτατους τόνους κατά του Ισραήλ, με τον Ερντογάν να μιλάει για «κρατική τρομοκρατία» και τον Νταβούτογλου για «πειρατική ενέργεια».

Οι σχέσεις των δύο κρατών και ο ρόλος της Τουρκίας στην περιοχή αποτελούν ένα νέο, αρκετά δύσκολο, κεφάλαιο στην τρέχουσα γεωπολιτική δυναμική και την ανακατανομή θέσεων και σχέσεων στη διεθνή σκακιέρα. Οι Τούρκοι εμφανίζονται λάβροι εναντίον των Ισραηλινών, που με τη δολοφονική τους ενέργεια στη θάλασσα –μάλλον- έβαλαν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των διακρατικών τους σχέσεων με την Τουρκία.

Ένα από τα ερωτήματα που εγείρεται είναι το κατά πόσο το αίμα αυτό θα πάει χαμένο ή όχι. Η υπάρχουσα ηγεσία του Ισραήλ μας προϊδεάζει για το χειρότερο, έχοντας αποδείξει ότι είναι πάντα διατεθειμένη να εκπλήξει δυσάρεστα τους πάντες. Πέραν από την πολεμική επέμβαση στη Γάζα, στις αρχές του 2009, όταν και βομβάρδισε τα πάντα ανηλεώς- ακόμα και κτίριο του ΟΗΕ- επέδειξε παγερή αδιαφορία προς το μεγαλύτερο της σύμμαχο, τις ΗΠΑ, όταν έγιναν εκκλήσεις για τερματισμό του εποικισμού στη Δυτική Όχθη. Όχι μόνο δεν άκουσαν, αλλά συνέχισαν την ημέρα που επισκεπτόταν τη χώρα ο αντιπρόεδρος Μπάιντεν. Και τώρα έβαψε εκ νέου τα χέρια της με αίμα.

Οι ισραηλινές εφημερίδες, στην πλειονότητα τους, άσκησαν δριμύτατη κριτική προς την κυβέρνηση της χώρας. Χαρακτήρισαν αυτούς που έλαβαν την απόφαση της στρατιωτικής επέμβασης «ηλίθιους, άχρηστους και τιποτένιους» και έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου για το μέλλον του Ισραήλ στη διεθνή σκηνή.

Το Ισραήλ έχει χάσει κάθε δίκιο που θα μπορούσε να επικαλεστεί. Συνεχίζει χωρίς καμία νομιμοποίηση τον αποκλεισμό της Γάζας, αδιαφορεί πεισμώνως για το διεθνές δίκαιο και τώρα ενδύθηκε και με το κουστούμι του πειρατή. Μετατρέπεται σταδιακά σε κράτος- παρία, φθάνοντας στο τέλος της πολιτικής εξαργύρωσης του ολοκαυτώματος. Χάνει φίλους και συμπάθεια. Και δημιουργεί κύματα συμπαράστασης προς τα θύματα του. Η διεθνής κοινότητα οφείλει να αξιώσει λύσεις. Άρση του αποκλεισμού στη Γάζα και επίλυση του Παλαιστινιακού. Τώρα.

Υγ: Να με συγχωρείτε για τον προσωπικό τόνο, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Τα άρθρα που δημοσιεύω στο tvxs τα στέλνω με e-mail στην αρχισυντάκτρια του site, την Κατερίνα Κιτίδη. Η Κατερίνα, μαζί με ακόμα δύο συναδέλφους, τη Μαρία Ψαρά και τον Άρη Χατζηστεφάνου είναι κρατούμενοι και μέχρι την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές, παραμένει άγνωστη η τύχη τους. Θέλω να εκφράσω τα σέβη μου και στους τρεις- για το θάρρος τους, τις αντοχές τους, τον τρόπο που υπηρετούν το δημοσιογραφικό λειτούργημα. Αποδεικνύοντας στην πράξη πόσο κενό περιεχομένου, γενικευμένο και άδικο είναι το σύνθημα «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι». Και που δίνουν έμπνευση και δύναμη προς τους άλλους να κοιτάξουν πιο ψηλά, πιο μπροστά από τη μύτη τους- να γίνουν καλύτεροι και μαχητικότεροι.

Μαζί με την επισύναψη του κειμένου και της φωτογραφίας συνήθως γράφω «Καλημέρα Κατερίνα, καλή δύναμη και καλό κουράγιο». Αυτή τη φορά είμαι υποχρεωμένος να στείλω τις ευχές μου από εδώ, με την προσδοκία ότι σύντομα θα είναι κοντά μας.

…της ταιριάζει το πένθος

2010-05-06T18:19:00.001-07:00

Παραμένω άφωνος από την τραγική κατάληξη της πορείας της Τετάρτης (5/5). Δεν ξέρω τι να πω, δεν μου βγαίνει κάτι να γράψω σε άρθρο, αν και με καίει. Προσπαθώ να αφομοιώσω τον καταιγισμό των πληροφοριών- πολλές με υπερβαίνουν, με ξεπερνούν.

Μάλλον είμαστε απαλή γενιά, δεν έχουμε μάθει σε πολεμικές καταστάσεις. Μεγαλώσαμε σε καθεστώς μειωμένης έντασης, σταδιακά κλιμακούμενης, και τώρα το πράγμα είναι δύσκολα διαχειρίσιμο. Πολλές απόψεις παντού- σαν αυτές που επικαλέστηκε ο Άντυ Γουόρχολ. Φανατισμένες, ποτισμένες με ιδεολογικό φαρμάκι, διάσπαρτες, μα εναγώνιες συνάμα. Ένα μάγμα από δίκαιες και άδικες, που αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοεξοντώνονται.

Με λύπη μου συμφωνώ με τη φράση του Κ. Παπούλια: "Η χώρα μας έφτασε στο χείλος της αβύσσου". Λέξεις που στοιχειώνουν το μυαλό μου- διότι παύουν απλώς να διαχέουν λυρισμό, να είναι όμορφα διατυπωμένες λέξεις. Μοιάζουν πραγματικές. Είναι εικόνα του σήμερα.

Τρεις νεκροί εργαζόμενοι. Δολοφονημένοι από εγκληματίες που κραδαίνουν μολότοφ. Τρεις ζωές στο θάνατο, μία χώρα παγωμένη, δυστυχισμένη, φοβική και φοβισμένη- που της ταιριάζει το πένθος.

Με πολίτες οργισμένους από τις αλλεπάλληλες σταγόνες που όχι μόνο ξεχείλισαν το ποτήρι της υπομονής/ανοχής, το θρυμμάτισαν κι' όλας. Και η χώρα περπατά ξυπόλητη στα σπασμένα γυαλιά, ματώνει. Είναι ανέλπιδη.

Γαμώτο. Μία χώρα με Ιστορία αιώνων, ένας τόπος όμορφος μες την ιδιαιτερότητα του, παίζει τώρα ρόλο πρωταγωνιστικό στη διεθνή σκηνή. Με τον πλέον αρνητικό τρόπο. Θύμα του εαυτού της, άθυρμα καιροσκοπισμών.

Μία χώρα που τρώει τα παιδιά της. Διώχνει τα καλύτερα μυαλά της, τιμωρεί αδιάκοπα τους πολίτες της. Που με τη σειρά τους, αθώοι του αίματος ή μικρό-συνένοχοι του κακού, χαμένοι στο συναισθηματισμό τους, περιδεείς στο φως των μελλούμενων, οργίζονται, εκρήγνυνται, αγρεύουν. Μία βάρβαρη χώρα- κανιβαλική... δικαίως και αδίκως μαζί.

Με τον πολιτικό της κόσμο κατώτερο των περιστάσεων. Αλαφιασμένο, συμφεροντολόγο και βοερό μέσα στο Κοινοβούλιο. Και τους πολίτες της έξαλλους, θολωμένους και επιθετικούς έξω από τη Βουλή. Εικόνα τέλους.

Μέρες τώρα προσπαθώ να πρωτοτυπήσω, στύβω το μυαλό μου για να γράψω κάτι το αισιόδοξο. Τίποτα. Να προτείνω κάποια λύση για τη συνέχεια. Τίποτα. Οι καταστάσεις είναι εξαιρετικά άγριες και με ξεπερνούν.

Έσκασε η φούσκα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και γέμισε ο τόπος οδύνη, μπόχα, χρέη και κακό. Αδιανόητο, ασύλληπτο- μολονότι πολλές περιοχές της νέας κατάστασης είχαν από καιρό προβλεφθεί. Είχαν από μόνες τους προειδοποιήσει. Τώρα κάθε πιθανή πρόβλεψη μοιάζει κενή, αβέβαιη, παρακινδυνευμένη. Ευχολόγιο ίσως ή αυτοτροφοδοτούμενη προφητεία. Και με τούτα δεν γράφεις Ιστορία.

Υγ: Μία στάλα αισιοδοξίας: διαπιστώνω ότι τα διεθνή ΜΜΕ άφησαν για λίγο τα spread, τα δημοσιονομικά, τα άψυχα νούμερα και ασχολούνται και με τους ανθρώπους πίσω από αυτά. Βοήθησαν σε αυτό οι κινητοποιήσεις. Μπορεί και να αποτελέσουν σπίθα για γενικότερο ξεσηκωμό- εκτός συνόρων. Εναντίον της αδικίας των αριθμών και του χορού των τεράτων τους.

Είναι όλοι Έλληνες, με τον τρόπο τους

2010-04-27T17:10:00.000-07:00

Το σίγουρο είναι ότι σώθηκαν τα κλισέ για την κρίση και τις καθημερινές ραγδαίες (κυριολεκτικά, όμως) εξελίξεις. Οι ταχύτητες είναι δαιμονιώδεις και- όπως απεδείχθη- ουδείς μπορεί να τις παρακολουθήσει. Πλην των ενορχηστρωτών τους: των αγορών. Και από την άλλη ο πολιτικός κόσμος- σε ομόκεντρους κύκλους που ανοίγουν από τα ενδότερα-, με πυρήνα την Αθήνα και ακολούθως τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, την Κομισιόν και την ΕΚΤ, βιώνει μία βαρύτατη ήττα. Με θύματα τους πολίτες. Και πρώτους εμάς τους Έλληνες…

Στο απόγειο του πρώτου κύματος της κρίσης- της χρηματοπιστωτικής- πολλοί (ο γράφων μεταξύ άλλων) βιάστηκαν να μιλήσουν για το τέλος του απολύτως ελεύθερου καπιταλισμού. Υπήρχε η φιλοδοξία ότι το πάθημα θα γινόταν μάθημα. Αλίμονο… το τέρας που εξέθρεψαν επί χρόνια οι λογής κυβερνήσεις του δυτικού κόσμου επέδειξε αντοχές, αναγεννήθηκε με κρατική «αιμοδοσία» και παίρνει εκδίκηση από τους σωτήρες του.

Η Ελλάδα είναι το πρώτο μεγάλο θύμα σε αυτή την κρίση του κρατικού χρέους. Φταίμε διότι επί χρόνια ανεχθήκαμε κυβερνήσεις βλαπτικές για το δημόσιο συμφέρον- που υποθήκευαν διαρκώς το μέλλον χάριν του πρόσκαιρου πολιτικού οφέλους. Και οι πολίτες (μεγάλο μέρος, έστω) έπαιξαν το παιχνίδι τους, σε μία αγαστή συμμαχία πελατειακού χαρακτήρα. Έτσι δομήθηκε το σύστημα της μεταπολίτευσης- έτσι εξεμέτρησε το ζην, τραβώντας στο κενό το σύνολο. Το πολιτικό σύστημα βιώνει την οδυνηρή του ήττα. Η οδύνη ωστόσο είναι μεγαλύτερη για τους πολίτες. Αυτοί πληρώνουν το μάρμαρο.

Το ότι στο προσκήνιο βρίσκεται η Ελλάδα, ενδέχεται να είναι (και) συμπτωματικό. Εμάς βρήκαν μπόσικους- τη χώρα μας μαστιγώνουν. Μαζί με πρόθυμους βασανιστές- παπαγαλάκια, που για λύση στη δυστυχία προτείνουν ακόμα μεγαλύτερη οικονομική δυσανεξία: με ύφεση, επισφάλεια και ανεργία. Ένα εποικοδόμημα κοινωνικής κατάθλιψης.

Στα μέσα του πρώτου κύκλου της κρίσης, οι πλούσιοι της Γης, οι G20, συναντήθηκαν επειγόντως στο Λονδίνο για να βρούνε λύση. Μέρκελ και Σαρκοζί υπερθεμάτιζαν υπέρ της δημιουργίας κανονιστικού πλαισίου για τη χαλιναγώγηση των αγορών. Στα χαρτιά το πέτυχαν. Στην πραγματικότητα η αποτυχία τους είναι εκκωφαντική και ο πρώτος κρότος ακούστηκε στη δημοσιονομικά διάτρητη Ελλάδα.

Η ΕΕ ανήκει στην ομάδα των ηττημένων. Δυσκίνητη και δυσκοίλια. Απέδειξε ότι τα οράματα του παρελθόντος για πολιτική ένωση κοσμούν μόνο τα «κάδρα» της αφήγησης όσων εκπόνησαν τα αρχικά σχέδια να φέρουν την Γηραιά Ήπειρο πιο κοντά, προκειμένου να λειτουργήσουν ανασχετικά προς ένα μελλοντικό όλεθρο, παρόμοιο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι επίγονοι φάνηκαν εξαιρετικά μικροί- πολιτικοί νάνοι. Ρίχνουν το βάρος στα εσωτερικά και αφήνουν την (περιφερειακή) πυρκαγιά να γιγαντώνεται. Όταν οι ίδιοι έχουν το ρόλο του εμπρηστή: Με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να χορηγεί πάμφθηνα δάνεια στις τράπεζες, που με τη σειρά τους δανείζουν πανάκριβα τα κράτη. Με αεράτους σύμμαχους τους οίκους αξιολόγησης- που προβλέπουν ό,τι ζητήσει ο πελάτης- και ορντινάντσα τους τα κράτη.

Με την «ατμομηχανή» του Οργανισμού, τη Γερμανία, να απολαμβάνει τα πλεονάσματα που κέρδισε από το κοινό νόμισμα (…τα ελλείμματα του νότου), να κωλυσιεργεί σχεδόν ύποπτα στις διαδικασίες (με ένα ευρώ στην κατηφόρα…) και να παραδίδει μαθήματα καλβινιστικής ηθικής, την ώρα που από την πίσω πόρτα πουλούσε όπλα σε καταχρεωμένες χώρες και… λάδωνε τη μηχανή της επέκτασης των επιχειρηματικών της κολοσσών. Και όλα αυτά, τη στιγμή που ένας στους πέντε Γερμανούς ζει στα όρια της φτώχειας.

Ο κίνδυνος της… μόλυνσης και άλλων κρατών από τον «ιό της Ελλάδας» είναι υπαρκτός. Ο «Δρ. Καταστροφή», Νούριελ Ρουμπίνι, εκτιμά ότι «η κρίση του κρατικού χρέους θα επιδεινωθεί και οι κερδοσκόποι της αγοράς ομολόγων ενδέχεται να στραφούν σε ακόμη μεγαλύτερες οικονομίες, όπως αυτές των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας, αφού "σαρώσουν" τα ευάλωτα ευρωπαϊκά κράτη».

Η εξέλιξη κινητοποίησε τις ελίτ στην τελευταία στροφή. Ήδη, όμως, υπολείπονται στην κούρσα με τους κερδοσκόπους- σε σημείο που μοιάζουν απλό παρακολούθημα. Και προτείνουν- ως αναπόφευκτες- αποτυχημένες θεραπείες- σοκ, που αποτέλεσμα έχουν (διαχρονικά) την εξαθλίωση των ήδη καθημαγμένων οικονομικά πολιτών.

Στην Ισπανία η ανεργία ξεπέρασε το 20%, η Πορτογαλία είναι ο επόμενος αδύναμος κρίκος, η Ιρλανδία βιώνει σκληρή λιτότητα, ενώ στη σειρά μπαίνει και η Ιταλία. Θέμα δημόσιου χρέους ανοίγει στη Βρετανία, ενώ και οι λοιπές ευρωπαϊκές χώρες δεν έχουν επουλώσει τα τραύματα που άνοιξαν οι μαζικές απολύσεις-«λύση» από το προηγούμενο κύμα της κρίσης. Και από δίπλα οι χώρες του πάλαι ποτέ ανατολικού μπλοκ, που ποτέ δεν κατάφεραν να μπουν στο παιχνίδι. Θύματα μεγάλα σε όλες αυτές τις περιπτώσεις οι πολίτες. Στην Ευρώπη των «27» υπάρχουν 85 εκατομμύρια φτωχοί. Είναι όλοι Έλληνες, με τον τρόπο τους.

Τα ζόμπι του νέο-φιλελευθερισμού πανηγυρίζουν. Χρόνια τώρα βρίσκουν πρόθυμους ηλίθιους ή συμπαίκτες (με το αζημίωτο) σε σημαντικές κυβερνήσεις. Που αδιαφορούν για τους πολίτες- δεν αντιλαμβάνονται ότι η αθλιότητα θα γεννήσει αντιδράσεις σκληρές.

Με την κοινωνική συνοχή να διαρρηγνύεται, τον αριθμό των ανέργων και των «απασχολήσιμων» να αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο, τους πλούσιους να πλουτίζουν περισσότερο και τις κυβερνήσεις να καθεύδουν- όταν δεν προκρίνουν μέτρα λιτότητας για να… σωθούν, τιμωρώντας αυτούς που δεν φταίνε.

Για πόσο ακόμα; Προς το παρόν οι αγορές έχουν το πάνω χέρι. Ο Ρουμπίνι σημειώνει: «Γίνεται λόγος πολύς για καλύτερο ρυθμιστικό πλαίσιο και εποπτεία του χρηματοοικονομικού συστήματος αλλά ο χρηματοοικονομικός κλάδος έχει επανέλθει στις συνήθεις πρακτικές του. Οικοδομεί μόχλευση, εμπλέκεται σε επικίνδυνες επενδυτικές πρακτικές και ανταμείβει με ανάρμοστα μπόνους στελέχη και τρέιντερς, ενώ αντιδρά οργανωμένα στην εφαρμογή καλύτερου ρυθμιστικού και εποπτικού πλαισίου».

Όπως τονίζει σε ένα πρόσφατο άρθρο του ο Ιγκνάσιο Ραμονέ, το ίδιο το ΔΝΤ είχε υποστηρίξει στις 17 Μαρτίου ότι «αν δεν μεταρρυθμιστεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα, θα υπάρξουν κοινωνικές εξεγέρσεις». Κατά πως φαίνεται οι κυβερνήσεις έριξαν λευκή πετσέτα. Λύση τεκτονικού χαρακτήρα μπορούν να δώσουν μόνο οι πολίτες. Στο σύνολο τους. Πανευρωπαϊκά.

Η ταπεινωμένη Δημοσιογραφία

2010-04-14T16:52:00.000-07:00

Δεν είχε δα ατονήσει το ιδιαιτέρως προσβλητικό σύνθημα για την πλειονότητα των εργαζομένων στον Τύπο: «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι». Ακουγόταν, αλλά όχι τόσο στεντορείως. Τώρα επέστρεψε στην επικαιρότητα και δη με κρότο. Βγαλμένο από ριπές Καλάσνικοφ, εκρήξεις αμμωνιοδυναμίτιδας και… «επίσημες» διαρροές από την ΕΛ.ΑΣ. Με τις υγείες μας…

Ούτε κι’ όλας εκπλήσσει ο (τηλεοπτικός κατ’ εξοχήν) τρόπος κάλυψης της σύλληψης των έξι που κατηγορούνται για συμμετοχή στον «Επαναστατικό Αγώνα» και της εν γένει εξάρθρωσης της οργάνωσης. Η στάση των τηλεοπτικών δελτίων είναι γνωστή, σαφής, αντί-δεοντολογική, παρέχουσα υλικό για εκπομπές σάτιρας. Κι όμως αυτοί έδωσαν τον τόνο, τροφοδότησαν την απαξία και το υβρεολόγιο προς το σύνολο του Τύπου.

Κρίσεις με ύφος καρδιναλίου και θέαμα- εντυπωσιακό υλικό για την κάμερα. Από τύπους με αλεξίσφαιρα, πομπές με θωρακισμένα οχήματα, σπίτια με καλαμωτές (που εύκολα αποκαλούνται γιάφκες), βιβλιοθήκες με «περίεργα» βιβλία (για να δέσει το ρεπορτάζ). Με δηλώσεις από γείτονες που δεν λένε τίποτα ουσιώδες, με εικόνα... και αδιαφορία για το τεκμήριο της αθωότητας.

Και μπόλικη παπαγαλία. Στοχευμένες διαρροές από την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία που βαφτίζονται «πληροφορίες» ή «πηγές» και παρουσιάζονται αμάσητες και αδιασταύρωτες με την ικανοποίηση του… αποκλειστικού ρεπορτάζ (που το ίδιο ταυτοχρόνως υπάρχει ως «πηγή» και στα λοιπά Μέσα). Μέχρι και ψευδείς ειδήσεις- όπως για το δήθεν τηλεφώνημα λίγο πριν από την έκρηξη στα Κάτω Πατήσια- για τις οποίες ουδέποτε υπήρξε διορθωτικό ρεπορτάζ ή σχόλιο.

Τροφή για μικροαστούς, τους «πελάτες μας»- αυτούς που έχουν «μάθει» να δέχονται εύκολα και αμέριμνα ό,τι παρουσιάζεται και να το εκλαμβάνουν σαν είδηση. Από το… εθνικό τσοντό-dvd, μέχρι την εξάρθρωση μίας τρομοκρατικής ομάδας.

Κάπως έτσι η δημοσιογραφία ως επάγγελμα- και λειτούργημα συνάμα- βυθίζεται στον Καιάδα της ανυποληψίας. Σε δημοσκόπηση που είχε γίνει στη Γαλλία, στα μέσα της δεκαετίας του 90, η δημοσιογραφία βρισκόταν μόλις μία θέση πάνω από τα δύο πιο αναξιοπρεπή επαγγέλματα: την πορνεία και την πολιτική. Στη σημερινή Ελλάδα- δυστυχώς- σε μία αντίστοιχη δημοσκόπηση η πορνεία ενδεχομένως να μην χωρούσε στη λίστα. Οι δύο τελευταίες θέσεις μάλλον είναι καπαρωμένες.

Υγ: Κάποια χρόνια ήδη στο χώρο γνωρίζω από την καλή και την ανάποδη ότι είναι αρκούντως (σε βαθμό ασφυξίας ενίοτε) δύσκολο να γράφεις/ψάχνεις τις ειδήσεις όπως τις αντιλαμβάνεσαι χωρίς να ντρέπεται η ψυχή σου. Δυστυχώς δεν συμβαίνει διότι χίλιοι μύριοι παράγοντες το επιβάλλουν αλλιώς: Εξυπηρέτηση συμφερόντων από τα ΜΜΕ και κάτι σαν ομερτά (για να επιβιώσουμε βρε αδερφέ…) από τους δημοσιογράφους- με την ανάλογη διαβάθμιση ρόλων ασφαλώς.

Για τους δημοσιογράφους αυτό σημαίνει ότι είτε φοράς τη στολή του βασιλικότερου του βασιλέως είτε αυτολογοκρίνεσαι όσο αντέχεις. Το δεύτερο είναι πιο τίμιο. Δεν είναι όμως σωστή δημοσιογραφία. Λίγοι αντέχουν, ελάχιστα τα Μέσα στα οποία μπορείς να την ασκήσεις. Το διαδίκτυο- προς το παρόν- άνοιξε προνομιακό πεδίο, μολονότι έχουν εμφιλοχωρήσει δηλητηριώδη ζιζάνια.

Υγ2: Προ ημερών ομάδα αντιεξουσιαστών κατέλαβε για δύο ώρες τα γραφεία της ΕΣΗΕΑ προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για τον τρόπο κάλυψης της είδησης για την εξάρθρωση του Επαναστατικού Αγώνα. Κάποιοι εξ αυτών έσβησαν με σπρέι το ρητό του ελβετου φιλέλληνα Ιωάννη Ιάκωβου Μάγερ: «Η δημοσίευσις είναι ψυχή της Δικαιοσύνης». Σημειολογικά συνιστά τη μεγαλύτερη ταπείνωση του κλάδου.

Πεθαίνοντας στην Αθήνα

2010-03-29T18:09:00.001-07:00

Ζούμε σε μία χώρα που ποτέ δεν πρόκειται να ισχύσει η φράση «τα είδαμε όλα»- μία χώρα που βιώνει περισσότερο χάος από όσο μπορεί να καταναλώσει. Μία βαθιά άρρωστη χώρα, που αφειδώλευτα προσφέρει μαύρες ειδήσεις, χωμένη στο καβούκι της- χώρα σε κρίση.

Εκεί όπου οι βόμβες ενίοτε σκοτώνουν της Γης τους κολασμένους και όχι μόνο... τους κάδους απορριμμάτων. 15χρονος αφγανός πρόσφυγας νεκρός. Η αδερφή του, 11 ετών, τυφλή. Η μάνα τους, ρακοσυλλέκτης σε μία διεφθαρμένη δυτική χώρα, είδε τα παιδιά της να ματώνουν στην Αθήνα και όχι στο Αφγανιστάν- απ’ όπου έφυγε για να τα προστατεύσει από τις βόμβες.

Μία βαθιά αρρωστημένη κοινωνία από τα πάνω ως τα κάτω, έχει μάθει να ανέχεται, να κουκουλώνει, να χώνεται στη λήθη, να αποχαλινώνεται με την ατιμωρησία και στο τέλος να αποχαυνώνεται με πολιτικαντισμούς και (ιδεολογικές…) μπούρδες.

Πέθανε ένας 15χρονος κολασμένος γιατί ήταν δίπλα μας και δεν τον βλέπαμε, διαμελίστηκε το κορμί του γιατί κάποιοι κτήνη έβαλαν βόμβα. Διότι ως κοινωνία ξεπεράσαμε τον πάτο, ξύνουμε την επιφάνεια για να βουτήξουμε πιο βαθιά στο βόρβορο.

Όσο κι αν μοιάζει ως αδόκητος χαμός, ήταν προσχεδιασμένος από τα πράγματα. Το σκηνικό στήθηκε σε μία περιοχή σε παρακμή, ένα γκέτο μοντέρνων αθλίων, μία ζώνη εγκληματικότητας (πασίγνωστη σε όλους) κάτω από τη μύτη της ΕΛ.ΑΣ.

Είχε ως θύματα ζωντανούς- νεκρούς, που από νωρίς τους σκότωσαν την αξιοπρέπεια, τους απαγόρευσαν να είναι άνθρωποι- και έτσι αναζητούσαν μοίρα και τροφή στα απορρίμματα μίας αφιλόξενης πόλης. Και ως θύτες ανεγκέφαλους που παίζουν με βόμβες επικαλούμενοι ιδεολογίες (από όποια ακραία απόχρωση ή αφετηρία), φαιές «επαναστάσεις», «πολιτικά» παραληρήματα- με αλαζονική βεβαιότητα για το «ασφαλές» της δράσης τους, σχετική σιγουριά της ατιμωρησίας και της κοινωνικής ανοχής/αδιαφορίας.

Σε δεύτερο (και αβανταδόρικο) ρόλο, πολιτικάντηδες ανίκανους, αμετροεπείς, καρικατούρες, που παίζουν θέατρο εκφράζοντας αποτροπιασμό- που δηλώνουν ότι δεν θα ανεχθούν (αυτά που έχουν ήδη συμβεί…). Που ενώ έχουν τόσα συμβάντα ως παραδείγματα δράσης, βρίσκουν «λύση» στην επικοινωνιακή τακτική και στο θέαμα. Ένας πολιτικός κόσμος που αντί να δει το πρόβλημα, απαντά με υποσχετικά κλισέ, ψηφοθηρεί, κολλάει στο δέντρο του «εγώ», χάνοντας τη μεγάλη εικόνα: το δάσος με τους ανθρώπους που κάποια μαύρη μοίρα έκανε πρόσφυγες.

Σε ρόλο κράχτη, τους δημοσιογράφους- άκριτους παπαγαλίζοντες: από τα τσιράκια της Ασφάλειας μέχρι αυτούς που ανακυκλώνουν κάθε τρομοκρατική-«ιδεολογική» παραζάλη για να πουλήσουν, να δημιουργήσουν κλίμα και να καλλιεργήσουν το έδαφος για… ατέρμονη κουβέντα και μόνο.

Και για θεατές, μία διχασμένη, αδιάφορη και σε κρίση κοινωνία. Με ανθρώπους που έχουν απεμπολήσει το δικαίωμα του πολίτη, που πιτσιλίζουν αλλήλους με τα λασπόνερα της διαφθοράς, που ασπάζονται το δόγμα «ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν», βουτηγμένοι στην αγένεια του απόκοσμου ατομοκεντρισμού τους- νταήδες της πεντάρας, κοινωνικά απροσάρμοστους, πνευματικά λίγους. Και πάντα με άποψη (εννοείται με ιδεολογικό επίχρισμα!) και μίσος για όσα δεν καταλαβαίνουν.

Αυτό είναι και μόνο. Όλα τα άλλα ανήκουν στη σφαίρα της ντροπής. Και όποιος έχει έστω ψήγματα ανθρωπιάς μέσα του καλό θα ήταν να βουρκώσει για αυτό τον τραγικό θάνατο.

Υγ: Ζούμε άραγε τους τελευταίους σπασμούς του κτήνους; Η λογική απαντά θετικά. Η παράλογη Ελλάδα μας δίνει το δικαίωμα να φοβόμαστε και για άλλα, χειρότερα.

Η χώρα που έβλεπε τα κοράκια να πετούν

2010-03-16T17:30:00.000-07:00

Οι εξελίξεις στο πρώτο τρίμηνο του έτους είναι ραγδαίες- κατά διαστήματα υπερέβησαν τους πάντες. Την ίδια την κυβέρνηση, τα ΜΜΕ και τους πολίτες. Πριν καθίσει ο κουρνιαχτός, νέες σελίδες προκύπτουν στην υπόθεση «ελληνική κρίση». Δυσκολοχώνευτη περίπτωση, αν μη τι άλλο.

Τα διεθνή ΜΜΕ μπορεί να μας έβγαλαν εν πολλοίς από τα πρωτοσέλιδα, πλην όμως αφιερώνουν χώρο στις «μέσα σελίδες». Η δημοσιονομική κρίση της χώρας μας παραμένει καυτό θέμα: ξύνει πληγές, βγάζει διακρατικά άπλυτα στη φόρα, ανοίγει ρήγματα σε παραδοσιακούς «άξονες», φέρνει οργανισμούς και συμμαχίες προ των ευθυνών τους.

Είναι κωμικοτραγικό. Από εκεί που πολλοί υποστήριζαν ότι έχουμε γίνει διεθνής περίγελος, ξάφνου μας δίνουν ρόλο ακόμα και καταλύτη για αλλαγές στο ούλτρα γραφειοκρατικό- μονεταριστικό οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μας θεωρούν ακόμα και ιμάντα αλλαγών στην αρχιτεκτονική της διεθνούς οικονομίας.

Ο πρωθυπουργός πραγματοποίησε ένα μαραθώνιο ταξίδι διπλωματίας. Οι επαφές κρίθηκαν θετικές, ακούστηκε ότι «έξω πάμε καλά». Μέσα όμως; Διότι μπορεί το πρωτεύον διακύβευμα για την κυβέρνηση να είναι ο δανεισμός με θεμιτούς όρους, αλλά για τους πολίτες βασικό μέλημα αποτελεί ακόμα και ο επιούσιος.

Το πρώτο κύμα των αντιδράσεων στα μέτρα πέρασε σχετικά αναίμακτα. Είναι όμως ακόμα η αρχή. Στους δρόμους κατέβηκαν- μάλλον- οι «συνήθεις ύποπτοι», μιας και ο μέσος Έλληνας συνήθως αφήνει τη ραστώνη του καναπέ για άλλα «φλέγοντα» θέματα, όπως οι ποδοσφαιρικές επιτυχίες, ο επιτάφιος ή για να αγοράσει dvd. Ενδεχομένως βέβαια να προσδοκά σε κάτι καλό ή απλώς να μην πήρε χαμπάρι.

Η κουβέντα για τα μέτρα μπήκε σε όλα τα σπίτια και αυτό στα θετικά των ημερών πιστώνεται. Από σκάνδαλα και λοιπές λαμογιές, η μέση ελληνική οικογένεια άρχισε να μιλάει για πολιτική. Να μετράει το βαλάντιο της, να ζυγίζει τις δυνατότητες της και να κρίνει τις επιλογές της (μάλλον συναισθηματικά, είναι η αλήθεια, αλλά κι αυτό θεμιτό είναι). Να επιδιώκει κάτι καλύτερο, βουτηγμένη στο άγχος της.

Πολλά από τα μέτρα είναι άδικα προς όλους. Κατ΄ αρχάς επιτείνουν το φόβο σε μία μεγάλη μερίδα πολιτών που προτού ξεσπάσει η κρίση τα έβγαζε πέρα δύσκολα (στο 20% ανέρχεται το ποσοστό των πολιτών που απειλείται από τη φτώχεια, σύμφωνα με Εθνική Στατιστική Υπηρεσία με στοιχεία του 2008).

Στα 832.975 νοικοκυριά που βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχειας, προστίθεται η αγωνία της μεσαίας τάξης, η οποία ζούσε με σχετική αξιοπρέπεια (με δανεικά…), μα τώρα νιώθει ήδη το πρώτο σύγκρυο. Η αγορά κινδυνεύει να «παγώσει». Όλοι αυτοί καλούνται να πληρώσουν το μάρμαρο μίας κρίσης, για την οποία η ευθύνη τους είναι εξαιρετικά μικρότερη από το αυτά που θα επωμισθούν.

Το στοίχημα της κυβέρνησης σε τούτη τη φάση δεν μπορεί να είναι άλλο από το παλιό καλό σύνθημα: «Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη». Δεν μπορεί να προσμένει κοινωνική ειρήνη, εάν δεν κληθούν να πληρώσουν το μερίδιο που τους αναλογεί και με τη μέγιστη αυστηρότητα όλοι όσοι τόσα χρόνια ηγεμόνευσαν/πλούτισαν με δόλιες μεθόδους- αυτοί δηλαδή που κατά πολύ οδήγησαν την κατάσταση στο γκρεμό. Και σε αυτούς οφείλει να είναι άτεγκτη και όχι διπλωματική- αλλιώς αντί για το «αλλάζουμε» πάμε αναπόφευκτα στο «βουλιάζουμε».

«Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς ελπίδα»: ο πολίτης για να αντέξει χρειάζεται και φως στην άκρη του τούνελ: Σαφήνεια στις διατυπώσεις και τις εξαγγελίες (όχι άλλα ήξεις- αφήξεις), χρονοδιάγραμμα λήξης του συναγερμού, και πάνω απ’ όλα μέτρα ανάπτυξης και προοπτικής σε όλες τις κατευθύνσεις- μέτρα θετικά.

Χωρίς αυτά, ο φαύλος κύκλος της ύφεσης και της οπισθοδρόμησης θα είναι το νέο πεδίο πάνω στο οποίο θα κινηθεί η χώρα, ασφυκτιούσα από τα φαινόμενα παρακμής του παρελθόντος, που όλο θα θεριεύουν. Και τριγύρω της κοράκια (εγχώρια και αλλοδαπά) με ποικίλες χρωματικές αποχρώσεις να κανιβαλίζουν ό,τι απέμεινε.

Εικονικό χειρουργείο σε καιρούς οργής

2010-03-02T17:10:00.000-08:00

Ένα μαύρο πέπλο μιζέριας απλώνεται πάνω από τη χώρα, μία απελπισία με βάθος- καφκική ατμόσφαιρα. Η Ελλάδα παραμένει η αρνητική πρωταγωνίστρια στις στήλες του διεθνούς Τύπου και η κυβέρνηση παίρνει μέτρα-σοκ για να μαζέψει το έλλειμμα, σε μία επιχείρηση εξευμενισμού των αγορών προκειμένου να δώσει δανειακή ανάσα ζωής. Να ανακτήσει τη χαμένη αξιοπιστία- νομοθετώντας (εν είδει τιμωρίας) επί δικαίων και αδίκων.

Ο σκληρός πυρήνας της Ευρώπης αμφιταλαντεύεται ως προς την αντίδραση του- διερωτάται αν πρέπει να δείξει αλληλεγγύη (έμπρακτη) ή αν ακολουθήσει τη λογική της τιμωρίας για τα «κακά παιδιά του νότου». Και νουθετεί ωσάν να ήταν πλήρως αμέτοχος του δράματος- δεν γνώριζε τίποτα για το φόνο, δεν έβαλε το πιστόλι στο χέρι του αυτόχειρα…

Η εικόνα της Ελλάδας στην αυγή της 2ης δεκαετίας του 2000 έχει σκοτεινές αποχρώσεις. Το πολιτικό σύστημα όπως το γνωρίζαμε από τη μεταπολίτευση και μετά εξεμέτρησε το ζην. Πέθανε στις συνειδήσεις της πλειονότητας των πολιτών και το κοινωνικό μάγμα που έχει παραχθεί είναι εξαιρετικά εύφλεκτο.

Οι πολιτικές ελίτ διαχειρίστηκαν την εξουσία με τρόπο αν όχι πάντα εγκληματικό, τουλάχιστον ανεπαρκή. Ορισμένες φορές με πεισμώδη μονομέρεια, άλλες με πυξίδα τη γκλίτσα του μεγαλοτσιφλικά. Γέννησαν κουλτούρα και νοοτροπία νεοπλουτισμού, θολή λάμψη, κίβδηλο τίποτα που θέριευε αδιάκοπα. Έθρεψαν φαινόμενα ατομικισμού, αδιαφορίας για το διπλανό, τη λογική της καβάτζας και του λαμόγιου- λέξεις που ίσως μόνο στο ελληνικό λεξιλόγιο συναντά κανείς.

Έκαναν μότο τη φράση «ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν- αρκεί να είσαι δικό μας παιδί». Δημιούργησαν μαύρες τρύπες, τροφοδότησαν την κομματοκεντρική συντεχνιακή αντίληψη του δικαίου, κολύμπησαν στα ποτάμια του ψεύδους, χάρισαν ασυδοσία σε τράπεζες και μεγάλες επιχειρήσεις, νταλαβερίστηκαν στο σκοτάδι με επιχειρηματικούς κολοσσούς, ανέδειξαν σε θέσεις ευθύνης «τρωκτικά» (δικά μας όμως…), στελεχώθηκαν από πολιτικούς θλιβερούς, χωρίς γενική αντίληψη του κόσμου που τρέχει, αλλά «τρεχαλητές» του αγίου κόμματος. Και περιχαράκωσαν την ατιμωρησία τους με άσυλο εξοργιστικό.

Η κουλτούρα αυτή διαχύθηκε από τα πάνω προς τα κάτω. Δημιούργησε πολίτες που ανερυθρίαστα ή επειδή «δεν γίνεται αλλιώς» ή «έτσι γίνεται» καπηλεύονταν την ίδια τους την πατρίδα, έκλεβαν από τον εαυτό τους, ζούσαν πάνω από τις δυνάμεις τους, με φρούδα όνειρα, χωρίς ίχνος συλλογικής συνείδησης, με απούσα κάθε λογική του πολίτη.

Είναι ο Έλληνας που κατά τη διάρκεια του 2008 δαπάνησε 800 εκ. ευρώ σε φακελάκια και λοιπά γρηγορόσημα- κυρίως σε δημόσιες υπηρεσίες που δεν έχουν τα στοιχειώδη (μηχανοργάνωση φερ΄ ειπείν) και βασανίζουν (αν δεν βιάζουν ψυχικά) όποιον συναλλάσσεται μαζί τους. Είναι αυτός που κλείνει το δρόμο στον άλλο (γενικώς και ειδικώς), που κανιβαλίζει τους συμπολίτες του, διότι «οι καιροί είναι δύσκολοι», αντί να κοιτάξει πως θα βρουν από κοινού λύση. Φαύλος κύκλος.

Η Ελλάδα βρίσκεται στην κρισιμότερη καμπή της σύγχρονης Ιστορίας της. Λάθη και παραλείψεις μοιάζουν με διάθεση αυτοχειριασμού. Τα βλέμματα όλου του πολιτισμένου κόσμου είναι πάνω μας και η πιθανότητα βύθισης του σκάφους ενδέχεται (αν δεν είναι σίγουρο) να προκαλέσει (ακόμα και) παγκόσμιο οικονομικό όλεθρο (όπως τουλάχιστον οι ειδικοί υποστηρίζουν).

Ο «Έλληνας» έχει μπει σε ένα διεθνές εικονικό χειρουργείο: Εκεί, με το σώμα ανοικτό, όλες οι πασίγνωστες στους εδώ παροικούντες κακοδαιμονίες και παθογένειες είναι σε κοινή θέα. Το τέλος της μεταπολίτευσης- όπως τη γνωρίζαμε- έρχεται με κρότο δυνατό. Τυχόντα λάθη ή (άλλες) χαμένες ευκαιρίες θα προκαλέσουν οργή ανείπωτη. Όχι πως δεν είναι ήδη παρούσα. Μόνο που τη φορά αυτή στην πρώτη γραμμή θα μπουν οι ανιδιοτελείς…

Η χώρα της ατιμωρησίας (… κάνει διεθνή καριέρα)

2010-02-15T15:56:00.000-08:00

Οφείλουμε να το παραδεχθούμε. Τόσα πρωτοσέλιδα η χώρα μας δεν είχε ούτε καν κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι άτυχοι που έχουν τη συνήθεια να παρακολουθούν τακτικά τα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης ενδεχομένως βρίσκονται ένα βήμα πριν από τον αυτοκτονικό ιδεασμό ή έστω την κατάθλιψη. Διότι η Ελλάδα για μήνες τώρα φιγουράρει στις πρώτες σελίδες- αμέτρητα τα ρεπορτάζ και οι αναλύσεις, όλα με διόλου κολακευτικό περιεχόμενο.

Με κάποια υπερβολή ενίοτε- ίσως με δόσεις αδικίας και κυνισμού, τα κείμενα των ξένων μέντια δεν παρουσιάζουν ψευδή στοιχεία. Άλλοι το έκαναν αυτό, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή η χώρα μας να είναι ο παγκόσμιος περίγελος.

Προς ημερών έλαβα ηλεκτρονικό μήνυμα από ιάπωνα φίλο μου που εργάζεται στο Ντουμπάι (…στο Ντουμπάι). Αφού με ενημέρωσε ότι διάβασε ρεπορτάζ για την Ελλάδα, αναρωτιόταν εάν είμαι καλά και πως επιβιώνω στην Αθήνα. Λογική αντίδραση. Τα ίδια είχα ρωτήσει όταν το Ντουμπάι βρισκόταν στην επικαιρότητα για την οικονομική του κατάρρευση…

Στη διάρκεια του Δεκεμβρίου του 2008, όταν η χώρα γνώριζε πρωτοφανείς αντιδράσεις και οι δρόμοι έπαιρναν φωτιά, πάλι βρεθήκαμε στα πρωτοσέλιδα του διεθνούς Τύπου. Πολλοί τότε είχαν εκτιμήσει ότι για να καταλάβεις τι συμβαίνει εδώ, πρέπει να διαβάσεις τους ξένους- έβλεπαν το θέμα πολιτικά (και ουχί κομματικά), άπλωναν στις αναλύσεις τους τη μεγάλη εικόνα, απαγκιστρωμένοι από τους εγχώριους δογματισμούς και απαλλαγμένοι από τα εσωτερικά μας πάθη: από τη λεγόμενη... ελληνική ιδιαιτερότητα.

Τώρα οι αναλύσεις ποικίλουν. Τα περισσότερα άρθρα/ρεπορτάζ τοποθετούν τα γεγονότα στην πραγματική τους διάσταση (όσο σκληρή κι αν είναι- δικαίως), ενώ υπάρχουν και έτερα –ειδικά από εφημερίδες σημαιοφόρους της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας- τα οποία σχεδόν παραγοντίζουν εναντίον της χώρας, εύχονται να βουλιάξει ή- έστω- επιδεικνύουν χαιρεκακία απροκάλυπτη. Οι ναυαρχίδες του διεθνούς καπιταλισμού, με ύφος δασκάλου της ενδοχώρας στη δεκαετία του ’60, μας ψέγουν λυσσαλέα, τα κείμενα και ο τρόπος παρουσίασης θυμίζουν ανελέητο μαστίγωμα, ωσάν η Ελλάδα να είναι ο υπαίτιος για έναν επερχόμενο Αρμαγεδδώνα. Και επειδή μάλλον δεν συμβαίνει αυτό, ο στόχος τους είναι άλλος: λέγεται κοινό νόμισμα.

Από τα κείμενα των διεθνών ΜΜΕ μπορούμε να διδαχθούμε πολλά. Προβάλλουν τα διαχρονικά μας λάθη, κι ένα εξ αυτών είναι η δεδομένη ατιμωρησία των υπαιτίων, ως άλλο εθνικό κεκτημένο. Κάθε πολιτικό/οικονομικό σκάνδαλο απλώς συζητείται, γίνεται το απαραίτητο νταβαντούρι και πάμε για άλλα (σκάνδαλα). Αποδόθηκαν ποτέ ευθύνες; Καταφατική απάντηση δεν υπάρχει και προσωπικά δεν αντιλαμβάνομαι τη μη επανεκλογή πολιτικού προσώπου, που ενεπλάκη σε σκάνδαλο, ως τιμωρία, παρά μόνο ως εύλογη εξέλιξη. Απονομή δικαιοσύνης, πάντως, δεν είναι.

Τώρα βιώνουμε το μεγαλύτερο σκάνδαλο της σύγχρονης Ιστορίας μας. Η χώρα έχει καταστεί το μαύρο πρόβατο της παγκόσμιας οικονομίας, κινδυνεύει με χρεοκοπία, και οι συνέπειες όχι μόνο αγγίζουν, αλλά κυριολεκτικά τιμωρούν τους πολίτες με σκληρά μέτρα και –όπως φαίνεται- πολυετή λιτότητα. Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι στοχεύει κυρίως στον πλούτο και τη φοροδιαφυγή, όμως οι παράπλευρες απώλειες σε μισθωτούς και συνταξιούχους είναι σίγουρες.

Παράλληλα, αυτοί που ευθύνονται για το ξεχαρβάλωμα της οικονομίας, τον εξευτελισμό της χώρας με την κοινοποίηση χαλκευμένων στοιχείων στις αρμόδιες κοινοτικές υπηρεσίες, τη μετατροπή της Ελλάδας σε κακόγουστο ανέκδοτο, κυκλοφορούν ελεύθεροι, κάποιοι λαμβάνουν και τον παχυλό μισθό του βουλευτή…

Το ερώτημα-διαπίστωση είναι διττό: Πώς ζητούν (μόνο) από τους πολίτες θυσίες; Και γιατί τα διεθνή ΜΜΕ αδικούν τη χώρα όταν τη θεωρούν βαθύτατα διεφθαρμένη και αμετανόητη; Μάλλον επειδή δεν αντιλαμβάνονται τις έννοιες- κλειδιά του εγχώριου πολιτικού σύμπαντος: Πολιτικό κόστος (τάχα μου) και βαθιά ριζωμένη συντεχνιακή λογική.

Ένα ζόμπι πλανάται πάνω από την Ευρώπη: ο νέο-φιλελευθερισμός

2010-02-08T17:49:00.000-08:00

Στις αρχές του Απριλίου του 2009, οι ισχυροί της Γης, οι G20, συναντήθηκαν εκτάκτως στο Λονδίνο, προκειμένου να θέσουν από κοινού τροχοπέδη στη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση. Τα αποτελέσματα της Συνόδου ήχησαν εξαιρετικά αισιόδοξα- πολλοί έσπευσαν να εκφωνήσουν τον επικήδειο του νέο-φιλελευθερισμού, τη νίκη της πολιτικής επί της οικονομίας.

Η συνάντηση είχε διεξαχθεί στις 2 Απριλίου, μόνον που τα συμπεράσματα αποδεικνύονται βιαστικά, βγαλμένα από … πρωταπριλιάτικη ανάλυση. Η συνέχεια αποδεικνύει ότι ο νέο-φιλελευθερισμός- η σπονδή στο κέρδος και η αδιαφορία των κοινωνικών συνεπειών, ο «αόρατος χειρ» της αυτορρύθμισης- παραμένει (νεκρό)ζωντανός και πλανάται σαν ζόμπι πάνω από τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, με επίκεντρο την Ελλάδα.

Για να είμαστε απολύτως δίκαιοι, η παραδοχή ότι η οικονομία της χώρας μας (και η διαχείριση της από τους λογής «τσάρους») έδωσε όλα τα δικαιώματα, είναι απαραίτητη. Αν δεν είχαμε αυτού του μεγέθους τα ανοίγματα, αν υπήρχαν νοικοκυρεμένα δημοσιονομικά και δεν είχαμε καρμικά- λες-… διδαχθεί να ζούμε με δανεικά- με ξένα κόλλυβα- των επίκεντρο των «μετασεισμών» της διεθνούς κρίσης ενδεχομένως να εντοπιζόταν αλλού.

Πλην όμως εστιάστηκε στην Ελλάδα και ξάφνου η χώρα βρέθηκε να φιγουράρει στα πρωτοσέλιδα όλων των μεγάλων ΜΜΕ και δη των «ναυαρχίδων» της διεθνούς κερδοσκοπίας- αυτή τη φορά με αιχμή τη δημοσιονομική κρίση: τα υψηλά ελλείμματα, τα μεγάλα χρέη, την μείωση της πιστοληπτικής ικανότητας και την εφιαλτική αύξηση στα spreads των ομολόγων.

Φρόνιμο είναι να αναλάβουμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης. Αλλά δεν υπάρχει μόνον αυτό. Πάνω από τη χώρα αλωνίζουν κερδοσκοπικά ζιζάνια που «σορτάρουν» με στόχο το άμεσο (υψηλού ρίσκου) κέρδος, χτυπώντας στο τέλος του δρόμου το ευρώ. Κάτι που ο σκληρός πυρήνας της ευρωζώνης, με αιχμή την ΕΚΤ και το γάλλο-γερμανικό άξονα, αρνούνται να δουν.

Περίεργο όντως, με μερική εξήγηση ωστόσο. Ο συνεπής γερμανός φορολογούμενος μάλλον δεν ενθουσιάζεται στην ιδέα ότι η χώρα του θα σώσει τους ευρωπαίους μπαταξήδες- παράλληλα, όμως, στη θέση της καγκελαρίου στη Γερμανία εξακολουθεί να κάθεται η Άνγκελα Μέρκελ. Η ίδια που μαζί με τον γάλλο πρόεδρο, Νικολά Σαρκοζί, έδωσαν τη μάχη στη Σύνοδο των G20 προκειμένου να προκριθεί μία δέσμη κανόνων για τις διεθνείς αγορές. Να μπει τέρμα στην απληστία, κοντολογίς.

Συνοπτικά, πριν από 10 μήνες οι G20 είχαν αποφασίσει να μπει τέλος στην ασυδοσία των αγορών με κανονιστικό πλαίσιο και ελεγκτικούς μηχανισμούς, όχι μόνον στις τράπεζες, αλλά ακόμα και στα Hedge Funds. Δηλαδή, τέλος στις επενδύσεις υψηλού ρίσκου, στα δομημένα ομόλογα, στην κερδοσκοπία των παραγώγων και ούτω καθεξής.

Είχαν επιλέξει το δρόμο της πολιτικής μπροστά στο ρήγμα που είχε προκαλέσει η δηλητηριώδης (απόλυτη) ελευθερία των αγορών. Είχαν τρομάξει με την κρίση και ως μόνη λύση φάνταζε η διεθνής συνεννόηση στο υψηλότερο επίπεδο. Τότε η ύφεση είχε χτυπήσει το δυτικό κόσμο σε επίπεδο ασφυξίας, η ανεργία κάλπαζε σε τρομακτικά επίπεδα, ο χρηματοπιστωτικός τομέας πέραν του ότι έπνεε τα λοίσθια, εκτελούσε και την "τελευταία ευχή": λειτουργούσε ακόμα και στο τέλος του με απληστία και αλαζονεία.

Οι κουρσάροι του νέο-φιλελευθερισμού, ωστόσο, δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη. Η ανταπάντηση είναι η εξελισσόμενη νομισματική κρίση, με το σταδιακό πριόνισμα του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος. Στόχος πρώτος ο αδύνατος κρίκος του ευρώ: η απολύτως εκτεθειμένη Ελλάδα, που βρέθηκε απροστάτευτη από τον εαυτό της και από την ΟΝΕ στη δίνη του κυκλώνα.

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή- τη βιώνουμε άπαντες. Η τελευταία εξέλιξη αφορά στο σκληρό πυρήνα της Ευρώπης που δειλά ανακρούει πρύμναν και αρχίζει να ψελλίζει λόγια αλληλεγγύης. Τρόπον τινά δικαίως, καθώς η Αθήνα έλαβε σκληρά μέτρα για να σταματήσει το δημοσιονομικό εκτροχιασμό και να εξορθολογίσει την οικονομία της. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Η κερδοσκοπική επίθεση κατά του ευρώ μετακινήθηκε νοτιοδυτικά προς την Ιβηρική χερσόνησο, δεν αποκλείεται να πιάσει λιμάνι και στην Ιταλία- το ευρώ είναι στο στόχαστρο. Το πρόβλημα είναι διττό: και ατομικό για κάθε χώρα, αλλά και για την ευρωζώνη ως συλλογική οντότητα.

Μετά από πολλαπλές παραινέσεις διεθνούς φήμης οικονομολόγων και όχι μόνο, οι ευρωπαίοι αρχίζουν να το σκέπτονται. Ο πρόεδρος της ΕΕ, Χέρμαν Βαν Ρομπέι, έθιξε τη δυνατότητα σύστασης μίας «οικονομικής κυβέρνησης» των «27», η οποία θα διευκολύνει τον συντονισμό των πολιτικών των κρατών- μελών. Ο ευρωπαίος επίτροπος αρμόδιος για οικονομικές υποθέσεις, Μισέλ Μπαρνιέ, δήλωσε ότι ελπίζει στην εφαρμογή ενός συνολικού «συντονισμένου σχεδίου» των ευρωπαϊκών χωρών για την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων και του χρέους στην Ευρώπη.

Την Πέμπτη συναντώνται στις Βρυξέλλες οι ηγέτες των «27» και το θέμα θα τεθεί σε αυτή τη βάση. Η Γερμανία στυλώνει τα πόδια, προκρίνοντας την ορθοδοξία της δημοσιονομικής πειθαρχίας- μία πολιτική που εν μέσω κρίσης αποδεικνύεται κοντόφθαλμη. Η ίδια Γερμανία της Μέρκελ, που πριν από 10 μήνες κατακεραύνωνε τους ασύδοτους του νέο-φιλελευθερισμού και ζητούσε κανονιστικό πλαίσιο.

Αν ακόμα πιστεύει σε αυτό, τότε οφείλει να στραφεί στην πολιτική, και να προκρίνει την αλληλεγγύη της ΕΕ- ήρθε η ώρα να αποδειχθεί ότι ο οργανισμός αυτός δεν είναι μόνο νομισματικός μηχανισμός με ποικίλες ταχύτητες, αλλά και πολιτική ένωση. Οι πιθανότητες δεν είναι πολλές, όμως η συγκυρία το απαιτεί. Αλλιώς οι κερδοσκόποι θα συνεχίσουν το πάρτι στο πλοίο φάντασμα του… κατά τα άλλα θαμμένου νέο-φιλελευθερισμού. Αυθάδικοι και αλαζονικοί από τα γρήγορα μεγάλα κέρδη, αδιάφοροι για το μαστίγωνα στην πλάτη των λαών. Που υπομένει… έως ενός σημείου.

Η Ημέρα της Μαρμότας (σπάει καρέκλες, βλέποντας μπάλα)

2010-01-21T16:46:00.000-08:00

29 Μαρτίου 2007: στη λεωφόρο Λαυρίου χύνεται αίμα. Νεκρός κατά τη διάρκεια άγριας συμπλοκής οπαδών ο Μ. Φιλόπουλος. 3 Απριλίου 2007: ο υφυπουργός Αθλητισμού, Γ. Ορφανός, ανακοινώνει α) αναστολή λειτουργίας συνδέσμων οπαδών, β) απαγόρευση οργανωμένης μετακίνησης οπαδών, γ) καθιέρωση ονομαστικού- ηλεκτρονικού εισιτηρίου, δ) μετατόπιση των ευθυνών για ό,τι συμβαίνει εντός των γηπέδων στις ομάδες και όχι στην αστυνομία.

Ο Ορφανός οδηγήθηκε εσπευσμένα στη λήψη μέτρων διότι το ποτήρι είχε ξεχειλίσει. Υπήρχε νεκρός. Κι όμως, σύμφωνα με τον τότε εκπρόσωπο Τύπου του ΠΑΣΟΚ, Π. Ευθυμίου, «η κυβέρνηση (…) στη θέση του νόμου που ανέστειλε ψήφισε έναν άλλο που αποτελεί αναδιατύπωση του προηγούμενου, αλλά και αυτός δεν εφαρμόζεται επί τρία χρόνια».

17 Ιανουαρίου 2010: στα γήπεδα της Καβάλας και των Ιωαννίνων σημειώνονται επεισόδια ανάμεσα σε χούλιγκανς. Τα πρώτα εκτεταμένα επί κυβέρνησης Παπανδρέου. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μ. Χρυσοχοΐδης, στέλνει μήνυμα: «Η μηδενική ανοχή ισχύει απολύτως και κατά του χουλιγκανισμού και αυτό θα πρέπει να το αντιληφθούν οι ΠΑΕ, που φέρουν μεγάλες ευθύνες για τη διαιώνιση των φαινομένων αθλητικής βίας».

Ο Χρυσοχοΐδης δεν φείδεται ανακοινώσεων και δη επιθετικών. Εδώ τα βάζει με τις ΠΑΕ. Προς το παρόν στα λόγια. Οι ΠΑΕ, βεβαίως, απαντούν ότι για τα επεισόδια που συμβαίνουν εκτός γηπέδων δεν φέρουν ευθύνη, κάτι που ανήκει στην ΕΛ.ΑΣ, η οποία- όμως- κατηγορεί τις ΠΑΕ, που τροφοδοτούν με εισιτήρια άτομα που ανήκουν σε σκληρούς πυρήνες οπαδών και αποδεδειγμένα συμμετέχουν σε επεισόδια. Μύλος;

Ο γ.γ Αθλητισμού, Π. Μπιτσαξής, απειλεί τη Super League και την Ένωση Β΄- Γ΄ Εθνικής ότι «αν εσείς που είσαστε συντεταγμένη αρχή του ποδοσφαίρου δεν κάνετε όσα πρέπει για την πάταξη της βίας, τότε θα πάρουμε εμείς την κατάσταση στα χέρια μας». Όλες οι πλευρές αποφασίζουν ομόφωνα ότι η οργανωμένη μετακίνηση οπαδών πρέπει να απαγορευτεί.

Από την πλευρά τους, Super League και ΕΠΟ καταθέτουν σειρά προτάσεων, όπως ο περιορισμός του ρόλου της αστυνομίας εκτός γηπέδων, η ανάληψη της ευθύνης για την ασφάλεια των αγώνων από τις ΠΑΕ, κατασκευή νέων γηπέδων, ονομαστικά εισιτήρια, μη απόδοση εισιτηρίων διαρκείας στους οργανωμένους οπαδούς, τη λειτουργία ενός ή δύο συνδέσμων οπαδών σε όλη τη χώρα από τις ΠΑΕ. Ο πρόεδρος της ΕΠΟ πρότεινε, επίσης, να μην έχουν ανασταλτικό χαρακτήρα οι ποινές που επιβάλλουν τα δικαστήρια για επεισόδια στα γήπεδα, διάταξη η οποία εντάχθηκε στην αθλητική νομοθεσία το 2006 και υπό την πίεση ΠΑΕ και οπαδών τροποποιήθηκε το 2008.

Φάρσα; Υποκρισία; Παροιμιώδης αδράνεια; Το σίγουρο είναι ότι στο θέμα του χουλιγκανισμού το κράτος έχει… συνέχεια. Ό,τι ανακοινώνει ο προκάτοχος, ανακοινώνει και ο επόμενος, για να δώσει τη σκυτάλη των παρόμοιων ανακοινώσεων στο μεθεπόμενο. Με τη βία εντός και εκτός των γηπέδων να φουντώνει.

Τα παραδείγματα θα μπορούσαν να συνεχιστούν επ’ άπειρον. Όλοι αποδέχονται την πλήρη αποτυχία τους, η έλλειψη βούλησης είναι βροντώδης, ενώ η κάθε πλευρά γνωρίζει καλά το ρόλο της: να ρίχνει τις ευθύνες στους άλλους και να κάνει… ευφάνταστες προτάσεις- τις ίδιες για εκατοστή (και βάλε) φορά.

Η ανάλυση για τη βία στα γήπεδα είναι πλέον βαρετή, επαναλαμβανόμενη. Είναι γνωστές όλες οι παράμετροι του προβλήματος. Οι αρμόδιες αρχές όταν δεν κωφεύουν, κάνουν ανακοινώσεις. Μέχρι να προστεθεί ο επόμενος κρίκος στη μακρά αλυσίδα της βίας των χούλιγκανς. Και πάλι τα ίδια. Ζούνε τη δική τους ημέρα της Μαρμότας, αποδεικνύοντας πόσο ανεπαρκείς και φοβικές είναι.

Συνεχίζεται…

Η χαλασμένη πυξίδα του Αντώνη Σαμαρά

2010-01-18T17:30:00.001-08:00

Ο Αντώνης Σαμαράς έχει πετύχει ένα μικρό θαύμα. Εμφανίζεται- και πείθει- ότι αποτελεί πολιτική παρθενογένεση, μολονότι ανήκει στους αρχαιότερους κοινοβουλευτικούς άνδρες, υπήρξε υπουργός και αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος.

Από τη μία η 11χρονη πολιτική μοναξιά και από την άλλη η καθυστερημένη επιστράτευση στην κυβέρνηση Καραμανλή του έδωσαν αυτό το δικαίωμα- το οποίο εκμεταλλεύτηκε τα μέγιστα κατά την εκλογή του στην ηγεσία της ΝΔ. Βάλτε και την παραδοσιακή λήθη του λαού μας- ελλείψει τηλεοπτικής εικόνας- η εξίσωση βγαίνει.

Ο νέος πρόεδρος της ΝΔ έχει κατορθώσει διάφορα στην καριέρα του. Το τελευταίο; Τον αποκάλεσε «ακραίο» ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ (κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Alter, 18/1/10). Αυτό με αφορμή τη δήλωση του για τις 100 πρώτες ημέρες της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ: «Ο χαρακτηρισμός ακυβερνησία μοιάζει επιεικής».

Ομολογουμένως η δήλωση προκαλεί αίσθηση- δικαιώνει ακόμα και την ατάκα Καρατζαφέρη. Διότι στην πολιτική σημαίνοντα ρόλο παίζει η σύγκριση- και ο Σαμαράς ηγείται του κόμματος που κυβερνούσε τα τελευταία 5,5 χρόνια, ως υπουργός ο ίδιος τους τελευταίους 9 μήνες. Οι μνήμες είναι νωπές, τα επίχειρα της γαλάζιας διακυβέρνησης «χειροπιαστά» και ο λογαριασμός βαρύνει τις πλάτες άλλων: Των πολιτών και της νυν κυβέρνησης.

Περιττό και χρονοβόρο να μνημονεύσουμε τα έργα και τις ημέρες της κυβέρνησης Καραμανλή. Τα είπαν, εξάλλου, τα ίδια τα στελέχη της ΝΔ κατά την εσωκομματική τους σύρραξη, τα λέει κατά διαστήματα και ο ίδιος ο Σαμαράς, όποτε επιχειρεί να λάβει αποστάσεις από το πρόσφατο παρελθόν. Ο χαρακτηρισμός «ακυβερνησία», ειδικά για τον τελευταίο χρόνο –από τον Σεπτέμβριο του 2008-, δεν θα ήταν μόνο επιεικής, θα τράβαγε την πραγματικότητα από τα μαλλιά.

Η επίμαχη δήλωση ενόχλησε και πολλά στελέχη της ΝΔ, την έκριναν υπερβολική. Διότι ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι κάποιος «παραθυράκιας» βουλευτής του κόμματος που έριξε ένα πυροτέχνημα στην τηλε-αντιπαράθεση, αλλά ο πρόεδρος. Και εδώ υπάρχει θέμα…

Ναι, σίγουρα το ΠΑΣΟΚ δεν έχει επιδείξει κυβερνητικές δεξιότητες που συναρπάζουν τα πλήθη, μα είναι στην εξουσία μόλις 3 μήνες και κάτι, και παρά τις όποιες παλινωδίες του, έχει ανοίξει έναν αριθμό θεμάτων, συν τη διαχείριση/αντιμετώπιση του δημοσιονομικού εκτροχιασμού. Το σίγουρο είναι ότι θα κριθεί αυστηρά- αλλά από εκεί μέχρι την αιτίαση για ακυβερνησία η απόσταση είναι μεγάλη, σχεδόν αβυσσαλέα.

Ίσως ούτε και ο ίδιος ο Σαμαράς να πιστεύει σε αυτή τη δήλωση. Το έργο του, άλλωστε, είναι δύσκολο. Αναζητεί αντιπολιτευτική πλατφόρμα και σε αυτή την προσπάθεια είτε περιπίπτει σε λάθη είτε εμφανίζει τον πραγματικό του εαυτό: θα δείξει. Προς το παρόν πάντως εκφράζεται με ηπιότητα στα της οικονομίας και ανεβάζει τους τόνους στο μεταναστευτικό, κάνοντας γκάφες, όπως με τη δήλωση για το «γερμανικό μοντέλο».

Συναινετική διάθεση ή δεξιά/λαϊκιστική στροφή; Προοδευτικός μα αγχωμένος από το φορτίο που κληρονόμησε ή –όπως προσφυώς τον αποκάλεσαν κάποιοι- ένας "Καρατζαφέρης με γραβάτα";

Υγ: Μία από τις πρώτες δηλώσεις Σαμαρά όταν έμπαινε στην κούρσα διαδοχής της ηγεσίας της ΝΔ αφορούσε στους απολυμένους των stage: «Συνθλίβοντας τα όνειρα χιλιάδων νέων ανθρώπων δεν μειώνονται τα δημόσια ελλείμματα, φωτίζεται απλώς το έλλειμμα κοινωνικής ευαισθησίας που χαρακτηρίζει τη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ». Τότε το ΠΑΣΟΚ ήταν στην αφετηρία της διακυβέρνησης του. Ο Αντ. Σαμαράς είχε διακρίνει –ήδη!- έλλειμμα κοινωνικής ευαισθησίας, ενώ αντιλαμβανόταν ως νεανικό όνειρο την ανασφάλιστη εργασία των 550 ευρώ στο Δημόσιο.

Υγ2: Ο πρόεδρος της ΝΔ, σε ομιλία του σε συγκέντρωση της ΟΝΝΕΔ την Κυριακή (17/1), έκανε ειδική αναφορά στο νόμο της κυβέρνησης για τους μετανάστες, τονίζοντας ότι «όσο προσπαθούν να κάνουν τον ελληνικό λαό να ξεχάσει την ταυτότητά του και την ιστορία του, τόσο περισσότερο θα τον συσπειρώνουν γύρω από τις αξίες και τα ιδανικά του». Το πως συνδέεται ένα νομοσχέδιο που αποδίδει την ιθαγένεια σε (νόμιμους) μετανάστες 2ης γενιάς–υπό προϋποθέσεις- με τη λησμονιά της ταυτότητας και της ιστορίας των Ελλήνων, ο γράφων αδυνατεί να το ερμηνεύσει. Παρεκτός κι αν πρόκειται απλώς για λυρική έξαρση του κ. Σαμαρά…

Η παλιά γρίπη (σφηνωμένη σε φακελάκι)

2010-01-14T18:39:00.000-08:00

Τον έβαλαν στο χειρουργείο για μία επέμβαση ρουτίνας. Έτοιμος, με την ιατρική ρόμπα, λίγο πριν την αναισθησία, έχοντας περάσει όλο το προαπαιτούμενο στάδιο. Του ανακοινώνεται ότι τελικώς δεν θα χειρουργηθεί, διότι προέκυψε έκτακτο περιστατικό. Παρέμεινε άναυδος απάνω στο χειρουργικό κρεβάτι για μερικά λεπτά και στη συνέχεια περπατώντας μόνος-πάντα με τη ρόμπα- επέστρεψε στο δωμάτιο του. Με απορίες.

Η πρώτη αντίδραση; Ότι κάτι πάει στραβά, η γυναίκα του έπρεπε να δώσει στο γιατρό φακελάκι για να τον περιποιηθούν, να μην τον αφήσουν σύξυλο λίγο πριν το νυστέρι. Ακόμα κι αν ο λόγος που επικαλέστηκε το Νοσοκομείο είναι αληθής και όντως- δεδομένης της έλλειψης προσωπικού- έπρεπε να επισπευτεί το χειρουργείο κάποιου άλλου, ο νους του παρ’ ολίγον… ασθενή πήγε στο πονηρό.

«Αν δεν δώσεις κάτι στο γιατρό δεν θα σε προσέξει». Ρήση επαναλαμβανόμενη σε διαδρόμους νοσοκομείων, απόηχος ενός διαβρωμένου συλλογικού υποσυνείδητου- ενός μεταπολιτευτικού διαχρονικού (και ανήκεστου;) καρκινώματος στα σπλάχνα του ΕΣΥ.

Η Δημόσια Υγεία στην καλύτερη περίπτωση θυμίζει ανέκδοτο με ποικιλώνυμους πρωταγωνιστές. Μπλαζέ μεγαλογιατρούς, εταιρείες με παχιά πακέτα, παραπονεμένους νέους γιατρούς, νοσηλευτές (σε έλλειψη), καχύποπτους ασθενείς, ράντζα (εν έτει 2010), φακελάκια (στον αέρα και σε τσέπες) και αναρίθμητες κατά καιρούς κυβερνητικές… δεσμεύσεις για μαχαίρια και κόκαλα, «χρηστή διαχείριση» και άλλα εγχώρια υπουργικά- όρκος στον Ιπποκράτη με άλλα λόγια.

Η αρμόδια υπουργός, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, δηλώνει ότι εργάζεται νυχθημερόν, δίνει μάχη ενάντια στις μυριάδες παθογένειες του συστήματος. Προς το παρόν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος για να αμφισβητηθεί αυτό, όμως παραμένει μία απορία. Αν κάποιος προχωρούσε σε καταγγελία για φακελάκι απευθείας προς την ίδια, πως θα αντιδρούσε;

Θα απέπεμπε τον επίορκο γιατρό; Με ποια πολιτικά αντισώματα αντιμετωπίζει αυτόν τον ιό του συστήματος; Έστειλε αυστηρό μήνυμα στο ιατρικό προσωπικό ότι η λήψη μαύρων χρημάτων (πολλές φορές και με έμμεσο εκβιασμό) συνεπάγεται επαγγελματική καρατόμηση; Απηύθυνε στους πολίτες το μήνυμα ότι είναι εγκληματικό εκ μέρους τους να δωροδοκούν τον γιατρό προκειμένου να έχουν ευνοϊκή μεταχείριση ή τέλος πάντων να διασφαλίσουν απερίσπαστη νοσηλεία;

Μία αναζήτηση στις δηλώσεις της απ’ όταν ανέλαβε το υπουργείο επιβεβαιώνει το αντίθετο. Η κ. Ξενογιαννακοπούλου εκφράζεται ήπια. Σε συνέντευξη της στον ρ/σ «Αθήνα 9,84» (19/10/09) απαντά σε σχετική ερώτηση: «Εκεί πιστεύω ότι χρειάζεται πραγματικά και ο πολίτης να μπει σε αυτή τη συμμαχία και ο γιατρός. Δηλαδή πρέπει να υπάρχει ένα σύστημα το οποίο να διασφαλίζει και την καταγγελία του πολίτη και τον έλεγχο στα νοσοκομεία και οι ίδιοι οι γιατροί να περιφρουρήσουν την εικόνα των νοσοκομείων».

Την ίδια ευχή θα μπορούσε να κάνει ο οποιοσδήποτε, όχι όμως η υπουργός Υγείας, η οποία ενδεχομένως να γνωρίζει ότι σε έκθεση του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία & Ανάπτυξη (Μάιος, 2009) υπήρχε εύρημα που σημείωνε ότι «το 49% των Ελλήνων-ασθενών, που έχουν νοσηλευτεί σε δημόσιο νοσοκομείο, έχουν δηλώσει πως πλήρωσαν απευθείας το γιατρό τους». Οι μισοί…

Σίγουρα οι πολίτες δεν μπορούν να κάνουν πολλά από μόνοι τους για τη Δημόσια Υγεία. Μπορούν όμως να δράσουν για κάτι που περνάει από το χέρι τους (κυριολεκτικά). Να τους γίνει συνείδηση ότι με το φακελάκι ρίχνουν νερό στο μύλο ενός διεφθαρμένου συστήματος και πως η καταγγελία αυτών των περιστατικών είναι υποχρέωση τους.

Η συμπαθής Μαριλίζα έδωσε το μπράτσο της σε απευθείας σύνδεση για την εκστρατεία υπέρ του εμβολίου για τη νέα γρίπη. Συμβολικά και… ακτιβιστικά. Το ίδιο θα έπρεπε να είχε κάνει και για τη γρίπη των χρημάτων σε φάκελο. Με εκστρατεία, όχι επικοινωνιακούς συμβολισμούς. Διότι το πρόβλημα είναι κοινωνικό, όχι τεχνοκρατικό.

Υγ: Αφιερωμένο στη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου (http://fakellaki.blogspot.com, για όσους δεν θυμούνται)

Υγ2: Υπάρχουν και καλοί (σωστοί μάλλον;) γιατροί. Αναμφίβολα. Αλλά η ύπαρξη τους δεν συνιστά λύση του προβλήματος. Εξαίρεση μόνο.

Ο ανθρωπάκος της διπλανής πόρτας (γεννημένος Έλληνας)

2010-01-11T18:07:00.000-08:00

Κοιτάξτε γύρω σας. Θα δείτε τον ανθρωπάκο της διπλανής πόρτας. Είναι αυτός που (δέχεται να) τρέφεται πνευματικά από τα «κόπρανα» της τηλεόρασης, που παρακολουθεί έκθαμβος ομιλούσες γραβάτες (και ταγέρ) να τον «ενημερώνουν» ως φωτεινοί παντογνώστες επί παντός του επιστητού, κάνοντας στην ουσία κουτσομπολιό και θόρυβο.

Και μετά «φτύνει» και βρίζει συλλήβδην τους δημοσιογράφους και τους πολιτικούς «που τα παίρνουν», ενώ αυτός δεν έχει πιάσει ακόμα την καλή. Και πάει να συναντήσει την τύχη του στο παραπλήσιο στοιχηματζίδικο…

Ο ανθρωπάκος ξυπνάει αγχωμένος από τα βάρη της ζωής. Τραβάει δύσθυμος για τη δουλειά του (που δεν του αρέσει και νιώθει ότι αμείβεται λιγότερο απ’ όσο πρέπει, τι κι αν δουλεύει λιγότερο από αντίδραση), πνίγεται στο κυκλοφοριακό κομφούζιο, κοιτάει με έκδηλη καχυποψία τους διπλανούς του, γυρίζει το ίδιο αγχωμένος στο σπίτι και κλειδαμπαρώνεται (γιατί έχει ανέβει τόσο η εγκληματικότητα… όπως κραυγάζουν τα μισητά κατά τα άλλα ΜΜΕ).

Η ανησυχία του είναι το δάνειο, η πιστωτική κάρτα, η εφορία (την οποία κλέβει ασύστολα- όσο μπορεί- αλλά διαμαρτύρεται για το έλλειμμα- φταίνε οι άλλοι. Πάντα). Έχει κατασταλαγμένη μέσα του την ιδέα ότι «οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές», ενώ στήθηκε τόσες φορές στην ουρά έξω από πολιτικό γραφείο για προσωπική του υπόθεση (βύσμα πάσης φύσεως).

Γουστάρει να ακούει εφήμερα σουξέ και μετά από μέσα του χαίρεται που ο σουξεδιάρης/α αοιδός γκρεμίστηκε ως άλλος/η διάττων αστήρ… Ο ίδιος που στο τσακίρ κέφι του θα κάνει τη ζημιά στο «μαγαζί» (κι ας μην έχει σάλιο).

Αγοράζει εφημερίδα γιατί έχει μέσα dvd (και πετάει το έντυπο- άντε να δει το πρωτοσέλιδο και να τα χώσει στους αλήτες τους δημοσιογράφους- που τα παίρνουν βέβαια. Όλοι!).

Αυτός που κατά βάθος θα ήθελε κάτι το διαφορετικό: να συγκινηθεί με μια ωραία ταινία, να χαθεί στα αθάνατα λόγια ενός ποιητή, να χαρεί με μια επιτυχία της χώρας του (όχι στη Eurovision), να αποτινάξει από πάνω του την καθολική καχυποψία και να αναπνεύσει.

Μα του έχουν κλέψει το οξυγόνο και δεν τον αφήνουν να απαγκιστρωθεί από τη μοναχική και σκοτεινή σπηλιά του. Παντού «βλέπει» εχθρούς και συνομωσίες. Σκιές. Οι πολιτικοί του- ως επί το πλείστον- είναι κάτω του μετρίου. Η εκπαίδευση του ανεπαρκής- δεν μαθαίνει ν’ αγαπά το βιβλίο ή ό,τι τέλος πάντως έχει σχέση με την ποιότητα, την παιδεία.

Καλώς ήλθατε στη χώρα του παραλόγου, όπου λατρεύουμε να μισούμε όλα τα κακώς κείμενα, να κουβεντιάζουμε και να αναλύουμε μέχρι τελικής πτώσεως, μα μονίμως τα πάντα στριφογυρίζουν στη δίνη του αυτονόητου, του μαύρου, της (τόσο αθάνατης) βλακείας και της τελεσίδικης βεβαιότητας ότι «ποτέ δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα». Στη χώρα της ασφυξίας για την (όποια τέλος πάντων) φαιά ουσία…

Υγ: Αφιερωμένο στη σιωπηρή πλειοψηφία που αντιτίθεται στο νομοσχέδιο που δίνει την ιθαγένεια στους μετανάστες 2ης γενιάς με το επιχείρημα ότι «Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι».

Η «πίσω αυλή» της αστυνομίας

2010-01-07T17:00:00.000-08:00

Ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι ακόμα κι αν η καταγγελία της αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας στην Πάτμο αποδειχθεί κενή περιεχομένου, ήδη έχει γίνει πιστευτή.

Τα «μεμονωμένα» περιστατικά έχουν πληθύνει τόσο επικίνδυνα που σχεδόν συνιστούν καθεστώς και κάθε περί του αντιθέτου επιχείρημα έχει την αξία πομφόλυγας προτού καν χρησιμοποιηθεί. Και το δυστύχημα είναι ότι οι ίδιοι οι αστυνομικοί- με τη δυναμική συνδρομή των εκάστοτε αρμόδιων υπουργών- κατάφεραν να απαξιώσουν σε τέτοιο άθλιο βαθμό τον κλάδο τους.

Η είδηση του περιστατικού στην Πάτμο έχει ιδιαιτερότητες- είναι η είδηση που σε ρίχνει από τα σύννεφα, όχι ως κλισέ φράση, αλλά με την ολότητα της μεταφοράς: Αμπού Γκράιμπ στην Πάτμο- στην Πάτμο!-, σε ένα μικρό νησί κατ’ εξοχήν φιλήσυχων ανθρώπων, με πρωταγωνιστές νεαρούς Έλληνες και όχι μετανάστες- στα μικρά νησιά του Αιγαίου συνήθως μετανάστες κακομεταχειρίζονται.

Εδώ που τα λέμε, το ότι νεαροί Έλληνες έπεσαν θύμα αστυνομικής βίας ουδόλως προκαλεί εντύπωση. Η δράση της ΕΛ.ΑΣ τα τελευταία χρόνια έχει παράγει περιστατικά-έννοιες που η απλή αναφορά τους παραπέμπει σε ζοφερές μνήμες: Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, ζαρντινιέρα, πράσινα παπούτσια, κ.α…

Κι όμως- φαίνεται ότι η αστυνομική βία ακολουθεί τη νεανική κινητοποίηση του Δεκέμβρη. Τότε τα Εξάρχεια ήταν παντού, σε εθνική κλίμακα. Η βία της αστυνομίας (μοιάζει να) ακολουθεί κατά πόδας. Αντίδραση στη δράση και τανάπαλιν. Λες και μερίδα βάναυσων αστυνομικών έχει λύσει τα χαλινάρια, δεν νοιάζεται για συνέπειες, θεωρεί δεδομένη την ατιμωρησία. Κι αν… την πατάει με τους Έλληνες (σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε συχνότερα αποκαλύψεις), δύσκολα φαντάζεται κανείς τι βιώνουν οι δύσμοιροι μετανάστες στα χέρια του κάθε αυτόκλητου ράμπο.

Δεν θα’ θελα να είμαι σε δύο θέσεις. Αυτή του αστυνομικού, του εργαζόμενου που απαρέγκλιτα εφαρμόζει την αποστολή του, και σε αυτή του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Ο πρώτος γίνεται αντικείμενο χλεύης (τουλάχιστον) ακόμα κι αν δεν είναι άμεσα ένοχος- και ο δεύτερος διότι είναι αντιμέτωπος με δύο πιθανά σενάρια: είτε στην προσπάθεια του να βάλει μία τάξη βοηθά στο να αποκαλύπτονται πιο εύκολα τα περιστατικά αστυνομικής βίας (άρα εκτίθεται ως υπουργός) είτε τα λόγια του ήχησαν σαν τουφεκιά στον αέρα στα αυτιά διεφθαρμένων αστυνομικών, των οποίων η ασυδοσία είναι βαθιά ριζωμένη.

Ευθύνη φέρουν και οι δύο. Ο πρώτος διότι φοβούμενος τη… ρουφιανιά (δήθεν) γίνεται θύμα μίας παράλογης συντεχνιακής αλληλεγγύης, ανέχεται αποβράσματα, δεν «βλέπει» και δεν «ακούει», κάνει την πάπια όταν μπροστά του ανεβαίνει η ελληνική εκδοχή του «Εξπρές του Μεσονυχτίου». Και ο δεύτερος διότι έχει δώσει τεράστια έμφαση στα λόγια τα μεγάλα και τα απειλητικά, πολλές φορές ανακαλύπτοντας εχθρούς (στα πιτσιρίκια γαμώτο…), αντί να καθαρίσει πρώτα την πίσω αυλή του, που έχει παραδεχθεί ότι βρίθει σαπρόφυτων και λοιπών παράσιτων.

Δύσκολη η θέση τους. Αλλά η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Και να έχεις καλή πίστη απέναντι στην αστυνομία, χάνεται στο δρόμο και σιχτιρίζεις από πάνω που είσαι καλοπροαίρετος. Ναι, η εποχή του αλησμόνητου «Praetor urbanis» του Β. Πολύδωρα μάλλον μας αφήνει για τα καλά, μένουν όμως πολλά και επιτακτικά.

Δεν είναι δυνατό να φέρουν όπλο άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας. Πότε επιτέλους θα γίνουν τα περιβόητα ψυχολογικά τεστ; Όταν θα έχουμε νέο αίμα; Πότε η αστυνομία και το αρμόδιο υπουργείο θα ασχοληθούν σοβαρά με τους αληθινούς βιαστές της Δημοκρατίας, τους επίορκους αστυνομικούς; Πόσο δύσκολο είναι να εντοπίσουν και να αποπέμψουν τα φασίζοντα στοιχεία από τις τάξεις της; Πότε θα καταλάβουν ότι αυτά τα γεγονότα δεν τραυματίζουν μόνο την εικόνα της ΕΛ.ΑΣ, αλλά αλλοιώνουν την ουσία της έννομης τάξης; Πότε θα αντιληφθούν ότι ο αστυνομικός από προστάτης του πολίτη, στα μάτια του ίδιου του πολίτη τείνει να γίνει εξαιρετικά απεχθής, αν όχι τρομακτικός;

Πολύ φοβούμαι ότι απάντηση στα παραπάνω είναι το «όταν θα είναι πια αργά»- αν δεν είναι ήδη.

Οι κληρονόμοι του χάους

2010-01-04T18:10:00.000-08:00

Το σκαρίφημα του μέσου Έλληνα με το πενάκι ενός σκιτσογράφου θα μπορούσε να είναι το εξής: δύο τύποι συζητούν για τον καιρό- μόνο. Ίσως για τον κακό μας τον καιρό. Άλλωστε, όπως προκύπτει, ο σύγχρονος Έλληνας εμπιστεύεται περισσότερο την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία.

Θα μπορούσε να είναι χιουμοριστικό. Ανέκαθεν ο Έλληνας δεν νοιαζόταν ιδιαίτερα για τις καιρικές συνθήκες. Για αυτό συζητούν οι Βρετανοί, που έχει μαγκώσει η ψυχή τους από την ατέρμονη βροχόπτωση. Κι όμως, σε μία κοινωνία με βαθύτατη κρίση θεσμών, ο μέσος Έλληνας εμπιστεύεται περισσότερο την ΕΜΥ και λιγότερο- από όλους τους θεσμούς της εκτελεστικής εξουσίας- την κυβέρνηση και εν γένει ό,τι συνιστά το λεγόμενο πολιτικό σύμπαν της χώρας.

Η έρευνα από την Public Issue (Καθημερινή, 3/1/10) είναι αποκαλυπτική για τη σκιαγράφηση του σύγχρονου Έλληνα. Του πολίτη που έχει καταστεί κυνικός, δύσπιστος, καχύποπτος, βαθύτατα αρνητικός. Και –κυρίως- απαισιόδοξος για το ατομικό και συλλογικό μέλλον.

Τα παραπάνω στοιχεία εντοπίζονται (από την καθημερινότητα, αλλά και από άλλες έρευνες) σε μεγαλύτερες ποσότητες στις νεότερες ηλικιακά ομάδες- και αυτό είναι το δυστύχημα. Η Ελλάδα μεγαλώνει τα παιδιά της μέσα στη «σκοτεινή ύλη» της δυνάμει απόλυτης αδιαφορίας για τους θεσμούς, του α-πολίτικου με την κλασική έννοια. Και εδώ εντοπίζεται το σπέρμα της φωτιάς- της καταστροφικής, όχι της προμηθεϊκής.

Μία νεολαία (μέχρι και τα ύστερα 30, γιατί όχι;) στην «απέξω», να βιώνει το ιστορικό οξύμωρο. Μολονότι μεγάλωσε/μεγαλώνει σε συνθήκες ειρήνης και δημοκρατίας, με μεγαλύτερη πρόσβαση στην εκπαίδευση/τεχνολογία, σε ευνοϊκό καθεστώς (εν συγκρίσει με τις προηγούμενες γενιές), ζει το παρόν με απέραντη αγωνία και κοιτάζει στο μέλλον με βαθύτατη αβεβαιότητα.

Η γενιά Χ, Υ και Millenials αντιλαμβάνεται το αύριο (και ζει το σήμερα…) σαν ένα σκοτεινό μονοπάτι που πρέπει να διαβεί χωρίς πυξίδα ή τροχιοδείκτη. Ως μία σκληρή περιπέτεια που δεν προκαλεί ενδιαφέρον, πέραν του βιοποριστικού, της στείρας επιβίωσης. Με τις λίγες εξαιρέσεις της, που υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Το αρνητικό φορτίο πυκνώνει από τη στάση των κυβερνώντων απέναντι στα θέματα που αφορούν στους νέους. Αντί η μετωπική σύγκρουση με τα προβλήματα τους να είναι το πρωτεύουν, τείνει να γίνει (αν δεν έχει γίνει ήδη) παρεμπίπτον ζήτημα.

Ενδεικτικές οι προβλέψεις του υπουργείου Οικονομικών και της Κομισιόν (Οικονομική Καθημερινή, 3/1/10): ενώ προβλέπεται ότι το έλλειμμα θα μειωθεί στο 2,8% το 2013 (από 12,7% σήμερα) και ο ρυθμός ανάπτυξης θα ανέλθει στο 2% (από –1,2%), η ανεργία (που πλήττει κυρίως τους νέους) θα ανέλθει στο 11,6% το 2013 από 9,3% το τρίτο τρίμηνο του περασμένου έτους. Κι αν συνυπολογίσουμε ότι η Στατιστική Υπηρεσία δεν καταμετρά την ελαστική και μερική απασχόληση, την αδήλωτη και μαύρη εργασία, τότε μιλάμε για ανεργία που μοιάζει με βόμβα έτοιμη να τιναχθεί.

Οι Χ, Υ και Millenials είναι οι γενιές των αδικημένων. Δύσκολα απολαμβάνουν ελεύθερο χρόνο και χώρο, αδυνατούν να εργαστούν δημιουργικά και χωρίς επισφάλεια στο τομέα της εξειδίκευσης ή έστω της αρεσκείας τους (αν εργάζονται…), εκ των συνθηκών (πολλές φορές) τους απαγορεύεται να ανεξαρτητοποιηθούν μέχρι τα πρώτα «άντα» τους και διστάζουν να τεκνοποιήσουν διότι δεν είναι σίγουροι για το πώς θα ξημερώσει η επόμενη ημέρα.

Είναι οι κληρονόμοι του χάους, της αυθαιρεσίας, της αναξιοκρατίας, της αδιαφάνειας και της διαφθοράς. Ενίοτε συμπεριφέρονται ως αντανάκλαση της εικόνας που ζουν, είναι παιδιά της κοινωνίας τους, της ιστορικής στιγμής. Κι όμως δέχονται- επιπλέον- το λίθο του αναθέματος. Από τους κληροδότες- που τους αποκαλούν βολεμένους, αδιάφορους ή (άνευ αιτίας τάχα…) βίαιους.

Τα spreads και το έλλειμμα είναι αναμφίβολα σοβαρά θέματα. Όμως η παραμονή της νεολαίας στην «απέξω» παράγει εκρηκτική ύλη- κι αν η κυβέρνηση δεν σπεύσει, δεν περάσει από τα λόγια στις επείγουσες ενέργειες, καταδικάζει τις νεότερες γενιές σε μία μεταμοντέρνα εξαθλίωση. Και τότε είναι εξαιρετικά πιθανό ο Δεκέμβριος του 2008 να γεμίσει μόνο μέρος της σελίδας του προλόγου αυτών που έπονται. Από αυτούς τουλάχιστον που δεν θα έχουν ήδη μεταναστεύσει…

«Πρόσωπο» της χρονιάς: Το opengov.gr

2009-12-30T16:46:00.000-08:00

Σε λίγες ημέρες συμπληρώνονται οι περιβόητες «100 ημέρες» της νέας διακυβέρνησης. Οι εκατό ημέρες, προφανώς, εντάσσονται σε ένα συμβολικό σχήμα, διότι με τις αλλαγές που απαιτούνται μόνο κάποιος μάγος θα μπορούσε να φέρει αποτέλεσμα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Μάγοι δεν υπάρχουν, υπάρχουν όμως πολιτικές: εφαρμοσμένες και με μετρήσιμα αποτελέσματα.

Στους πρώτους μήνες η κυβέρνηση ήρθε αντιμέτωπη με μία εφιαλτική κατάσταση: το δημοσιονομικό εκτροχιασμό. Ειρήσθω εν παρόδω, μάλλον από αυτή ακριβώς την «καυτή πατάτα» ήθελε να απαλλαγεί ο Κ. Καραμανλής, εξ ου και η εσπευσμένη απομάκρυνση του από την εξουσία- είχε ψυχανεμιστεί τι τον περίμενε στις κάλπες του Μαρτίου (αν τότε στήνονταν) και μάλλον είπε να γλιτώσει μία ώρα αρχύτερα.

Είναι νωρίς για να κριθεί η κυβέρνηση Παπανδρέου. Κάποιοι εκτίμησαν ότι ξεκίνησε με μία σειρά καλών προθέσεων, αλλά μετά ήρθαν… οι Ευρωπαίοι- και οι Έλληνες (όλοι…) έγιναν κοινωνοί της δύσκολης ορολογίας της οικονομικής επιστήμης. Βουνό (με ελλείμματα) ορθώθηκε μπροστά της και –μετά βεβαιότητας- ο ανήφορος που ακολουθεί θα είναι κακοτράχαλος, κυρίως για τους πολίτες.

Στους πρώτους τρεις μήνες της διακυβέρνησης έγιναν λάθη, παραλείψεις, υπήρξαν αμφιλεγόμενες αποφάσεις. Η καινοφανής πρωτοβουλία για στελέχωση των γενικών και ειδικών γραμματέων των υπουργείων με επιλογή από βιογραφικά προκάλεσε θετικές αντιδράσεις, για να ακολουθήσουν ειρωνικά σχόλια για την καθυστέρηση στις επιλογές, αλλά και για αναμενόμενα («πράσινα») ονόματα- και το ευτράπελο περιστατικό με τον Α. Κουτούπη. Θα κριθεί στο μέλλον.

Πρόβλημα μεγάλο προέκυψε και στον ΟΛΠ, όπου μετά από απεργίες και καταλήψεις η κυβέρνηση κατέληξε σε έναν εξαιρετικά δαπανηρό συμβιβασμό με τους λιμενεργάτες, αξίας πολλών εκατομμυρίων ευρώ. Και έναν υπουργό (Εργασίας) να πνέει μένεα. Και ακολούθησε πισωγύρισμα (ή όχι;).

Διφορούμενες ήταν οι απόψεις για τις αποφάσεις του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Κάποιοι αναφώνησαν με ικανοποίηση ότι σώθηκαν από τα (πολλά) επεισόδια, κάποιοι άλλοι μίλησαν για βάναυση συμπεριφορά της ΕΛ.ΑΣ ή (τουλάχιστον) για αστυνομοκρατία. Ο Μ. Χρυσοχοΐδης είναι δύσκολη περίπτωση- έχει κάνει ανακοινώσεις που προκαλούν χαμόγελα (οι αστυνομικοί θα φέρουν διακριτικά, κατάργηση της χρήσης χημικών στις διαδηλώσεις, γραφείο καταγγελιών της αστυνομικής αυθαιρεσίας, αποπομπή από το Σώμα οργάνων που άσκησαν άσκοπη βία, κ.λπ). Παράλληλα, όμως, έχει επιδείξει «σιδηρά πυγμή» επί δικαίων και αδίκων- και αυτό χρεώνεται στα αρνητικά του.

Πισωγύρισμα (διπλό μάλιστα) συναντήσαμε στην απόφαση για «πάγωμα» των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων που αμείβονται με άνω των 2.000 ευρώ (μεικτά). Ανακοινώθηκε αρχικώς από το υπ. Οικονομικών, μετά από παρέμβαση Παπουτσή πάρθηκε πίσω και εν συνεχεία (επαν)ανακοινώθηκε από τον πρωθυπουργό. Πύργος της Βαβέλ, την ώρα που η χώρα είναι στο στόχαστρο των διεθνών ΜΜΕ και αναζητείται συνταγή εξόδου από την κρίση.

Το τέλος του έτους βρήκε περισσότερους από 160.000 πολίτες να παραδίδουν τις πινακίδες των αυτοκινήτων τους, και πολλούς ακόμα να πληρώνουν πολύ ακριβά τα τέλη κυκλοφορίας, εν μέσω χάους και μεγάλων ουρών στις εφορίες και αλλού. Το πρόβλημα που ανέκυψε ήταν τόσο φθοροποιό για την κυβέρνηση, αναγκάζοντας τον ίδιο τον Γ. Παπανδρέου να παραδεχθεί ότι «κάναμε λάθος» και να προαναγγείλει αλλαγή του πλαισίου και… αναδρομική ισχύ.

Όλα τούτα προκάλεσαν συζητήσεις- πολιτικές ως επί το πλείστον. Υπήρξαν και θετικές κινήσεις, αλλά στα ελληνικά ΜΜΕ τονίζονται κυρίως τα αρνητικά. Οι πολίτες, άλλωστε, δεν δίνουν πίστωση χρόνου, επιζητούν λύσεις εδώ και τώρα και τα ενδεχόμενα λάθη βαραίνουν περισσότερο.

Υπήρξε, όμως, και μία απόφαση εξαιρετικά σημαντική (κατά την άποψη του γράφοντος, έστω). Η ανάδειξη της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, με αιχμή το δημόσιο διάλογο για τα προωθούμενα νομοσχέδια. Αδυνατώ να πιστέψω ότι οι υπουργοί δαπανούν ώρες μπροστά από τις οθόνες του κομπιούτερ τους μελετώντας σχόλια, αλλά αυτό αποτελεί μία καλή βάση για «σεμινάριο διαλόγου» σε πολίτες που έχουν- σχεδόν- μηδενική κουλτούρα επί του συγκεκριμένου.

Πέραν του ότι δίνει αίσθηση συμμετοχής, δημιουργεί συνείδηση ενεργού πολίτη που συνδιαμορφώνει μερικώς τις αποφάσεις (τους νόμους), που «ακούγεται» η άποψη του, που τέλος πάντων διαλέγεται, χωρίς απαραιτήτως να κραυγάζει και να επιδιώκει να επιβληθεί με φωνές και αλαλαγμούς- όπως διδάσκει η τηλεοπτική «δημοκρατία». Δεν είναι πανάκεια, αλλά σε μία κοινωνία «επικυρίαρχης» καφρίλας το opengov.gr δημιουργεί μία νησίδα ελπίδας.

Η δίψα του δρόμου

2009-12-21T18:04:00.000-08:00

Θέλει ψυχή και πάθος, ίσως και μία καλώς εννοούμενη τρέλα, προκειμένου να κάνεις την ανατροπή- ένα σάλτο στ’ αστέρια της περιπέτειας, να συμπορευτείς με το φαντασιακό ποιητών και συγγραφέων. Να υπερβείς την τροχοπέδη της δέσμευσης και αυτών των «δολοφόνων» του ονείρου: τη ρουτίνα της καθημερινότητας, την αγωνία του βιοπορισμού, τη μερική (έστω) απώλεια της ελευθερίας. Θέλει ψυχή, όμως- κάποιοι την ενεργοποιούν, στο πίσω μέρος του εγκεφάλου τους αρπάζει φωτιά. Και παίζουν στα «ζάρια» τα πάντα.

Ο Δημήτρης Παρούσης είναι ένας 39χρονος (πλέον…) δημοσιογράφος. Εργαζόταν επί πολλά χρόνια στην Αθήνα- ένιωθε τη φθοροποιό πίεση, το ανέλπιδο. Τα χρόνια που φεύγανε, χαμένες ώρες και στιγμές. Πήρε την απόφαση. Να γίνει πολίτης του κόσμου, όχι στα λόγια μα στις πράξεις. Ρίσκαρε, πήρε ένα σάκο και όρεξη για ταξίδι. Το 2006 ξεκίνησε.

Ο Δημήτρης κάνει τον γύρο του κόσμου. Χωρίς ιδιαίτερους πόρους- κάτι ψιλά από δημοσιογραφικές συνεργασίες μόνο. Δεν φαίνεται να τον πτοεί. Συνεχίζει. «Ο κόσμος ανήκει σε αυτούς που ονειρεύονται», γράφει.

Μας ενημερώνει ότι «πούλησε τα ελάχιστα υπάρχοντά του. Παραιτήθηκε από τη δουλειά του, πήρε το σακίδιό του, μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή, μια πυξίδα και άρχισε τη δική του Οδύσσεια». Την Οδύσσεια της γνώσης, της περιπέτειας, της αναζήτησης.

Άρχισε το ταξίδι από την «πατρίδα» του Μάρκες, του Μπόρχες, του Τσε Γκεβάρα, του Αλιέντε, του Εμιλιάνο Ζαπάτα, του Άστορ Πιατσόλα, του Μαραντόνα και της Εβίτα Περόν. Τη Λατινική Αμερική: την ήπειρο της μελαγχολίας, των αντιφάσεων, των αποχρώσεων: Στη γη που για πρώτη ύλη έχει το τραγούδι και το χορό, την αδικία και συνάμα την επανάσταση.

Αρχικός του σχεδιασμός ήταν να μείνει εκεί για έξι μήνες και στη συνέχεια να «σαλπάρει» για άλλες ηπείρους. Το εξάμηνο δεν ήταν αρκετό. Και έτσι συνεχίζει, ήδη περιπλανιέται για 1.300 ημέρες. Δεν κάνει διακοπές- δημοσιογραφεί, καταγράφει στιγμές και εικόνες: αναζητά «χαμένους» Έλληνες που ζουν σε σημεία τα οποία δεν υπάρχουν στους ταξιδιωτικούς οδηγούς, αλλά και απλούς ντόπιους που βάζουν έναν κόκκο άμμου στη σύγχρονη ιστορία.

Οι απολαβές του είναι πενιχρές, αλλά αυτό δεν τον φρενάρει, ούτε τον φοβίζει. Ο ίδιος άλλωστε γράφει: «Άντεξα παρά τις δυσκολίες, τις οποίες όσο και αν ακούγεται οξύμωρο, δεν τις συνάντησα στο δρόμο μου, αλλά στην Ελλάδα. Προτιμότερο να είσαι μόνος στη ζούγκλα του Αμαζονίου παρά ανάμεσα στα θηρία– καρεκλοκένταυρους- ανθρώπους που αναξιοκρατικά έχουν θέσεις κλειδιά στην Ελλάδα. Είναι προτιμότερο να είμαι στις φαβέλες του Ρίο, όπου εκεί τουλάχιστον ξέρω από που να φυλαχτώ. Ελπίζω κάποτε ο στίχος του Ποιητή που λέει ότι η Ελλάδα τρώει να παιδιά της να ανήκει πια στο παρελθόν...»

«Η αξία του δρόμου είναι να μην σταματήσεις ποτέ» είχε δηλώσει σε συνέντευξη του, το 1957, ο Νίκος Καζαντζάκης. Κι ο Αγγελάκας δίνει τη μουσική υπόκρουση με ροκ στίχους: «Βάλε φωτιά σ' ό,τι σε καίει σ' ό,τι σου τρώει τη ψυχή, έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι ανοιχτοί…».

Με μια επίσκεψη στην ιστοσελίδα του Δημήτρη Παρούση (www.godimitris.gr) θα ταξιδέψετε νοερά στους μακρινούς αυτούς τόπους- ίσως να εισπνεύσετε και τον αέρα της ελευθερίας: της τολμηρής επιλογής, του επικίνδυνου ρίσκου και του συμπεράσματος που υποδεικνύει ότι αν αγωνιστείς για κάτι με πάθος, το πετυχαίνεις.

Το σταυρόλεξο μίας άλλης Ελλάδας

2009-12-14T18:34:00.001-08:00

Μπορεί να αλλάξει η Ελλάδα; Να απαλλαγεί από τις κακοδαιμονίες της, να γίνει μία σύγχρονη και βιώσιμη χώρα, όπου η λαμογιά, η ρεμούλα, η κακοδιοίκηση, η ασυδοσία και η αυθαιρεσία δεν είναι αυτονόητες και μέρος της ζωής μας; Ομολογώ ότι η εξίσωση είναι εξαιρετικά σύνθετη- η απάντηση δύσκολη.

Διότι δεν αφορά μόνο στη λήψη κάποιων (πολλών ή λίγων, ήπιων ή ριζικών- αδιάφορο) μέτρων, αλλά στην αλλαγή νοοτροπίας, της συλλογικής κουλτούρας (αν προτιμάτε) των πολιτών της. Των νέο-ελλήνων (του μέσου όρου) που έχουν μία κατασταλαγμένη κοσμοθεωρία και στάση ζωής, η οποία πύκνωσε σε αρνητικά συν τω χρόνω, παρά τις (όποιες) θετικές εξελίξεις.

Η διεθνής και –κυρίως- η εσωτερική δομική κρίση, έφερε στο προσκήνιο τη συζήτηση- άνοιξε για τα καλά. Αυτή έδωσε το τελικό χτύπημα σε μία παραπαίουσα κυβέρνηση (της ΝΔ) και λόγω αυτής –κατά πολύ- κέρδισε άνετη πλειοψηφία το ΠΑΣΟΚ, προσφέροντας ελπίδα.

Στην κορυφή της ατζέντας, μεταξύ άλλων, έχει μπει ο «μεγάλος ασθενής του κράτους» (που έλεγε και ο Καραμανλής…), το Δημόσιο: Η λειτουργία του, η σύνθεση του, οι μισθοί του και ως επί το πλείστον η σπατάλη του.

Για πολλούς (όλους;) μία επίσκεψη σε Δημόσια Υπηρεσία ισοδυναμεί (ψυχολογικά έστω) με σαφάρι σε άγρια ζούγκλα ή (έστω…) με νοητό ταξίδι σε χώρα του Τρίτου Κόσμου. Όχι μόνο δεν υπάρχει μηχανοργάνωση, πολλές φορές δεν έχουν καν ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Και για να εξυπηρετηθείς (μέχρι τέλους) πρέπει να α) επιστρατεύσεις ασιατικό ζεν και μπόλικη ευγένεια, β) γίνεις επιθετικός, γεγονός που λειτουργεί ανακλαστικά στους δημόσιους υπαλλήλους, μετατρέποντας και εκείνους σε επιθετικούς- σε έναν πόλεμο ίσως χάσεις (ενίοτε δεν εξυπηρέτησε, επίσης).

Το Δημόσιο στη χώρα μας είναι από τους μεγαλύτερους εργοδότες– οι μισθοί ποικίλουν, ενώ τελευταία αντιμετωπίσαμε συμπτώματα που προκαλούν κλαυσίγελο, τουλάχιστον: Μαύρη ή/και «ενοικιαζόμενη» εργασία εντός των υπηρεσιών που ανήκουν στο κράτος. Και αντάμα, η διαχρονική σπατάλη, κακοδιοίκηση, κακοδιαχείριση και η αναπόφευκτη κλοπή: Πόσες τσέπες δεν γέμισαν, πόσοι δεν λογοδότησαν ποτέ.

Παράλληλα, η εργασία στο Δημόσιο παραμένει για πολλούς το «Greek dream»: η εξασφάλιση που συνεπάγεται η μονιμότητα. Ή για το πούμε αλλιώς, η λογική του «πληρώνομαι όπως και να’ χει, χωρίς να ιδρώνω ιδιαίτερα- πλην όμως έχω λυμένο το ζωνάρι αν τυχόν μου θίξουν κεκτημένα δικαιώματα». Ταυτόχρονα, η είσοδος στο Δημόσιο ισοδυναμούσε (μέχρι πρότινος- όχι ότι λύθηκε εντελώς τώρα) με αλισβερίσι ανάμεσα σε πολιτικούς και πολίτες. Κάπως έτσι ο δημόσιος τομέας γέμισε ασφυκτικά, η λειτουργία του είναι βραδυκίνητη και η απόδοση του λιπαρή. Και το κράτος αναξιόπιστο, βεβαίως.

Ναι, δεν είναι μόνο ο δημόσιος τομέας η ανοιχτή πληγή στη χώρα μας. Αλλά παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, υπό την έννοια ότι με την τρέχουσα λειτουργία (και συμπεριφορά του) δίνει το στίγμα, διαμορφώνει συλλογική κουλτούρα- «αφού με κλέβει/βασανίζει/εμπαίζει το κράτος, γιατί να πληρώνω φόρους;». Κάπως έτσι- μεταξύ άλλων- προκύπτει μεγάλο μέρος της φοροδιαφυγής/εισφοροδιαφυγής. Με το ανταποδοτικό όφελος να απουσιάζει στις περισσότερες εκδοχές του, συν το προαναφερθέν κακό παράδειγμα που δίνεται, ο πολίτης νομιμοποιεί στη σκέψη του το «δικαίωμα» στην… ανυπακοή και στη μη εκπλήρωση των υποχρεώσεων του. Η οποία και γενικεύεται σε πολλές εκδοχές της κοινωνικής ζωής.

Σίγουρα δεν είναι μόνο το Δημόσιο το πρόβλημα της Ελλάδας: από δίπλα ορθώνονται «τέρατα» όπως η ανεργία (σε ισπανικά επίπεδα του 20% την ανέβασε ο υπουργός Εργασίας), το Ασφαλιστικό (που το 2015 θα βαρέσει κανόνι, όπως προειδοποίησε ο ίδιος υπουργός), το εργασιακό (με την εργοδοτική αυθαιρεσία μονίμως παρούσα και τους μισθούς ντροπής για τους νέους), η παραπαίουσα Παιδεία (που πεισμόνως εγείρει τα λάθος ερωτήματα, αντί των άμεσων απαντήσεων) και –ασφαλώς- το δημοσιονομικό, με έλλειμμα και χρέος που μας έχουν κάνει πρωτοσέλιδο διεθνώς (λες και ο Δεκέμβρης είναι ο μήνας που η Ελλάδα πρωταγωνιστεί στο διεθνή Τύπο), κρούοντας τα τύμπανα μίας πιθανής χρεοκοπίας (σε χώρα της ευρωζώνης) και πιέζοντας (εκβιάζοντας, σχεδόν) για άμεσες λύσεις με μέτρα ούλτρα λιτότητας.

Κάπως έτσι συντίθεται η «ωραία ατμόσφαιρα» στη χώρα μας και διαμορφώνεται το σταυρόλεξο με τις πολλές ερωτήσεις- υπό μία κεντρική και δύσκολη: Μπορεί να αλλάξει η Ελλάδα; Με ευχές και κατάρες σχεδόν αδύνατο. Με ιδεοληψίες και απέραντα «όχι σε όλα» επίσης. Υπό το κράτος της αδήριτης ανάγκης και των ασφυκτικών εξωτερικών πιέσεων, μπορεί. Αλλά αυτό δίνει τη βάση, ανοίγει το δρόμο, φτιάχνει ατζέντα- δεν λύνει προβλήματα (αν έλυνε θα είχαμε χάσει την εθνική κυριαρχία).

Κακά τα ψέματα, χρειάζεται συναίνεση και προσπάθεια από τα πάνω μέχρι τα κάτω. Σε αυτή τη δυσχερή συγκυρία όλοι θα κριθούν- σε λόγια και κυρίως πράξεις. Από την κυβέρνηση, τα κόμματα, τους φορείς, μέχρι και τον τελευταίο πολίτη, στο μερίδιο που αναλογεί στον καθένα. Ίσως στον πάτο του πηγαδιού (όπου αναμφίβολα βρισκόμαστε τώρα) προκύπτει η ευκαιρία για τη δημιουργία μίας σύγχρονης, δίκαιης και βιώσιμης χώρας. Για όλους. Επίπονη προσπάθεια, ενδεχομένως να αξίζει.

Από κόλαση, με αγάπη

2009-12-10T18:09:00.001-08:00

Μαίνεται κόλαση στης ψυχής μου τα χωράφια. Παλμός σκληρός. Μολυσμένος αέρας στα πνευμόνια. Νυχτολούλουδο στην άκρη του βουνού. Μελαγχολικό, αστροφεγγίζει θλίψη- κόκκινα μάτια, επάλληλοι μαύροι κύκλοι. Σημαία μου. Φυτρώνει δέντρο ψηλό, γερό, αγριεμένο. Ποτισμένο με ανάσες που δεν τελειώνουν.

Η κόλαση δική μου γη… εκεί θα σπείρω.

Δική μου εστία- φωτιά- και τα τραγούδια ποίηση. Δεν λυγίζω, η ήττα απέχει, το ανάστημα δεν κλονίστηκε- δεν προκαλούν εγκαύματα οι φλόγες. Λέξεις γεννάνε και χάος- με πόνο, έμπνευση, αγωνία και κραυγές. Είσαι διαρκώς παρών. Δεν σε φοβάμαι.

Κόλαση συνέχεια. Σε προκαλώ.

Η ποίηση μόνο με αίμα γράφεται, στης κόλασης τα καλντερίμια και εγώ μοναχικός θαμώνας της παραμένω ψηλά, βράχος αταλάντευτος. Τυλιγμένος με φωτιές που δεν μπορούν οι άμοιρες να με κάψουν. Χαμένο σκοπό τις ορίσατε. Δεν χάνω και εξακολουθώ, όσο κι αν θεριεύει η ψυχή μου, να αντέχω. Πάντα.

Από κόλαση, με αγάπη.

Lights through the night

2009-12-10T17:59:00.001-08:00

Πέρα απ' τ' άστρα είν' η δικιά μας γειτονιά
Κατεβήκαμε με γέλια και τα όργανα στον ώμο
Έλα κάντε μας λιγάκι συντροφιά
Κουραστήκαμε απ' το δρόμο

Είχε κρύο από του Δία τη μεριά
Κι η Σελήνη ερημιά καθόλου κόσμο
Άντε ανάψτε μας μια όμορφη φωτιά
Κουραστήκαμε απ' το δρόμο

Τέτοια νύχτα μαγεμένη και γλυκιά
Μας θυμίζει ένα φθινόπωρο στον Κρόνο
Άντε ας παίξουμε μια τελευταία πενιά
Όπου να 'ναι ξαναβγαίνουμε στο δρόμο

Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας

Modern Greece II- Night View

2009-12-10T17:55:00.000-08:00

"Rubbish mountain" during a heavy rain night...

Modern Greece

2009-12-10T17:52:00.001-08:00

The pictures are from Athens News Agency

Πορεία 6-12-09: "Ουφ και ουγκ"

2009-12-06T18:03:00.000-08:00

Ο τίτλος που θα έβαζα για την παρουσία μου στην πορεία: "Ουφ και ουγκ".

Ουφ διότι γύρισα αρτιμελής από την πορεία, με μοναδικές απώλειες την αναπνοή και την όραση για κάτι δεύτερα σε συγκεκριμένες στιγμές, συν τη διαρκή εγρήγορση από φόβο μήπως μεγαλώσει το κακό.

Και ουγκ, διότι κάποια πιτσιρίκια με κουκούλες και αντιασφυξιογόνες μάσκες κατέβηκαν στην πορεία με σκοπό να με κάνουν να θέλω να μην ξαναπάω (λόγω επαγγέλματος που έχω επιλέξει θα ξαναπάω όμως- και λόγω πολιτικής συνείδησης).

Τα τυπάκια με τις κουκούλες έχουν πρόβλημα. Το μόνο που τους χαρακτηρίζει είναι ο τυφλός τους έρωτας για τη βία, τη σύγκρουση με τον απρόσωπο μπάτσο, με τη... βιτρίνα, με ό,τι σπάει στο διάβα τους. Ακόμα και τους ανθρώπους που πορεύονται δίπλα τους, υποτίθεται για τον ίδιο σκοπό.

Ξεκίνησα το μεσημέρι από το σπίτι με ένα μάγκωμα στην καρδία, έναν υποδόριο φόβο, δεν θα πω ψέματα. Επίσης δεν ήμουν και τόσο σίγουρος για τους λόγους που με οδηγούν στο κέντρο- ήθελα και δεν ήθελα να πάω, υποψιαζόμουν τι θα συναντήσω. Επικράτησε η δημοσιογραφική φύση και η αλληλεγγύη μου προς τους νέους- το σκεπτικό μου εν μέρει ήταν να προστατέψω όσο και όπως μπορώ παιδιά που ενδεχομένως να κινδύνευαν από την αστυνομική βία.

Παίρνω έναν φίλο από το σπίτι του στο Μουσείο και φτάνουμε στο Μοναστηράκι να αφήσουμε τη μηχανή. Από Πατησίων μέχρι και εκεί ήταν τίγκα στην αστυνομία, παντού όμως.

Πάμε με τα πόδια από Ερμού προς τα Προπύλαια. Σε όλη τη διαδρομή βλέπαμε: μπάτσους ολούθε, αφρικανούς μετανάστες να πουλάνε τις πραμάτειες τους (πλάι στους μπάτσους που αδιαφορούσαν... η μαύρη αγορά είναι παράνομη υποτίθεται, ενώ σε άλλες περιπτώσεις οι δόλιοι οι μετανάστες μόλις δουν ένστολο κάνουν μπόγο το εμπόρευμα και τρέχουν. Σήμερα η ΕΛ.ΑΣ είχε άλλους εχθρούς) και ανύποπτους Αθηναίους που έκαναν βόλτα και πήγαιναν για καφέ (αυτούς τους θαύμασα- θέλει ψυχή να πας στο κέντρο για καφέ μία τέτοια μέρα. Ή άγνοια κινδύνου. Η βλακεία, δεν ξέρω).

Φτάνουμε στα Προπύλαια λίγο πριν, λίγο μετά τις 14.00- η πορεία έχει ξεκινήσει, βλέπουμε την "ουρά" της και έτσι μπαίνουμε στο τελευταίο μπλοκ, αυτό του ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής τον Τσίπρα αυτοπροσώπως και λοιπούς βουλευτές. Πρώτη φορά είδα τέτοια περιφρούρηση σε μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ παρεμπιπτόντως. Παράλληλα, πίσω από το Πανεπιστήμιο αναδύονταν μαύροι καπνοί- δεν είχαμε οπτική επαφή, μετά είδα (από την TV) ότι σημειώνονταν επεισόδια.

Λίγα μέτρα μετά κουκουλοφόροι μας πλευρίζουν και αρχίζουν 1) να σπάνε τα τζάμια ενός ταχυφαγείου και 2) ρίψη αντικειμένων προς τα ΜΑΤ σε κάθετο δρόμο. Τα ΜΑΤ απαντούν με χημικά και δακρυγόνα, καθώς και με κρότου λάμψης. Ο κόσμος συμπιέζεται και εκεί τα χρειαστήκαμε... Το μπλοκ "έσπασε" αρκετά, και εμείς ανεβήκαμε στο πεζοδρόμιο και μετά σε κάτι σκάλες.

Αφού καταφέραμε να μην ποδοπατηθούμε και κάποια παιδιά μας έριξαν μάλοξ με... ψεκαστικό (και ανακούφισαν τα μάτια μας) συνεχίσαμε την πορεία, υπό την έντονη παρουσία κουκουλοφόρων πιτσιρικάδων (από 15 έως 25 ετών περίπου- όσο μπορούσα να καταλάβω καθώς είχαν κουκούλες) πλαγιομετωπικά. Οι τύποι αυτοί ήταν τόσο... θαρραλέοι που χρησιμοποιούσαν εμάς (μαθητές, φοιτητές, 50ρηδες "νοικοκυραίους", τον Τσίπρα, τον Λαφαζάνη, εμένα κ.λπ) σαν ασπίδα για τις επιθέσεις τους.

Αυτό το "παιχνίδι" κράτησε σε όλη την πορεία, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουμε διαρκώς από τα χημικά, τις χειροβομβίδες κρότου- λάμψης, την πιθανότητα να ποδοπατηθούμε, και από μία πιθανή επέμβαση των ΜΑΤ... που σίγουρα εμάς θα "δένανε", καθ' ότι άσχετοι με το... "γάμο" (πάγια τακτική).

(Στιγμιότυπο 1: Στη Σταδίου, στο ύψος της πλατείας Κλαυθμώνος, δεχθήκαμε βροχή χημικών, εις απάντηση των πετρών και λοιπών αντικειμένων που οι κουκουλοφόροι έριχναν στα ΜΑΤ, ενώ πριν είχαν σπάσει κάποιες βιτρίνες. Υπήρξε στιγμή που δεν μπορούσα να ανοίξω τα μάτια μου για κάποια δευτερόλεπτα- έκαιγαν. Το ίδιο και οι λοιποί. Είχα σύγκρουση λόγω στιγμιαίας στραβομάρας με τον... Νίκο Χρυσόγελο, επικεφαλής (στις εκλογές) των Οικολόγων Πράσινων και (στην περίπτωση μας) ενός μικρού μπλοκ ανθρώπων ηλικίας 40 και άνω, που τράβηξαν ό,τι και εμείς).

Ευτυχώς στην περίπτωση μας επέμβαση των ΜΑΤ δεν υπήρξε, αλλά κυριάρχησε ο φόβος του "μη τυχόν" και η συνεχής προσοχή μην πάθουμε κάτι. Προσωπικά δηλώνω αηδιασμένος και ομολογώ ότι θέλησα να φύγω, αλλά δεν είχα τρόπο και δρόμο, μίας και οι διμοιρίες ήταν παντού και εγώ με άσπρη τη μούρη από το μάλοξ έμοιαζα δυνάμει ύποπτος.

(Στιγμιότυπο 2: Στην Πανεπιστημίου πλέον, στο ύψος του Ζόναρς για μερικά λεπτά συμπορεύτηκα πλάι πλάι με έναν... κουκουλοφόρο. Ήταν δεν ήταν 16 ετών. Είδα τα μάτια του. Τον ιδρώτα που έσταζε από το πρόσωπο του. Την πέτρα που κρατούσε στα χέρια του. Δεν είδα οργή στο βλέμμα του, δεν ξέρω. Ούτε φόβο ίσως. Παρατήρησα, μάλλον, αγωνία για να τα καταφέρει σε αυτό το "παιχνίδι" που έπαιζε. Ήθελα να του μιλήσω. Να τον ρωτήσω: "τι κάνεις ρε αγόρι μου;", "τι θέλεις, τι ζητάς;", "γιατί;". Δεν το έκανα. Ήμουν γενικά αποσυντονισμένος).

Δεν κατάφερα να διαδηλώσω για τη μνήμη του παιδιού που δολοφονήθηκε, δεν κατάφερα να δώσω μάχη (αν θέλετε) για τα δίκαια αιτήματα της νεολαίας. Επειδή το θέλησαν κάποιοι δήθεν υπέρ-επαναστάτες, το μόνο που κατάφερα είναι να φτάσω αρτιμελής στο σπίτι μου, αφού πρώτα έφτιαξα στρατηγικό σχέδιο εξόδου από το κέντρο της πόλης που ζω.

Ήμασταν (έμαθα) πάνω- κάτω 8.000. Μικρή πορεία, δοθέντος του λόγου που έγινε. Κανονικά θα έπρεπε να πλημμυρίσει η Αθήνα από λαό που να απαιτεί "Ποτέ ξανά βία" με αφορμή τη δολοφονία Γρηγορόπουλου. Χιλιάδες πολιτών να διατρανώσουν αιτήματα. Σκατά όμως. Ήμασταν λίγοι και ενδεχομένως την επόμενη φορά ακόμα πιο λίγοι. Διότι θα δώσω δίκιο στον οποιονδήποτε μου πει ότι δεν κατεβαίνει σε πορεία επειδή φοβάται για τη ζωή του ή έστω απλώς φοβάται...

Ο πολιτισμός μας βρίσκεται σε βαθιά παρακμή και γι' αυτό ευθύνονται πολλοί. Γνωστά είναι αυτά. Απλώς απορώ με τη λογική αυτών των παιδιών με τις κουκούλες. Τι νομίζουν ότι κερδίζουν διώχνοντας τον κόσμο από τις πορείες; Ήταν σωστό που λόγω της "επιλογής τους να συγκρουστούν" (με' μένα για ασπίδα...) κινδύνευσα, όπως και χιλιάδες άλλοι; Άξιζε αυτή η βία;

Η δική μου απάντηση είναι πως όχι, είναι λάθος από την αρχή ως το τέλος. Είναι γελοία, μηδενιστική, απολίτικη, απολίτιστη, αντικατοπτρισμός όλης της βίας που υποτίθεται αντιμάχεται.

Δεν το γούσταρα καθόλου, με χάλασε πολύ άσχημα. Αλλά τη χάρη δεν θα τους την κάνω. Στην επόμενη πορεία με της οποίας τα αιτήματα συμφωνώ, θα κατέβω. Ή υπερασπίζεσαι το δημοκρατικό σου δικαίωμα ή όχι. Διαλέγεις.

Τα παιδιά του «Δεκέμβρη»

2009-12-04T19:34:00.000-08:00

Στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 η χώρα ανέβασε πυρετό- βαρύ και ασήκωτο. Το όπλο ενός «οργάνου της τάξης» δολοφόνησε ένα 15χρονο παιδί, ανοίγοντας ταυτόχρονα το κουτί της Πανδώρας: με όλα τα ανομολόγητα μυστικά εκείνης της συγκυρίας. Αυτά που έχουμε μάθει να κρύβουμε σαν τα σκουπίδια κάτω από το χαλί, επιδεικνύοντας κατατονική αδιαφορία, αποχαύνωση- λέγοντας ότι «συμβαίνουν».

Η διαρκής ανακύκλωση της βίας ήταν ήδη πανταχού παρούσα, με τη σύγχρονη τεχνολογία και την υπερπληροφόρηση να έχει κάνει τους πάντες κοινωνούς της. Όλοι γνώριζαν.

Την κρατική βία με πρωταγωνίστρια την Αστυνομία, όταν βασάνιζε στο ΑΤ της Ομόνοιας μετανάστες, έστελνε στο νοσοκομείο με βαριά τραύματα τον κύπριο φοιτητή στη Θεσσαλονίκη, φυλάκιζε το παιδί με τα πράσινα παπούτσια, λειτουργούσε ως ασπίδα σε δολοφονικές επιθέσεις της Χρυσής Αυγής στη Σταδίου, για να θυμηθούμε μόνο μερικές κραυγαλέες περιπτώσεις.

Την πολιτική βία με τα ατιμώρητα σκάνδαλα: Το Βατοπέδι και τις μετέπειτα αποχωρήσεις από τη Βουλή, τις υποκλοπές, την πτώση Ζαχόπουλου και τη βαθιά λαϊκιστική κιτρινορόζ ατμόσφαιρα που ακολούθησε με κομιστές και λοιπούς τιμητές, τους «κουμπάρους», τα κομματικά παιδιά στο Δημόσιο από την πίσω πόρτα, τα καμένα δάση και τις χαμένες ζωές στις φλόγες. Κι όλα τούτα αγκαλιά με τις λεκτικές ακρότητες και τους πολιτικάντικους διαξιφισμούς, που σκοτώνουν κάθε απόπειρα σοβαρού διαλόγου, ωθώντας στα άκρα και στο- μηδενικής αισθητικής και υψηλού κόστους- πολιτικό lifestyle.

Την οικονομική βία με τους «απασχολήσιμους», τους ανασφάλιστους των 700 ευρώ (στην καλύτερη περίπτωση), τους ανέργους που για να βρουν δουλειά (…οπουδήποτε) πρέπει να έχουν «βύσμα», την παράλογη ακρίβεια, τις συντάξεις πείνας και τους «κολλημένους» μισθούς, την οικονομική «αιμορραγία» προς την παραπαιδεία (ακόμα και για φοιτητές…), την υπερχρέωση στις τράπεζες που πρόσφεραν στον πελάτη- καταναλωτή τη φενάκη ότι θα κάνει το όνειρο πραγματικότητα: «Θα καταναλώνει, άρα θα υπάρχει».

Και την προϊούσα κοινωνική αντίδραση: του ναρκισσισμού της βίας απέναντι στην υπερμεγέθη αυθαιρεσία. Ο αδόκητος χαμός ενός παιδιού έφερε στην επιφάνεια όλη την κακοδαιμονία που ταλάνιζε την Ελλάδα στις 6 του Δεκέμβρη του 2008. Βαρύ το τίμημα- πέθανε ένα παιδί. Και έβγαλε στους δρόμους εκατομμύρια που ξέσπασαν.

Ο «Δεκέμβρης» στοίχειωσε το φαντασιακό όλων, άνοιξε ένα απέραντο πεδίο ερμηνειών- η κάθε μία από την ιδεολογική της αφετηρία, πολλές φορές εγκλωβισμένη σε στεγανά σκέψης και ασφυκτικές ιδεοληψίες. Προκάλεσε βία για απάντηση στη βία, ως γνήσιο παιδί αυτής της κοινωνίας- Και φοβική αντίδραση στους πολίτες από το νέο πρόταγμα που ξεπρόβαλε: «καταστρέφω, άρα υπάρχω». Και τανάπαλιν βία ως νέα ανταπάντηση από τους «απέναντι»- το κράτος και την Αστυνομία. Δημιούργησε έναν ακόμα κύκλο, στον υπαρκτό φαύλο κύκλο. Και μία τερατογένεση: την κλιμάκωση της δράσης από τη «νέα τρομοκρατία».

Στα προτάγματα του «Δεκέμβρη» περίσσευε η δικαιολογημένη οργή, που έπνιγε την απόπειρα δημιουργίας ελπίδας και την καθαρή πολιτική σκέψη. Οδηγούσε σε αδιέξοδη μετατόπιση του προβλήματος- στη βία που καλλιεργεί το φόβο. Η βία της εξουσίας είχε καθυποτάξει τους πολίτες της και εκείνοι απάντησαν με το ίδιο νόμισμα προς κάθε κατεύθυνση. Ενισχύοντας φοβικά σύνδρομα σε βάρος της ελπίδας, τροφοδοτώντας την καταστολή στο όνομα του δόγματος «τάξις και ασφάλεια».

Ένα χρόνο μετά, δεν υπάρχει ριζική αλλαγή στις κοινωνικές δομές- ίσως προς το χειρότερο ελέω οικονομικής κρίσης διεθνώς και εσωτερικής κρίσης σε όλα τα επίπεδα. Αλλά η ελπίδα μπορεί να ξεπροβάλλει, έχοντας ισχυρά αιτήματα.

Ο Κάρολος Παπούλιας στο μήνυμα του για την 6η του Δεκέμβρη, μεταξύ άλλων, σημείωσε: «Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου δεν ήταν μόνο μία απεχθής πράξη. Ήταν ένα δίδαγμα για όλους μας, πού μπορεί να οδηγήσει η αυθαιρεσία (…) Εκφράζω ακόμη μία φορά την πίστη μου και τις ενοχές μου απέναντι στη νέα γενιά, στην οποία χρωστάμε την εξασφάλιση μιας δικαιότερης κοινωνίας».

Η δυνατότητα στη νεολαία να πιστέψει στον εαυτό της και να δημιουργήσει σε ένα δίκαιο και αξιοκρατικό περιβάλλον ίσως είναι το πρόταγμα ελπίδας από όλους και προς όλους, ενδεχομένως το νέο- πιο νηφάλιο- μήνυμα. Η γενιά που έμαθε να αμφισβητεί τώρα μπορεί να ζητήσει το καλύτερο. Άλλωστε στο τέλος μίας τραγωδίας πρέπει να υπάρχει η κάθαρση- ιδιαίτερα για τα παιδιά του «Δεκέμβρη».

Πολυτεχνεία σε καιρούς χρεοκοπίας

2009-11-17T17:12:00.001-08:00

Τι σχέση μπορεί να έχει η Μποτσουάνα με ένα εμβληματικό για τα καθ’ ημάς κτίριο στην Πατησίων και τον διοικητή της ΕΚΤ; Φαινομενικά καμία, ίσως και ως απορία προκαλεί τον Γέλωτα. Την Τρίτη (17/11), ωστόσο, όλα τούτα (χώρα, Πολυτεχνείο και Τρισέ) ήταν από τις λέξεις- κλειδιά που συνέθεσαν την ειδησεογραφία της ημέρας.

Στο Πολυτεχνείο τιμήθηκε η 36η επέτειος της εξέγερσης εναντίον της δικτατορίας. Άραγε 3,5 δεκαετίες μετά, η καθιερωμένη πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία προσφέρει κάτι περισσότερο από την τήρηση μίας διαχρονικής εθιμοτυπίας;

Ενδεχομένως ναι, καθώς αν εξαιρέσουμε τα παραδοσιακά συνθήματα (εν είδει παιάνα- κατά τα πρότυπα των παρελάσεων) ενίοτε προκύπτουν και συνθήματα- αιτήματα με βάση το σήμερα. Ακούστηκε για παράδειγμα το «είμαστε η γενιά των 700, ας γίνουμε ο εφιάλτης των 300». Ένα σύνθημα με σαφέστατη αναφορά στο πυρήνα του προβλήματος της σημερινής νεολαίας: στο εργασιακό και στην ανεργία.

Το παραπάνω σύνθημα απαξιώνει με μένος τον… κοινοβουλευτισμό- μία ρηχή πρώτη ανάγνωσή του πιθανότατα να οδηγούσε σε επικίνδυνες ατραπούς και δυσάρεστες σκέψεις. Οι νέοι, ωστόσο, άλλο πράγμα εννοούν όταν το φωνάζουν.

Απευθύνονται σε εκείνους που φέρουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για ένα ακόμα ελληνικό «πρωτάθλημα». Το «χρυσό μετάλλιο» στη διαφθορά εντός Ευρώπης και τη διόλου τιμητική 71η θέση παγκοσμίως, πίσω από την… Μποτσουάνα και μάλιστα με καταβαράθρωση: Στην 71η θέση του 2009 διολισθήσαμε από την 57η θέση του 2008.

«Πρωταθλητές» στη διαφθορά αναδείχθηκαν το Αφγανιστάν και η Σομαλία, αλλά μάλλον εκεί οι καταστάσεις είναι δυσμενέστερες από τη δική μας. Εδώ έχουμε… Δημοκρατία. Πως όμως λογίζεται μία χώρα ως δημοκρατική όταν στις εκθέσεις της Διεθνούς Διαφάνειας εμφανίζεται ως διεφθαρμένη μέχρι μυελού των οστών;

Η απάντηση είναι δύσκολη και εν μέρει αντικατοπτρίζεται στο ελληνικό παράδοξο, που εσχάτως έκανε τους ευρωπαίους ομολόγους (σε ευρωζώνη και Κομισιόν) να διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους και να απορούν με τους… αδούλωτους Έλληνες, οι οποίοι επί έτη πολλά παραδίδουν στην Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία χαλκευμένα στοιχεία.

Η Ελλάδα μπήκε εκ νέου σε επιτήρηση και αν δεν φέρουν άμεσα αποτελέσματα τα μέτρα που θα πάρει το υπουργείο Οικονομικών έπεται συνέχεια, με εφιαλτικό αποτέλεσμα να μην δανείζει στη χώρα κανείς, η αξιοπιστία να μην υπάρχει ούτε στα λόγια και να ακουστεί ξανά η τρικούπεια φράση του 1893: «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν».

Για την ώρα, πάντως, ο διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Ζαν Κλοντ Τρισέ, «φωτογραφίζει» τη χώρα μας ως το μαύρο πρόβατο του ευρώ που «κινδυνεύει να χάσει την εμπιστοσύνη των αγορών», καλώντας την να λάβει σκληρά μέτρα.

Μπορούν άραγε τα παραπάνω να συνθέσουν εξίσωση; Αυτή που φέρει την ευθύνη να περισώσει ό,τι απόθεμα αξιοπιστίας μένει, αποτρέποντας παράλληλα μία πιθανή χρεοκοπία είναι η κυβέρνηση. Και όλα τούτα σε συνθήκες άγριας διαφθοράς. Αυτή σε πρώτο πλάνο. Διότι σε μία τόσο δύσκολη συγκυρία αν σιωπήσουν και αποστασιοποιηθούν οι πολίτες, ενδεχομένως γκρινιάζοντας, μηδενίζοντας και ζητώντας εύκολες λύσεις, θα επιτείνουν το πρόβλημα.

Αυτοί που οφείλουν να πρωτοστατήσουν και να πιέσουν είναι οι νέοι, με την ουτοπία και τη μαχητικότητα τους. Σίγουρα η προσπάθεια για να πέσει το χρέος και να μειωθεί το έλλειμμα δύσκολα προκαλεί «ιερό» πάθος στη νεολαία, αμφίβολο το πόσο συνεγείρει για αγώνες, ωστόσο τα αιτήματα της αξιοκρατίας, της διαφάνειας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και (γιατί όχι;) της εμβάθυνσης της Δημοκρατίας είναι εξαιρετικά επίκαιρα. Και εντός κάδρου στη μάχη για να αποσοβηθεί η χρεοκοπία.

Αν πάλι δεν βρεθεί η «χρυσή τομή» που θα βελτιώνει τα δημοσιονομικά, χωρίς να διευρύνεται η οικονομική δυσανεξία της μέσης οικογένειας- αν δεν καταπολεμηθεί η διαφθορά στη ρίζα της, επουλώνοντας τις πληγές που προκαλούν οι αδικίες, τότε το ερώτημα για νέα «Πολυτεχνεία» γίνεται εξαιρετικά θεωρητικό και τη θέση του καταλαμβάνει το επερχόμενο κοινωνικό χάος με τις πολλαπλές «εκρήξεις» που αυτό συνεπάγεται.

Pont des arts - red alley

2009-11-11T15:55:00.000-08:00

Ξύλο στον πάτο του πηγαδιού (βλέπε Πανεπιστήμια)

2009-11-09T17:59:00.000-08:00

Το μεγαλύτερο σφάλμα από τη συγκρότηση της νέας κυβέρνησης το έχει πράξει η υπουργός Παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου. Της παρουσιάστηκε μία σπάνια ευκαιρία και κατά πως φαίνεται την αφήνει ανεκμετάλλευτη: Να εξωπετάξει δια παντός τις κομματικές παρατάξεις από τα Πανεπιστήμια.

Επί μέρες φοιτητές (και μη) που πρόσκεινται στις παρατάξεις των δύο κομμάτων εξουσίας αλληλοδέρνονταν στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (πρώην ΑΣΟΕΕ). Αρκετοί διακομίστηκαν σε νοσοκομεία, ενώ (λογικά) πολλοί είναι αυτοί που αναθεματίζουν την ώρα και τη στιγμή που η μοίρα ή η συνειδητή επιλογή τους οδήγησε σε αυτό το ΑΕΙ… για να σπουδάσουν.

Τα ρεπορτάζ και- κυρίως- τα σχόλια για το θέμα βρίθουν ανοησίας, καθώς το αντιμετωπίζουν ποδοσφαιρικά, λες και χούλιγκανς πλακώθηκαν πάλι, άρα πάμε παρακάτω. Απύθμενης κενότητας ήταν και οι ανακοινώσεις των εμπλεκόμενων παρατάξεων (ΠΑΣΠ, ΔΑΠ- ΝΔΦΚ), όπου η μία καταλογίζει την ευθύνη στην άλλη.

Η υπόθεση των βιαιοπραγιών στην ΑΣΟΕΕ είναι η κορυφή του παγόβουνου. Για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία συντηρούν αυτό το έκτρωμα των κομματικών παρατάξεων. Μέσω αυτών αναζητούν «πελατεία», δείχνοντας ότι κατά βάθος (ενδεχομένως και κατ’ ουσίαν) αντιλαμβάνονται τους νέους, και δη τους ακαδημαϊκούς πολίτες, σαν «κουκιά».

Έχουν «εξοπλίσει» τις παρατάξεις με πλείστα όσα προνόμια, τα οποία σε άλλη πολιτισμένη χώρα θα συνιστούσαν απλώς κακόγουστο ανέκδοτο. Το ότι έχουν σημαίνοντα ρόλο στην εκλογή του πρύτανη, οδηγεί ξεκάθαρα σε συναλλαγή των «κομματαρχών» με την ιεραρχία των Ιδρυμάτων. Ως εκ τούτου… επελαύνουν και οι λοιπές βαρβαρότητες που χαρακτηρίζουν την τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα.

Μετά τα επεισόδια στην ΑΣΟΕΕ, το υπουργείο Παιδείας ουδόλως αντέδρασε. Το ΠΑΣΟΚ περιορίστηκε σε μία παρέμβαση του νέου γραμματέα του Σ. Ξυνίδη, ο οποίος κάπνισε την… πίπα της ειρήνης με εκπροσώπους των δύο παρατάξεων ως άλλος ειδικός μεσολαβητής του ΟΗΕ. Και η ΝΔ εκλέγει νέο αρχηγό, άρα οτιδήποτε άλλο περισσεύει. Ούτε μία ανακοίνωση για τα μάτια του κόσμου.

Οι παραπάνω στα πρώτα επεισόδια που θα εκδηλωθούν με κουκουλοφόρους θα διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους, θα νουθετούν στον αέρα και θα θέτουν ζήτημα πανεπιστημιακού ασύλου (η λύση δια πάσα νόσο…). Με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη να στέλνει σιδηρόφραχτους αστυνομικούς στα Εξάρχεια για να διαλύσει το… γκέτο, όταν οι ίδιοι οι ψηφοφόροι του τα κάνουν γης μαδιάμ στα Πανεπιστήμια.

Τα ερωτήματα που πλανώνται είναι αρκετά: Σε ποια, φέρ’ ειπείν, αφρικανική δημοκρατία, πρύτανης όπως ο κ. Γρηγόρης Πραστάκος της ΑΣΟΕΕ θα δήλωνε αναφερόμενος σε φοιτητές ότι «η ένταση έχει ξεφύγει από την κομματική αντιπαράθεση. Πλέον, η έριδα έχει πάρει χαρακτήρα προσωπικής βεντέτας» (Καθημερινή, 5 Νοεμ. 2009); Και σε ποια χώρα που ο τροχός έχει ανακαλυφθεί προ πολλού δεν θα υπήρχαν οι σχετικές παρεμβάσεις από τα αρμόδια θεσμικά όργανα (κυβέρνηση, κόμματα, Δικαιοσύνη); Σε ποιο κράτος όπου οι πολίτες δεν ζουν σε καλύβες, φοιτητές προπηλακίζουν φοιτητές επειδή, δήθεν, ανήκουν σε άλλο κόμμα;

Δεν γίνεται αντιληπτό, επίσης, με ποιο τρόπο αυτές οι παρατάξεις (και όχι μόνο των κομμάτων εξουσίας) εξυπηρετούν τα συμφέροντα των φοιτητών; Με διακοπές στη Μύκονο, με πάρτι σε νυχτερινά κέντρα ή με την ανελέητη αφισοκόλληση;

Πως, άραγε, διασφαλίζεται η αυτονομία και η ανεξαρτησία των Πανεπιστημίων, όταν κυρίαρχο ρόλο παίζουν τα ίδια τα κόμματα (με ό,τι συνεπάγεται αυτό για τη σύγχρονη Ελλάδα) ακόμα και στην απλή καθημερινότητα των Ιδρυμάτων; Και με ποιον τρόπο ένας συνεπής καθηγητής ή ένας φιλομαθής φοιτητής θα απελευθερώσουν τις δημιουργικές τους δυνάμεις σε συνθήκες νοσηρότητας;

Ρητορικές ερωτήσεις… Όσο τα κόμματα εξουσίας, μα και η Αριστερά, επικροτούν τη διατήρηση του καρκινώματος των κομματικών παρατάξεων, η τριτοβάθμια εκπαίδευση στη χώρα μας θα συνεχίζει να βλέπει τον κόσμο από τον πάτο του πηγαδιού, περιοριζόμενη στην εκμάθησης της ψηφοθηρίας και της καλπονοθείας (άντε και καμιάς φάπας, όταν ανάψουν τα αίματα).

Ο πολιτικός κόσμος είναι απολύτως υπεύθυνος γι’ αυτό το κατάντημα της ελληνικής Παιδείας. Και όσο επιχειρεί να καρπωθεί κέρδη από τη νεολαία των Πανεπιστημίων, όσο μετατρέπει τους φοιτητές σε προϊόντα του κομματικού σωλήνα, όσο τους αντιλαμβάνεται ξερά και μόνο ως ψηφοφόρους και όχι ως ακαδημαϊκούς πολίτες, δεν πρέπει να προξενεί εντύπωση η θέση ουραγού της Ελλάδας σε όλες τις μετρήσεις για την εκπαίδευση.

Σκέψη αιχμάλωτη στα τσόφλια των αυγών

2009-11-02T18:14:00.000-08:00

Διαβάζω την είδηση ότι η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου δέχθηκε επίθεση (με αυγά) σε χώρο εκδηλώσεων στα Εξάρχεια, την ώρα που παρουσίαζε το νέο της βιβλίο. Διαβάζω, επίσης, ότι η αφορμή (μεταξύ άλλων;) ήταν ότι επέλεξε την περιοχή των Εξαρχείων, αντί το… Κολωνάκι.

Σε μία ζοφερή ατμόσφαιρα, σαν τη δική μας, η δίκαιη και λελογισμένη (πολιτική) οργή παίρνει λάθος δρόμο: κατευθύνεται σε γεγονότα που υπάρχουν χωρίς να πρέπει, αντί σε αυτά που δεν συμβαίνουν ενώ πρέπει.

Η είδηση προκαλεί αναγούλα, γυρίζουν τα άντερα. Οργίζομαι διότι κάποιοι λίγοι αρνούνται δια της βίας την ελευθερία στη σκέψη και την (διαφορετική) άποψη.

Οργίζομαι διπλά. Διότι θα προτιμούσα αυτή η οργή να οδηγηθεί προς άλλες κατευθύνσεις. Να αφιερώσω αυτές τις λέξεις στο ότι εν έτει 2009 δεν είναι εξοπλισμένα όλα τα σχολεία, από δημοτικό έως λύκειο και κατ’ επέκταση το Πανεπιστήμιο, με Η/Υ και γρήγορο Ίντερνετ.

Τεντώνουν τα νεύρα μου διότι η οργή διοχετεύεται στη δυσωδία των αυγών, αντί στην έλλειψη (ας πούμε) ποδηλατόδρομων ή δανειστικής βιβλιοθήκης σε κάθε γειτονιά ή σε κάδους ανακύκλωσης για χαρτί σε κάθε γωνιά.

Οργίζομαι διότι οι εξελίξεις με πειθαναγκάζουν να αφιερώνω χρόνο και σκέψη στην καταδίκη του αυτονόητου (των αυγών), να παραπέμπω το σήμερα στο μακρινό χθες- να θυμηθώ τους Ναζί που έκαιγαν βιβλία ή κάθε λογής ολοκληρωτισμό που κυνηγούσε και φυλάκιζε την ελεύθερη σκέψη.

Δεν εκπλήσσομαι. Η βία έχει γίνει σύμφυτη με τον κοινωνικό μας βηματισμό, εμβολιάζοντας (αυτό είναι το πιο δυσάρεστο) με δηλητήριο τη σκέψη. Μία μειοψηφία δογματικών εκφράζεται κατά σύστημα με βία σε ποικίλες εκδοχές της κοινωνικής ζωής. Και γεννά αισθήματα κυνισμού και αποστασιοποίησης στην πλειοψηφία.

Η επίθεση στη Σώτη Τριανταφύλλου είναι, ίσως, παρεμπίπτουσα περίπτωση για τη βίαιη κοινωνία μας. Την ίδια ώρα που συνέβαινε, στελέχη της ΝΔ πλακώνονταν εκ νέου από τηλεοράσεως, δείχνοντας ότι έχουν σχέση με το διάλογο, όσο ο φάντης με το ρετσινόλαδο. Τα στελέχη που κυβερνούσαν επί 5,5 έτη τη χώρα έστελναν μηνύματα βίας, κραυγάζοντας και φωνασκώντας (για τον εαυτό τους!).

Ό,τι αντίκειται στην κουλτούρα του διαλόγου, της ελεύθερης διατύπωσης μίας θέσης, της αντίθεσης και (γιατί όχι;) της σύνθεσης είναι σύμπτωμα βίας. Και συναντάμε πολλά στη μελαγχολική Δημοκρατία μας. Μόνη λύση (ενδεχομένως) η ενδυνάμωση της με «καταιγισμό» παιδείας. Σύντομα. Διαφορετικά η ελευθερία στη σκέψη και στην έκφραση θα αιχμαλωτίζεται στα τσόφλια κλούβιων αυγών. Επεκτείνοντας την καθυστέρηση μας σε έναν κόσμο που τρέχει.

Τα βαλτόνερα εκβράζουν σφαίρες

2009-10-28T17:41:00.001-07:00

Δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος ως πολίτης αυτής της χώρας. Βιώνω την υπερβολή σε κάθε εκδοχή της ζωής, το δημόσιο αλισβερίσι ημι-αγράμματων και το μαστίγωμα των ημιμαθών στο διάτρητο σώμα της Δημοκρατίας- όξινη ατμόσφαιρα, ασφυκτική. Και μετά ήρθαν (πάλι…) οι σφαίρες.

Ακούστηκαν και γράφτηκαν ένα σωρό αναλύσεις για το νέο χτύπημα (στο Α.Τ. Αγίας Παρασκευής) από δολοφόνους που αυτοαποκαλούνται επαναστάτες. Κάποιες –οι λιγότερες- ψύχραιμες, οι περισσότερες «φωτοτυπίες» παλαιότερων αντιδράσεων για παρόμοια περιστατικά, γεμάτες κλισέ, ιδεοληψία και δογματισμό. Λίγοι επιχείρησαν να εντοπίσουν τη ρίζα του κακού.

Δεν τρέφω ψευδαισθήσεις ότι σε ένα τόσο σύνθετο και πολυσχιδές θέμα, όπως αυτό της ένοπλης βίας, υπάρχουν εύκολες απαντήσεις- υπάρχουν, ωστόσο, λογικές.

Απορία: Αν λειτουργούσαν οι θεσμοί και οι νόμοι, φέρ’ ειπείν, και ο μέσος πολίτης γνώριζε συνειδητά ότι ζει σε ευνομούμενη κοινωνία, ότι ο παραβαίνων τιμωρείται, ότι όποιος διαπρέπει αναβαθμίζεται αξιοκρατικά και πάει λέγοντας, θα υπήρχαν αυτοί οι καουμπόηδες της «επανάστασης»;

Μπορεί και ναι, διότι σε μία κοινωνία ανθρώπων, πάντα υπάρχουν και τα παράσιτα. Θεμιτό, όμως στη δική μας κοινωνία τα παράσιτα (επί)κυριαρχούν εν γένει, παίζουν σχεδόν μόνα τους στο γήπεδο του δημόσιου βίου.

Απορία: Γιατί οι ακραίες φωνές, δεξιά και αριστερά, είναι πανταχού παρούσες και μολονότι μειοψηφικές ηχούν πιο δυνατά, μπολιάζοντας τους πολίτες-αποδέκτες στη λογική του ακραίου, πασπαλίζοντας με αίσθηση «λογικής» τον παραλογισμό; Λόγια χωρίς ουσία- με δυναμική που ισοπεδώνει απόψεις που έχουν μία βάση, που χειρίζονται ορθολογικά εργαλεία, προτείνοντας μία έλλογη λύση ή τέλος πάντων μία μέθοδο.

Όταν η ακρότητα (θεσμική, κρατική, πολιτική, μεντιακή) γίνεται ο «νόμος», τα απόνερα (ή καλύτερα βαλτόνερα) θα εκβράσουν μίσος, παραζάλη και τελικώς σφαίρες από καλάσνικοφ. Με θύμα- στο στόχαστρο του όπλου- τις ελευθερίες του πολίτη.

Το θέμα είναι αμιγώς πολιτικό και ποτέ ως τώρα δεν αντιμετωπίστηκε έτσι. Δεν αρκούν οι δηλώσεις αποτροπιασμού, δεν είναι λύση το τσουβάλιασμα, δεν είναι τρομοκράτης ο πιτσιρίκος σε μία πορεία που φοράει παλαιστινιακό μαντίλι (επειδή όπως μας… ενημέρωσε ο απερχόμενος πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, εις εκ των ενόπλων δολοφόνων φορούσε κεφίγιε- «ποινικοποιώντας» εμμέσως το εν λόγω φουλάρι).

Η λύση, με μακροπρόθεσμα ίσως αποτελέσματα, είναι η λειτουργία των νόμων και των θεσμών, προς όλους και από όλους. Για παράδειγμα, μιας και στο θέμα υπάρχει η ΕΛ.ΑΣ, να τιμωρηθούν χωρίς υπεκφυγές και δήθεν οι φρουροί που βασάνισαν τον 17χρονο Κούρδο στην Παγανή. Ομοίως και αυτοί που ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου τον 25χρονο Πακιστανό στη Νίκαια.

Να δοθεί η βεβαιότητα (και όχι η γενική αντίληψη) στον πολίτη του αισθήματος δικαίου. Παράδειγμα: Είναι δηλητηριώδες υπουργοί και βουλευτές να παραβαίνουν νόμους καλυπτόμενοι από την ασυλία και μετά να παραγράφονται τα αδικήματα τους. Δεν επιτρέπεται να συνεχιστεί η λογική των ημετέρων, ο κομματικός χρωματισμός του κράτους ή ακόμα και των Πανεπιστημίων. Και πόσα παραδείγματα ακόμα.

Η λύση του θέματος είναι πολιτική. Ούτε ούλτρα καταστολή (διότι η βία φέρνει βία και περιδινήσεις σε φαύλους κύκλους), ούτε αστυνομικά τμήματα φρούρια με αστυνόμους ρομποκόπ, ούτε σπασμωδικές και βιαστικές αποφάσεις για να ικανοποιηθεί η αδηφαγία της «τηλεοπτικής δημοκρατίας». Λύση είναι η αίσθηση του πολίτη ότι ζει σε μία δίκαιη κοινωνία, που δεν μπορούν να τη βιάζουν κάποια ιδεοληπτικά παράσιτα με σφαίρες.

Διότι εάν ιδωθεί και πάλι εν βρασμώ, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα διολισθήσει στο απόλυτο κενό και τελικώς θα μείνει μία ακόμα εικόνα στις ειδήσεις, που χάνεται στη λησμονιά του χρόνου. Για αλλαγή ας προκριθεί για μία φορά η λύση της απλής λογικής. Μπορεί να έχει αποτελέσματα…

Ο Σίσυφος που προστατεύει τον πολίτη

2009-10-22T18:02:00.001-07:00

Πάω κάθε Σάββατο μεσημέρι για καφέ στα Εξάρχεια. Το περασμένο Σάββατο ήμουν πάλι εκεί, με μεγάλη συντροφιά. Κάθε τρεις και λίγο βλέπαμε «σιδηρόφταχτες» διμοιρίες των ΜΑΤ να περιδιαβαίνουν τη Θεμιστοκλέους, έξω από την πόρτα της καφετέριας. Χωρίς λόγο. Απολύτως.

Σε κάποια φάση είπα αστειευόμενος σε έναν από τους φίλους να βγει έξω και να τους πάει ένα τσάι, έναν καφέ, ψιχάλιζε κι' όλας, και με έπιανε η αλληλεγγύη μου… από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κωλοκατάσταση, ένιωθες (κάτι σαν) αιχμάλωτος, δυνάμει ένοχος άνευ αιτίας, αλλά αυτό το βίωνα εγώ και μερικοί άλλοι. Απαίσιο, αντιδημοκρατικό, κλπ, κλπ, ως εκεί. Διότι ούτε η Ελλάδα, ούτε ο κόσμος αρχίζει και τελειώνει στα Εξάρχεια. Υπάρχουν και άλλα (πολλά, πάρα πολλά) θέματα ασφαλείας που χρήζουν ορθής και τάχιστης διεκπεραίωσης.

Θα το παίξω αιρετικός, πλην ορθολογικός (το κατά δύναμη). Θεωρώ ότι οι (μετρίων ντεσιμπέλ) κραυγές του Χρυσοχοϊδη έχουν δόση αλήθειας και η οργή του είναι γνήσια. Ο ίδιος είναι κάτοχος του υπουργικού θώκου κάτι μέρες μόνο, και σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα έχει δώσει ένα σαφές στίγμα. Θετικό, ομολογώ... ή θέλω να πιστέψω.

Μίλησε για δημοκρατική Αστυνομία, είπε ότι αστυνομικός που χτυπά αναίτια πολίτη φεύγει, ότι τα νταραβέρια με τους χρυσαυγήτες είναι κολάσιμα και πάει λέγοντας. Συνάντησε μέλη αντιρατσιστικών οργανώσεων και έδωσε μία γεύση για το τι μέλλει γενέσθαι στα τμήματα- ωραίο μου ακούστηκε (ψυχολόγοι, αλλοδαποί διερμηνείς, κλπ). Συν του ότι ανακοίνωσε (επιτέλους) ότι οι γεννημένοι εδώ αλλοδαποί (παιδιά μεταναστών) θα είναι Έλληνες και όχι nomanlandίτες.

Επίσης ανακάλεσε αριθμό αστυνομικών που αμείβονται για να πηγαίνουν για ψώνια κυρίες υπουργών και λοιπών μεγαλοσχημόνων. Και επιπλέον προανήγγειλε τη δημιουργία γραφείου (κατάθεσης) παραπόνων πολιτών για τις αστυνομικές αυθαιρεσίες, σε σύμπραξη με τον Συνήγορο του Πολίτη. Καλό κι αυτό…

Ο Χρυσοχοΐδης είναι μεθοδικός και εργατικός. Έχει ωστόσο ένα ελάττωμα, ικανό να καταστρέψει ό,τι χτίζει. Είναι δογματικός για κάποιες καταστάσεις και αρέσκεται σε εντυπωσιακές ατάκες (αυτές που λέγονται για να προκαλέσουν εντυπώσεις, όχι εντυπωσιακές λόγω σπουδαιότητας).

Επιμένει να αποκαλεί τα Εξάρχεια «γκέτο», υπακούοντας στη λογική τηλεοπτικών γραβατών και ταγέρ (θέλουν να λέγονται δημοσιογράφοι- δεν είναι, καθώς όταν εκφράζεις μία άποψη έχεις κάνει και ρεπορτάζ. Αμφιβάλω αν κάποιο από τα ομιλούντα κοστούμια έχει πάει τελευταία στα Εξάρχεια), εκπονώντας στρατηγικές που δεν αποκλείεται να τον κάψουν- αυτόν και την όποια καλοπροαίρετη προσπάθεια του. Κάτι τέτοιο έγινε το βράδυ της Τετάρτης έξω από το Floral.

Γέμισε μία περιοχή με «όργανα» ολούθε (και άνευ διακριτικών, λες και είναι κατάσκοποι), σε μία... επιχείρηση (;) καταστολής των 30-40 πιτσιρικάδων που φοράνε κουκούλες, πετάνε πέτρες και σπάνε βιτρίνες. Κατάφερε να "απονομιμοποιήσει" (ή δαιμονοποιήσει έτι περαιτέρω) μία ολόκληρη γειτονιά- που μένει κόσμος, οικογένειες, άλλοι συχνάζουν, κανονικοί άνθρωποι. Μπορεί και να πιστεύει στα σοβαρά ότι τα Εξάρχεια είναι γκέτο- όπως όταν αποκαλούσε την Αθήνα «Καμπούλ»- και συμπέρανε ότι είναι αποδοτικό να στήνονται (άνθρωπο)μπλόκα κάθε 20 μέτρα.

Έσπειρε θύελλες και προκάλεσε βλακωδώς ρωγμές σε ό,τι σωστό πάει να οικοδομήσει. Και το χειρότερο; Όλο αυτό με μία Αστυνομία που φέρει ακόμα στο dna της το δόγμα Πολύδωρα (του αλήστου μνήμης πραίτορες ουρμπάνις), το δόγμα Παυλόπουλου (αδράνεια, κομματοκρατία και άγιος ο Θεός) και το δόγμα Μαρκογιάννακη (μηδενική ανοχή, βαράτε στο ψαχνό γιατί χάνουμε ψήφους προς το ΛΑΟΣ).

Ο Χρυσοχοΐδης ξεκίνησε σωστά και ανάποδα μαζί (κατόρθωμα, δεν λέω). Διατύπωσε τις καλές προθέσεις του, ωστόσο έχοντας εντοπίσει μέρος του προβλήματος (τη διάλυση του Σώματος), το διόγκωσε ζητώντας από το «πρόβλημα» να λύσει ένα άλλο μικρότερου βεληνεκούς πρόβλημα (μία μερίδα πιτσιρικάδων που πετάει πέτρες).

Ναι, στη μετά-καραμανλική εποχή η διαχείριση των εντυπώσεων δια της επικοινωνίας, με σπασμωδική επίδειξη πυγμής, παραμένει παρούσα και ζώσα στο δημόσιο χώρο. Κακώς, αλλά είναι εκεί. Και μάλλον εκεί οφείλει να εντοπίσει την αφετηρία ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, εάν όντως θέλει να δώσει ρεαλιστική υπόσταση στον (κωμικό σε τωρινή ανάγνωση) τίτλο του.

Με πρώτο κεφάλαιο τον πλήρη εκδημοκρατισμό της Αστυνομίας (όχι μόνο με φοβέρες, αλλά και εκπαίδευση- εκ βάθρων αν χρειάζεται), με εκρίζωση κάθε ίχνους κομματισμού, και αποφυγή (εκ μέρους του) της αμετροέπειας σε λόγια και -κυρίως- πράξεις. Διαφορετικά ο ίδιος και οι αντιφάσεις του θα βιώνουν ένα σισύφειο μαρτύριο…

Το κοστούμι του Μαυρογιαλούρου

2009-10-15T17:42:00.000-07:00

Τις τελευταίες ημέρες δύο κατηγορίες ανθρώπων βγάζουν φλύκταινες στο άκουσμα της λέξης ρουσφέτι: Ο ένας τυγχάνει πρόεδρος της Γαλλίας και οι άλλοι συγκροτούν την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ.

Ο «Σαρκό» είναι large γενικώς και μάλλον δεν σκιάζεται ιδιαιτέρως από τις αλλεπάλληλες βολές της αντιπολίτευσης για το διορισμό του 23χρονου – και ακόμα φοιτητή- γιου του στη θέση του επικεφαλής της Ντεφάνς, του παρισινού Μανχάταν δηλαδή. Άλλωστε στην περίπτωση του δεν έχουμε να κάνουμε τόσο με ρουσφέτι, αλλά με νεποτισμό.

Αυτοί που μάλλον σκιάχτηκαν ήταν μέρος των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ όταν άκουγαν τον πρόεδρο τους να εκφέρει τα παρακάτω λόγια: «Γνωρίζω ότι οι πιέσεις που θα υποστείτε για προσωπικές εξυπηρετήσεις, ρουσφέτια, ακόμα και για μικρές και μεγάλες παρατυπίες, υπέρ προσωπικών ή οικονομικών συμφερόντων, θα είναι μεγάλες». Κάποιοι ένιωσαν έναν κρύο ιδρώτα να υγραίνει το πουκάμισο τους (ή έστω το ταγιέρ τους).

Ειλικρινά, θα πλήρωνα εισιτήριο ώστε να παρακολουθήσω τις συσπάσεις των προσώπων ορισμένων βουλευτών. Ο πρωθυπουργός –αρκούντως διπλωματικά- τους απαγόρευσε το ρουσφέτι: Την «αποπληρωμή» της ψήφου στο συντοπίτη, στον οποίο έταξε για να λάβει και τώρα πρέπει να δώσει (για να λάβει εκ νέου στο μέλλον).

Ο Παπανδρέου τα τελευταία χρόνια έχει επιδείξει εμμονή με κάποιες έννοιες. Μία εξ αυτών είναι και οι πελατειακές σχέσεις στην πολιτική κι αν λάβουμε υπόψη τις πρώτες του –συμβολικές προς το παρόν- κινήσεις, μάλλον επιδιώκει να κολυμπήσει στα βαθιά. Ενδεικτική ήταν η πρόσκληση του Συνηγόρου του Πολίτη στην πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου.

Οι βουλευτές, ωστόσο, δεν συγκροτούν «τάγματα αγγέλων», μεγάλη μερίδα τουλάχιστον. Το αλισβερίσι στην ελληνική πολιτική σκηνή έχει βαθιές ρίζες και ουκ ολίγοι έκαναν καριέρα στο ελληνικό κοινοβούλιο φορώντας το κοστούμι του Μαυρογιαλούρου.

Σίγουρα στις μέρες μας δύσκολα τάζει κανείς γέφυρες (μαζί με τα ποτάμια). Ωστόσο οι μεγάλες «εξυπηρετήσεις» στα όρια (και πέραν της διαπλοκής) καθώς και τα ρουσφετάκια ανθούν στους κήπους των εκλογικών περιφερειών: Από ευνοϊκή μεταχείριση επιχειρηματιών ή άλλων συμφερόντων, μέχρι αιτήματα εργασιακής φύσης (ή -για να είμαστε ακριβείς- βολέματος στο Δημόσιο).

Μπορεί αυτά να αποβούν φούσκα ως δυνάμει ρουσφέτι; Εάν όντως υπάρξουν πραγματικές δομικές αλλαγές στη δημόσια διοίκηση, όλα παίζονται. Θα υπάρξουν;

Καλά τα λόγια του Παπανδρέου, αλλά δίπλα μου έχω μικρό καλάθι. Όχι τόσο γιατί ο ίδιος είναι αναξιόπιστος, όσο διότι οι αναξιοκρατικές πρακτικές και τα ρουσφέτια έχουν εντυπωθεί στο συλλογικό υποσυνείδητο σε σχέση με την πολιτική ζωή του τόπου. Είτε ενεργητικά είτε κυνικά και αποστασιοποιημένα.

Και αρκετοί βουλευτές κάνουν ό,τι μπορούν για να το επιβεβαιώσουν. Δεν μίλησε τυχαία ο Παπανδρέου για τα κοστούμια της εξουσίας που θα μείνουν στο ράφι, κατά την προεκλογική περίοδο. Διάφοροι πασόκοι πολιτευτές είχαν σπεύσει να προαναγγείλουν με ύφος χιλίων Καρδιναλίων στους ψηφοφόρους τους το μελλοντικό υπουργικό τους θώκο (με ό,τι αυτό συνεπάγεται… στο μυαλό τους).

Αυτό είναι ένα από τα μεγάλα στοιχήματα της νέας διακυβέρνησης. Αν καταφέρει να σκίσει το κοστούμι του Μαυρογιαλούρου, έστω να κόψει τα μανίκια και τη φόδρα, θα έχει πετύχει μία δρασκελιά προς το μέλλον. Και το μήνυμα προς την κοινωνία μπορεί να το στείλει ο πρωθυπουργός όταν έρθει στη δημοσιότητα η πρώτη περίπτωση αδιαφάνειας. Να στείλει κλοτσηδόν το βουλευτή που εμπλέκεται από εκεί που ήρθε. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό.

Δώστε χρόνο στο χρόνο

2009-10-08T16:35:00.000-07:00

Ο Φρανσουά Μιττεράν ζητούσε από τους Γάλλους να δώσουν χρόνο στο χρόνο- μία πολιτική πρόταση διαχείρισης επί της ουσίας που συστήνει αναμονή και υπομονή, καθώς (όπως αντιστοίχως λένε και οι Έλληνες) «το καλό πράγμα αργεί».

Οι Έλληνες ωστόσο είναι ένας λαός χωρίς ιδιαίτερα αποθέματα υπομονής, τα οποία συνήθως αντικαθίστανται με λογικές ενθουσιασμού, υπερβολής και ενίοτε υστερίας. Αυτά είναι και τα συστατικά, λίγο- πολύ, της αφήγησης των ημερών.

Μέσα σε μία εβδομάδα άλλαξαν πολλά στην πολιτική ζωή της χώρας. Το Μέγαρο Μαξίμου απέκτησε νέο ένοικο, ενώ ο προηγούμενος βιάζεται να απέλθει από τη δημοσιότητα γενικώς (όπως φαίνεται…) μετά το σοκ της συντριπτικής ήττας και υπό το βάρος των φίλιων πυρών που συνεχώς πληθαίνουν.

Ο ενθουσιασμός…

Ο νέος πρωθυπουργός με τις πρώτες του κινήσεις κατάφερε να εντυπωσιάσει πολλούς. Με γοργούς ρυθμούς ανακοίνωσε μία νέα «γεωγραφία» (βάσει αρμοδιοτήτων) για τα υπουργεία, υπουργική σύνθεση με ευχάριστες και γεμάτες ρίσκο εκπλήξεις, ενώ προχώρησε και σε δύο καινοτομίες στην πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου.

Ήταν ανοιχτή προς το εθνικό ακροατήριο, με τον ίδιο να θέτει την πλατφόρμα της πολιτικής που σκοπεύει να ακολουθήσει, καθώς και τις βασικές κατευθύνσεις (με διαρκώς επαναλαμβανόμενο το σύνθημα «Πρώτα ο πολίτης»). Την παράσταση έκλεψε η παρέμβαση του «Συνηγόρου του Πολίτη», Γ. Καμίνη, που έθεσε τους υπουργούς προ των ευθυνών τους: Ενημερώθηκαν από πρώτο χέρι για τα κακώς κείμενα της δημόσιας διοίκησης- πλέον δεν υπάρχει η δικαιολογία ότι «δεν ήξερα, δεν γνώριζα».

Ταυτόχρονα η νέα κυβέρνηση κάνει πράξη και μία από τις προεκλογικές της δεσμεύσεις. Σε μία ιστοσελίδα (με άρωμα Ομπάμα…) μπορούν να εκδηλώσουν το ενδιαφέρον τους όσοι επιθυμούν να στελεχώσουν τις θέσεις των Γενικών και Ειδικών Γραμματέων των Υπουργείων και των Γενικών Γραμματέων των Περιφερειών. Όντως σε άλλες χώρες κάτι αντίστοιχο θα ήταν αυτονόητο- στην Ελλάδα όμως που είθισται οι θέσεις αυτές να καλύπτονται από αποτυχόντες πολιτευτές και από «κολλητούς», μάλλον έχουμε να κάνουμε με μία μικρή επανάσταση.

Έτερη έκπληξη ήταν η τοποθέτηση της Τίνας Μπιρμπίλη ως υπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής: ένα υπουργείο- κλειδί για τη νέα διακυβέρνηση, εάν λάβουμε υπόψη την προσήλωση σε βαθμό… εμμονής του Γ. Παπανδρέου με την «Πράσινη Ανάπτυξη». Η κ. Μπιρμπίλη μέχρι προ ημερών ήταν σχεδόν άγνωστη (το όνομα της γνώριζαν μόνον οι παροικούντες την πασοκική Ιερουσαλήμ). Πρόκειται για τη βασική εισηγήτρια του ΠΑΣΟΚ σε περιβαλλοντικά θέματα, ενώ είχε και ρόλο λογογράφου για τον Γ. Παπανδρέου.

Μία αντικομφορμιστική παρουσία, η οποία έκανε αίσθηση (σε αυτούς που εντυπωσιάζονται με κάτι τέτοια) με τον τρόπο ενδυμασίας της και την… εύλογη αμηχανία της μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Από τα λίγα που έγιναν γνωστά μέχρι τώρα η Τίνα Μπιρμπίλη φαίνεται ότι γνωρίζει το αντικείμενο που της ανατέθηκε, είναι εργασιομανής, προσγειωμένη, σοβαρή και (το καλύτερο!) δεν είναι πολιτικάντης.

Η τοποθέτηση της έχει αν μη τι άλλο το στίγμα του ΓΑΠ, μέρος της πολιτικής αισθητικής του πριν αυτή υποστεί πλήγματα από το βαθύ ΠΑΣΟΚ της αντιπολιτευτικής περιόδου. Ίσως πάλι να ερμηνεύεται με ψυχολογικά εργαλεία: Καθώς ο ίδιος δεν μπορεί να αποτινάξει από πάνω του τη ρετσινιά του επίγονου μίας δυναστείας, δίνει απλόχερα την ευκαιρία σε νέους (κανονικούς) ανθρώπους να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους σε ένα στίβο που συνήθως «διακρίνονται» πολιτικοί του κομματικού σωλήνα.

Η υστερία…

Στην αντίπερα όχθη ακούγονται οι κλαγγές των όπλων, με «μαχητές» που βαδίζουν στο μονοπάτι του εμφυλίου. Η Νέα Δημοκρατία μετά τη βαριά ήττα και την απόφαση του Καραμανλή να αποχωρήσει βιώνει κρίση ταυτότητας. Επί 12 έτη η παράταξη είχε αναγάγει σε… ιδεολογία το πρόσωπο του πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος δοξάστηκε σχεδόν κρυπτόμενος και με επικοινωνιακές, ως επί το πλείστον, καντρίλιες.

Τώρα που πρέπει να κοιταχθεί στον καθρέπτη, αντικρίζει μία πολιτικά απωθητική εικόνα που παράγει εσωκομματικό χάος. Οι ίδιοι οι βουλευτές της, εκλεγέντες και μη, στην προσπάθεια τους να εντοπίσουν τα αίτια της ήττας εκθέτουν τον Καραμανλή, στον οποίο ακόμα και τώρα ομνύουν πίστη. Οξύμωρο. Αλλά δεν υπάρχει άλλη ερμηνεία όταν οι ίδιοι κατηγορούν το στενό επιτελείο του απελθόντος πρωθυπουργού για την αδράνεια στις αποφάσεις και εν γένει στη στάση του. (Ενδεχομένως… άθελα τους) τον παρουσιάζουν σαν μαριονέτα.

Η συντηρητική παράταξη στην Ελλάδα δεν έχει κουλτούρα διαλόγου- σε σημείο που οι ίδιοι (μερικοί έστω) το λένε δυνατά. Δεν έχουν μάθει να διαλέγονται, να ζυμώνονται πολιτικά, παρά μόνο να σκύβουν ταπεινά το κεφάλι στον αρχηγό-τοτέμ. Με ιδεολογία που η βασική της μαγιά είναι η «τάξις και ηθική». Δεν είναι διόλου τυχαίο άλλωστε ότι ο Κ. Καραμανλής στη δική του πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου είχε δώσει ως κυβερνητικό πρόταγμα το «σεμνά και ταπεινά»…

Η υπερβολή…

Η αντίδραση της ελάσσονος αντιπολίτευσης χαρακτηρίσθηκε από υπερβολή. Το ΚΚΕ έσπευσε να εκδώσει ανακοίνωση αναφορικά με τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου πριν καν ολοκληρωθεί, κάνοντας τυφλή επίθεση, ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγόρησε την κυβέρνηση για έλλειψη συγκεκριμένου σχεδίου, χωρίς όμως να προτείνει από την πλευρά του κάτι συγκεκριμένο, ενώ ο ΛΑΟΣ… περιορίστηκε σε πατριδοκαπηλία και ακρότητες με ατάκες του τύπου «έκαναν το χατίρι στο Νίμιτς» ή περί «Χίλτον».

Και ο χρόνος…

Η επόμενη ημέρα προμηνύεται ενδιαφέρουσα. Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αποφύγει τις συμπληγάδες του ενθουσιασμού, η ΝΔ πρέπει να περάσει από τον κάβο της υστερίας, ενώ ΚΚΕ- ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ οφείλουν να περιορίσουν τις δόσεις της αντιπολιτευτικής υπερβολής, εκτός κι αν αρέσκονται στο ρόλο του μικρού κόμματος διαμαρτυρίας, επ’ άπειρον.

Η πικρή επίγευση των εκλογών

2009-09-30T18:02:00.000-07:00

Άραγε τι επίγευση αφήνει η προεκλογική εκστρατεία, λίγες ώρες προτού ο «κυρίαρχος λαός» προσέλθει στις κάλπες; Δύσκολο το ερώτημα, δοθέντος ότι ο απερχόμενος πρωθυπουργός προκήρυξε τις πρόωρες εκλογές με επιχείρημα την οικονομική κρίση και τις συνέπειες της στην εγχώρια οικονομία. Αυτό επικαλέστηκε τέλος πάντων…

Με αυτή την ατζέντα –υποτίθεται- κύλησε η «μάχη» της προεκλογικής περιόδου, ενώ δεν αποκλείεται, αν δεν έχει ήδη γίνει, να υπάρξουν ακόμα και θετικά σχόλια (από πολιτικούς και εκπροσώπους των ΜΜΕ) για πολιτισμένη ατμόσφαιρα, συζήτηση επί της ουσίας, για νέα πολιτικά ήθη και πάει λέγοντας.

Συγκρινόμενη με το παρελθόν, αυτή η προεκλογική περίοδος ήταν σαφώς πιο… πολιτισμένη. Αυτό όμως δεν αφορά τόσο στις επιλογές των πρωταγωνιστών, αλλά στην αδιαφορία των πολιτών, καθώς και στα άσχημα οικονομικά- στη χώρα (δεν ήθελαν να προκαλέσουν) και στα κόμματα (και να ήθελαν, δεν είχαν λεφτά).

Οι εκλογές προκύψαν από το πουθενά, λες βγαλμένες από την αδιάκοπη σεναριολογία του πολιτικού ρεπορτάζ, ωσάν να έπρεπε να επιβεβαιωθούν οι «πηγές» κάποιων ρεπόρτερ. Η προκήρυξη των εκλογών αιφνιδίασε πολλούς και δη του κυβερνητικού στρατοπέδου.

Κάπως έτσι, η προεκλογική περίοδος εκτυλίχθηκε με βιασύνη, θεαματικά (άρα τηλεοπτικά) και χωρίς ιδιαίτερη πολιτική ουσία. Οι αρχηγοί των δύο κομμάτων εξουσίας –και οι εκπρόσωποι τους- ξιφούλκησαν για την οικονομία μεν, περιοριζόμενοι ωστόσο σε τεχνικότητες, ονομασίες κονδυλίων, σκοτεινά νούμερα.

Σπανίως έως ποτέ η κοινωνία δεν πρωταγωνίστησε στα λόγια τους- ήταν απούσα, μία κοινωνία στο όνομα της οποίας εκπονούνται οι βαθυστόχαστες στρατηγικές… εξόδου από την κρίση, αυτές που τα κόμματα εμφάνισαν ως σημαία τους.

Κι αν σε κάποιες στιγμές με πρωτοβουλία των ΜΜΕ ερχόταν στο προσκήνιο η πραγματική κοινωνία (οι άνθρωποι που την απαρτίζουν, οι προσωπικές ιστορίες που δημιουργούν σύνολα και εν τέλει συλλογικά συνειδητά και υποσυνείδητα), οι εκπρόσωποι είτε ανέβαζαν τους τόνους μιλώντας περί άλλων είτε απαντούσαν σε ερωτήσεις που είχαν στο μυαλό τους, ωσάν το μαθητή που λέει το ποίημα του στο σχολείο.

Προεκλογική συζήτηση χωρίς κουλτούρα διαλόγου, με κραυγές και αλαλαγμούς, με «προκάτ» απαντήσεις, με τη χρήση «παπαγάλων» ρεπόρτερ, με αλληλοκατηγορίες που αφορούν στενούς κύκλους και κανέναν άλλο και με αρνητικό πρωταγωνιστή την απερχόμενη κυβέρνηση, που βιάστηκε κατά την προεκλογική περίοδο να εμφανιστεί αντιπολιτευόμενη.

Από την κουβέντα έλειψε η πολιτική και η κοινωνία: Οι νέοι άνθρωποι, κυνικοί και μηδενιστές στην πλειονότητα, διαπίστωσαν ότι από τη μία τα δεινά τους οφείλονται στο… πανεπιστημιακό άσυλο και από την άλλη άκουσαν παρατηρήσεις/σχόλια για «εργασιακό μεσαίωνα» (λες και δεν γνωρίζουν τη ζωή τους), χωρίς όμως συγκεκριμένα μέτρα. Οι παραγωγικές τάξεις, οι πλέον δημιουργικές, πήραν το μήνυμα της ατομικότητας- ότι κατισχύει τελικά ο κυνισμός, ο «πελάτης», ο κολλητός: Ότι αν θέλεις να επιβιώσεις, κοίτα τον εαυτό σου. Και η τρίτη ηλικία, ότι το άγχος για να βγει το σήμερα γιγαντώνεται.

Αρκεί η αλλαγή φρουράς, ο άλλος «ένοικος» στο Μέγαρο Μαξίμου; Σίγουρα καλλιεργεί προσδοκία, αποτέλεσμα καθόλου αμελητέο σε μία τόσο συναισθηματική κοινωνία όπως η δική μας. Ωστόσο κρίνοντας από τα όσα διαδραματίστηκαν τις τελευταίες 3-4 εβδομάδες, ηττημένη φαίνεται η πολιτική, διάτρητη η δημοκρατία, τραυματισμένη η κοινωνία και ενεός ο πολίτης, που με απογοήτευση, χωρίς ιδιαίτερη ελπίδα, προσέρχεται στις κάλπες- αν προσέλθει.

Υγ: Ο Κ. Καραμανλής ακόμα και την τελευταία πράξη της αποχώρησης του τη σκηνοθέτησε λάθος. Με την απόφαση του ΠΑΣΟΚ να μην χρησιμοποιήσει αφίσες, ο απερχόμενος πρωθυπουργός βρέθηκε εκτεθειμένος με τις γιγαντοαφίσες του που έχουν κατακλύσει τις πόλεις, με σκοτεινό μπλε φόντο και τον ίδιο να κοιτάζει βλοσυρά. Εκτεθειμένος στην καθημερινή λαϊκή οργή, που συχνά πυκνά πλέον παράγει και πολλές μούντζες...

Παράλληλα διαγγέλματα με την ουσία… απούσα

2009-09-22T15:18:00.000-07:00

Το πρώτο ερώτημα που θα μπορούσε να τεθεί μετά από πολλές ώρες πολιτικών μονολόγων (και καθόλου διαλόγων) είναι το εάν γίναμε σοφότεροι ακούγοντας τους πολιτικούς αρχηγούς- είτε σε «πακέτο» των έξι είτε (κυρίως) σε τετ-α-τετ των δύο.

Αν μάθαμε κάτι διαφορετικό από όσα έχουν ειπωθεί πολλαπλώς από τους ίδιους στο πρόσφατο παρελθόν- είτε σε συνεντεύξεις είτε από το βήμα της Βουλής. Ή εάν είχαν καλλιεργηθεί απλώς και μόνο υψηλές προσδοκίες για ένα πολιτικό τηλεοπτικό χάπενινγκ, που θα έμοιαζε με αντιπαράθεση ιδεών/σχεδίων/προγραμμάτων, πλην όμως αφήνει μία αδιάφορη τελικά γεύση σε κάποιον που θέλησε ν’ ακούσει απόψεις και ν’ αποφασίσει βάσει αυτών.

Όσοι μπήκαν στον κόπο να τα παρακολουθήσουν (και σύμφωνα με τις τηλεμετρήσεις ήταν πολλοί) δύσκολα θα αλλάξουν άποψη αν είναι αποφασισμένοι και ακόμα δυσκολότερα πείστηκαν για μία θετική ψήφο. Εν τέλει, πολύ κακό για το τίποτα, με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Εκτός κι αν εκτιμάμε βασίμως ότι η επανάληψη είναι η μητέρα της μαθήσεως, ότι μας γοητεύει ο λόγος που λες και βγαίνει από κασέτα- που είναι από την αρχή ως το τέλος προαποφασισμένος. Που δεν είναι πολιτικός, αλλά στείρος.

Αν επιμένουμε ότι η πολιτική- και κατ’ επέκταση η διακυβέρνηση, μιας και μιλάμε για εκλογές- είναι κάτι σαν καλλιστεία με ποδοσφαιρική ανάγνωση. Μία αξιολόγηση του ύφους, της εκφοράς του λόγου, των κινήσεων του σώματος, ακόμα και της ενδυμασίας. Και στο τέλος το βασανιστικό ερώτημα «ποιος νίκησε;», ωσάν να αφορούσε σε ματς σε γήπεδο. Επικοινωνία και ουδόλως ουσία με άλλα λόγια.

Κι όμως στην τελική ευθεία πριν από τις κάλπες, πολιτικά κόμματα και ΜΜΕ αναλώθηκαν σε ένα ατέρμονο κουβεντολόι για τα ντιμπέιτ, κυρίως για τη δομή και τους κανόνες τους…

Κάποιος θα μπορούσε να αντιτάξει στα παραπάνω επιχειρήματα ότι δόθηκαν απαντήσεις, ότι υπήρξε η δυνατότητα σύγκρισης- αξιολογήθηκαν οι υποψήφιοι πρωθυπουργοί σε απευθείας χρόνο, ενώ βρίσκονταν ο ένας απέναντι στον άλλο. Θα μπορούσε να είναι θετικό, υπό προϋποθέσεις. Να υπήρχε πραγματική πολιτική συζήτηση επί των θεμάτων και όχι επί της πολιτικής στρατηγικής των επιτελείων. Ψιλά γράμματα…

Τα τελευταία 24ωρα το οικονομικό ρεπορτάζ κάνει πλάκα στην πολιτική συγκυρία, την ώρα που η χώρα βαδίζει προς τις κάλπες με… διακύβευμα την οικονομία. Μόνο τη Δευτέρα προκύψαν επιπλέον άνεργοι, μετά το «κανόνι» στις ασφαλιστικές και τον Αγούδημο. Σηματοδοτώντας, εκ νέου, ότι η κρίση είναι εδώ, επί της πραγματικής οικονομίας και όχι μόνον στην άυλη του χρηματοπιστωτικού συστήματος ή στις τρομολαγνικές διακηρύξεις, κατόπιν εορτής.

Για παράδειγμα το θέμα της ανεργίας, που οι διεθνείς οργανισμοί αξιολογούν ως σημαντικότερο, τέθηκε ελαφρώς και ακόμα πιο ελαφρώς δόθηκαν απαντήσεις, με χείριστη αυτή του Κ. Καραμανλή αναφορικά με τα stage, αποδεικνύοντας ότι δεν γνωρίζει την πραγματικότητα, αλλά μόνο τη θεωρία: Επανέλαβε ότι «είναι νόμιμα», χωρίς ωστόσο να απαντήσει εάν επιτρέπεται να είναι κομματικά-πελατειακά ή μία πολυετής ομηρία με επικάλυμμα νομιμότητας.

Κοντολογίς, πολύ κακό για το τίποτα. Απλώς επιβεβαιώθηκε εκ νέου ότι η Δημοκρατία κάνει ό,τι μπορεί για να δώσει πραγματική υπόσταση στον επιθετικό προσδιορισμό «τηλεοπτική», που της έχει αποδοθεί. Μία σαφής ένδειξη πολιτικής υπανάπτυξης.

http://www.tvxs.gr/blog/?p=504

«Θα γίνουμε Ελλάδα»

2009-09-18T17:58:00.000-07:00

Η Ελλάδα είναι γενικώς μία σούρεαλ χώρα, αλλά αυτό μάλλον δεν συνιστά είδηση σε όσους διαμένουν εντός της επικράτειας. Ο βαθμός του σουρεαλισμού, σε επίπεδα γκροτέσκο, ανεβαίνει με γεωμετρική πρόοδο στη διάρκεια των προεκλογικών περιόδων. Και επειδή είθισται τα τελευταία χρόνια να έχουμε πολλές, το πράγμα έχει ξεφύγει.

Ας δώσουμε ένα παράδειγμα- μία υπόθεση εργασίας. Φτάνει στη χώρα μας ένας Δανός (που η χώρα καταγωγής του είναι του πολιτικού συρμού εσχάτως), ο οποίος τυγχάνει να γνωρίζει την ελληνική. Αποφασίζει να παρακολουθήσει τα κεντρικά τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων (τρόπος του λέγειν) της Τετάρτης (16/9) και της Πέμπτης (17/9). Αν είναι καλοπροαίρετος- με αρκετή δόση πιθανότητας, δοθείσης της καταγωγής του- θα θεωρήσει βασίμως ότι ως χώρα η Ελλάδα: 1) Έχει εξέλθει της οικονομικής κρίσης, 2) Έχει λύσει όλα της τα προβλήματα, 3) Και έχει πλέον την πολυτέλεια να ασχολείται με υψηλής θεώρησης αντικείμενα, όπως η δομή και οι κανόνες ενός (ή δύο…) τηλεοπτικού debate, εν όψει εκλογών.

Ο Δανός –καθότι σκανδιναβικής κουλτούρας: δεν στοχάζεται με λογική λαμόγιου ας πούμε- θα αποκομίσει θετική άποψη, αν δε είναι και πολιτικός, ενδεχομένως να προτείνει στο κόμμα του να εντάξουν στη συνθηματολογία των επόμενων εκλογών τη φράση: «Θα γίνουμε Ελλάδα».

Πέραν του Δανού και των εντυπώσεων του, υπάρχει και η ελληνική πραγματικότητα, όπως τη βιώνουν οι εγχώριοι. Εν μέσω οικονομικής κρίσης, την ώρα που το ΔΝΤ κρούει δαιμονισμένα ποικίλους «κώδωνες» κινδύνου για κοινωνικές εκρήξεις, ο ΟΟΣΑ υπογραμμίζει ότι οι χειρότερες συνέπειες της οικονομικής κρίσης σε ό,τι αφορά την απασχόληση βρίσκονται ακόμη μπροστά μας (Ετήσια έκθεσή «Προοπτικές Απασχόλησης»- 16/9/09) και η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία Ελλάδος ανακοινώνει ποσοστό ανεργίας 8,9% στο δεύτερο τρίμηνο του 2009 από 7,2% που ήταν ένα χρόνο νωρίτερα (δηλαδή ανεργία σε διψήφιο ποσοστό, καθώς δεν προσμετράται η μερική απασχόληση, πολύ περισσότερο η «μαύρη» εργασία), το πολιτικό και δημοσιογραφικό «παιχνίδι» αναλώνεται επί 48 ώρες στο πεδίο… των κανονισμών που θα ισχύσουν στα debates.

Κουραφέξαλα θα πείτε, πλην όμως φευ. «Αυτή είναι η Ελλάδα», όπως έσπευσε να το διατυπώσει ο πρώην πρωθυπουργός, «έχουμε τηλεοπτική δημοκρατία» όπως είπε ο απερχόμενος (στη συνέντευξη στον Γ. Πρετεντέρη στο Mega. Φράση που πέρασε απαρατήρητη από το σύνολο σχεδόν το ΜΜΕ). Τελικώς τη στιγμή που οι ίδιοι το παραδέχονται/αποδέχονται, ποια η χρησιμότητα της συζήτησης;

Ενδεχομένως η φύση των Ελλήνων –η συλλογική κουλτούρα- λειτουργεί λυτρωτικά. Είμαστε αποψάκηδες, το συζητάμε πολύ, βιώνουμε συναισθηματικά τη ζωή σε όλες τις εκφάνσεις της, εξ ου και τα πολλά μας λάθη σε διαχρονικές (και) πολιτικές επιλογές. Και κάπως έτσι η λήθη υπερτερεί της μνήμης.

Αυτή τη στιγμή, το μόνο ασφαλές πολιτικό συμπέρασμα είναι ότι στις κάλπες προσέρχεται ένας απογοητευμένος λαός- χωρίς ελπίδα για κάτι καλύτερο. Ένας λαός θλιμμένος, κουρασμένος, χωρίς πολιτικές επιλογές ικανές να τον συνεγείρουν- να ταυτιστεί και να συμπορευτεί. Εξαιρούνται οι λίγοι που ανεμίζουν πλαστικές σημαίες στις προεκλογικές ομιλίες- περιφέροντας τη θλίψη τους και ακούγοντας, χωρίς ν’ ακούν, κενολογίες και συνθήματα, όπως το ανέκδοτο φέρ’ ειπείν ότι το «διακύβευμα των εκλογών» είναι η οικονομία.

Η απάντηση στην παραπάνω πραγματικότητα δεν είναι η αποχή από τις εκλογές, αλλά μάλλον η ευρεία συμμετοχή. Η φράση-κλισέ στα στόματα των πολιτικών ότι «η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα» ισχύει και ένα εκλογικό αποτέλεσμα πάντα έχει πολλαπλότητα στην ανάγνωση των μηνυμάτων του. Προκαλεί εξελίξεις.

Στην περίπτωση μας θα μπορούσε να είναι εξαιρετικά εύγλωττο- ωστόσο απαιτεί συμμετοχή και λογική (ενεργού) πολίτη- κι όχι μόνο ενώπιον της κάλπης. Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Κι όμως αν δεν γίνει σύντομα, όχι μόνο δεν θα γίνουμε Δανία, αλλά θα μας πάρουν χαμπάρι και οι καλοκάγαθοι Δανοί…

http://www.tvxs.gr/blog/?p=499

Ο έλλην Idiot

2009-06-09T16:13:00.000-07:00

Διάφοροι έσπευσαν να κάνουν λογοπαίγνια με τους απέχοντες, χαρακτηρίζοντας τους ιδιώτες, με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης- πρόσθεσαν μάλιστα ότι η λέξη idiot (ηλίθιος) έχει τη ρίζα της στον "ιδιώτη" της αρχαιότητας, αυτόν που δεν τον απασχολούσαν τα κοινά, δεν εξέφραζε την άποψη του.

Idiots κατά τη δική μου άποψη δεν είναι οι όποιοι προτίμησαν για τους δικούς τους λόγους την αποχή, αλλά αυτοί που επέλεξαν (και τους φάνηκε και έξυπνο... από την καρέκλα τους στο Μαξίμου) μία διαφήμιση με παπαγαλάκια εν καιρώ κρίσης, για να πουν στο λαό ότι... όλα πάνε καλά και πως φταίει η αντιπολίτευση.

Για να εξηγούμαστε για το ποιος είναι idiot σε αυτή τη χώρα και ποιος όχι.

Νομίζω ότι η απάντηση της "Ελληνοφρένειας" στην παπαγάλεια διαφήμιση, με τις ρήσεις "θα τον πιούμε", "τον πούλο", "θα διαλυθούμε", "παπάρια μάντολες", ήταν το highlight των παγερά αδιάφορων από άποψη επικοινωνίας εκλογών.

Και ο idiot σε αυτή τη χώρα, μετά την πολιτική ήττα που υπέστη- όχι μόνο από το ΠΑΣΟΚ, αλλά από το λαό, καθώς ένα τεράστιο ποσοστό δεν τον επέλεξε- το μόνο που κατάλαβε είναι ότι πρέπει να "τρέξει" πιο γρήγορα τις πολιτικές του (έλεος...), ότι στελέχη της κυβέρνησης με προκλητικές συμπεριφορές πλήγωσαν το κοινό αίσθημα (γι' αυτό τους αθώωνε;- γι’ αυτό είναι ακόμα βουλευτές; γι' αυτό τους έχει ακόμα στο κόμμα;) και πως η αποχή ήταν πρωτοφανής... (λες και δεν φταίει κυρίως αυτός- καθώς αυτός είναι ο πρωθυπουργός, σε ένα εντελώς πρωθυπουργικοκεντρικό σύστημα όπως το ελληνικό).

Κατά το υπουργικό συμβούλιο της Τρίτης (9/6), ο έλλην idiot, επανέφερε το (παροιμιωδώς εκφυλισμένο) δόγμα του "σεμνά και ταπεινά", κάλεσε τους υπουργούς να αποφεύγουν τις σπατάλες και τα ταξίδια (Four Seasons;) και χάιδεψε τα αυτιά των ψηφοφόρων του ΛΑΟΣ, κάνοντας λόγο για τα θέματα της ασφάλειας και της μετανάστευσης (εν θερμώ, σπασμωδικά, θεωρητικά, ως απότοκο του εκλογικού Βατερλό).

Έφτασε, μάλιστα, στο σημείο να θυμηθεί νόμους που δεν ψηφίστηκαν ακόμα, όπως αυτόν της ποινικοποίησης της κουκούλας και της ονομαστικοποίησης των καρτοκινητών- νόμους που είχαν χαρακτηριστεί ατελέσφοροι και γραφικοί, ενώ παράλληλα είχαν καταγραφεί ως προσπάθειες επικοινωνιακού εντυπωσιασμού- για να μαγνητίσει το δεξιό ακροατήριο που έχασε η ΝΔ. Αυτό δηλαδή που βρήκε ιδεολογικό "καταφύγιο" στις υστερίες και τους λαϊκισμούς του κόμματος Καρατζαφέρη. Και ταυτόχρονα απέρριψε κάθε συνεργασίας με τον ΛΑΟΣ, υιοθετώντας ωστόσο μέρος της ρητορείας του.

Αυτός που δεν ασχολείται με τα κοινά (πραγματική πολιτική- με σχέδιο και εκτέλεση) και ενδιαφέρεται κυρίως για τα ιδιωτικά του (ισορροπίες στο κόμμα, εκλογική νίκη σώνει και καλά) μάλλον παίζει το ρόλο του σύγχρονου idiot, παρά του πολίτη- ειδικά δε του πρωθυπουργού...